20/09/2026
Σήμερα πέθανε ο Κοκκινούλης.
Ανάμεσα στο πρωινό, την κυριακάτικη βόλτα, ένα πάρτι που είχαμε να πάμε, το διάβασμα για τη Δευτέρα, πέθανε το καρδινοκάναρο, ο τραγουδοποιός του σπιτιού μας.
"Έφυγες πολύ νωρίς", του έλεγε η μικρή.
"Δε θέλω να λείπει" , μαμά.
"Είναι πολύ άδικο", έλεγε και ξαναέλεγε.
"Εγώ έχω ζήσει το θανατερό τρεις φορές, έλεγε η αγαπημένη της φίλη. Δεν είναι ωραίο."
Αγκαλιαζόντουσαν. Στήριζαν η μία την άλλη, τραγουδούσαν ανάμεσα στις στιγμές που περνούσαν σαν παιδιά που τόσο εύκολα μπαίνουν και βγαίνουν στα γεγονότα.
Να το θάψουμε μου είπαν και οι δύο με μια φωνή. Να το χαιρετήσουμε. Του ετοίμασαν λουλουδάκια, δωράκια για να του τα δώσουν, βρήκαμε το πιο όμορφο δέντρο στη γειτονιά δίπλα σε νεράκι και εκεί οδηγήθηκε ο κοκκινούλης από τα χέρια μας πίσω στο "ποτάμι" της ζωής.
Τον χαιρέτησαν λέγοντας μια ανάμνηση η καθεμία και με ένα σε αγαπώ τον πήρε η Γη πίσω μαζί της.
Σήμερα, ανάμεσα σε όσα είχαμε να κάνουμε, ήρθε ο θάνατος δίχως φασαρία και γέμισε με ευγνωμοσύνη, αγάπη και θλίψη την μέρα μας.
Ήταν το πλάσμα που δίχως προσπάθεια έκανε αυτό που μπορούσε; ΝΑΙ. Ήταν εκείνος που γέμιζε ομορφιά τις μέρες μας εδώ και τρία χρόνια; ΝΑΙ. Ήταν ένας ακόμα δάσκαλος για τις μικρές του πόσο σημασία έχει να αποχαιρετάς μια ψυχή, να βάζεις τα χέρια που οδηγούν το σώμα πίσω στο Σπιτικό μας;
Ω ΝΑΙ.
"Μαμά, τώρα θα πάει να βρει τη Μούρη. Ίσως κάνουν παρέα."
Σίγουρα θα κάνουν αγάπη μου και τώρα πια θα ζουν παρέα μέσα στην καρδιά μας.
Κάπως έτσι μεγαλώνει η καρδιά ❤️ με το να θυμάσαι όσους έχεις αγαπήσει ακόμα και αν δεν είναι εδώ να σου θυμίσουν το πόσο σε αγάπησαν πίσω.
