04/07/2026
Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, σκέφτομαι. Ούτε έχουν το ίδιο φως. Υπάρχουν κι αυτές οι μέρες που οι σκέψεις μας χρειάζονται ξεσκόνισμα, Ξεσκόνισμα και τακτοποίηση. Ξεσκόνισμα, τακτοποίηση και ενδεχομένως και αναθεώρηση.
Δεν είναι όλες οι μέρες εύκολες, σκέφτομαι επίσης. Ούτε αυτά, που ζούμε, μας αγγίζουν με τον ίδιο τρόπο. Άλλοτε είμαστε εξαιρετικά ανθεκτικοί και δυνατοί, άλλοτε εξαιρετικά ευαίσθητοι και επιρρεπείς. Είναι ανθρώπινο, πέρα για πέρα ανθρώπινο.
Δεν είναι όλες οι μέρες ευχάριστες, συνεχίζω να σκέφτομαι. Υπάρχουν κι εκείνες οι μέρες που αναλογιζόμαστε αυτά που δεν πήγαν καλά στη ζωή μας. Είτε γιατί δεν κάναμε εμείς αυτό που έπρεπε να κάνουμε για να πάνε καλά, είτε γιατί δεν υπήρχε περιθώριο να κάνουμε κάτι άλλο. Είναι κι αυτό μέσα στη ζωή.
Δεν είναι όλες οι μέρες ηλιόλουστες, διαπιστώνω. Σαν τη σημερινή που αν και είναι μια ζεστή μέρα, είναι συννεφιασμένη. Και το σύννεφο έχει να μας δώσει πολλά. Το σύννεφο που μπορεί να γίνει βροχή. Μπορεί και όχι. Σαν τη θλίψη που ψάχνει τρόπους να εξωτερικευτεί και να μιλήσει βγαίνοντας από τη σιωπή της.
Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου. Κι αν κάποτε κάτι μας ταίριαζε, τώρα δεν μας ταιριάζει πια. Μετρημένα στο ένα χέρι μας αυτά που μας κάνουν. Μετρημένα στο ένα χέρι μας αυτά που μας ωφελούν. Μετρημένες στο ένα χέρι μας οι αληθινές σχέσεις. Οι σχέσεις που χαρακτηρίζονται από αμοιβαιότητα και όχι από ανισοτιμία.
Τελικά δεν με νοιάζει αν οι μέρες είναι ίδιες ή διαφορετικές μεταξύ τους. Με νοιάζει να βρω τι θέλω να κάνω εγώ με τις μέρες που ζω. Κι αυτό θα κάνω, υπόσχομαι στο ανυπόμονο κομμάτι μου που θέλει να τα ελέγχει όλα. Με νοιάζει να βρω τι θέλω να κάνω εγώ με τις μέρες που ζω και με νοιάζει κυρίως να το κάνω μόλις το βρω.
Υ.Γ. Κάποιες σκέψεις... απόγευμα Σαββάτου... εικόνα από το γραφείο μου... ❤
