01/09/2026
Υπάρχουν κάποιες μέρες, στις ζωές όλων μας, που έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί είναι συνδεδεμένες με γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα. Τα γεγονότα αυτά μπορεί να τα έχουμε διαχειριστεί αποτελεσματικά ή να είναι ακόμη ανοιχτά μέσα μας. Οι μέρες αυτές, οι μέρες με την ιδιαίτερη σημασία, μας θυμίζουν ανθρώπους και τις σχέσεις μας μαζί τους ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι άλλο πια εδώ, κοντά μας με τη φυσική τους παρουσία.
Μια τέτοια μέρα για μένα είναι η σημερινή... σαν σήμερα, πριν από 20 χρόνια, 'εκοιμήθη' ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Αριστόβουλος Πύρτσος. Μια ξεχωριστή, πληθωρική και εξαιρετικά αγαπητή προσωπικότητα που άφησε πίσω του ένα μεγάλο, πλούσιο και εξόχως πρωτοποριακό, για την εποχή του, έργο στην ενορία μου που είναι ο Ιερός Ναός Παναγούδας - Γοργοϋπήκοος .
Ο θάνατός του ήταν για μένα μια προετοιμασία για τις επόμενες δύο απώλειες που θα ακολουθούσαν λίγα χρόνια μετά... τις απώλειες των γονιών μου... θυμάμαι να κλαίω και κυρίως να πονάω αρνούμενη να αποδεχθώ ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα ήταν άλλο πια κοντά μας... δυσκολευόμουν να συμφιλιωθώ με αυτό που είναι τελικά το μόνο σίγουρα για όλους μας... δυσκολευόμουν να αντέξω την ιδέα του θανάτου του γιατί αυτός ο άνθρωπος ήταν για μένα σαν ένας δεύτερος πατέρας...
Τον ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια... όταν είχε έρθει για πρώτη φορά στην Παναγούδα, τον θαύμασα... τον θαύμασα για τις γνώσεις του... τον θαύμασα για την επιβλητική παρουσία του... τον θαύμασα για το ταλέντο που είχε να επικοινωνεί με τα παιδιά κι ας μην ήταν ο ίδιος γονιός... ήταν έτσι κι αλλιώς 'γονιός' για εκατοντάδες παιδιά και έφηβους που ερχόντουσαν στην εκκλησία μόνο και μόνο για να είναι μαζί του... κι αργότερα, στα εφηβικά μου χρόνια, αυτός ο θαυμασμός έγινε αγάπη... κι ακόμα πιο μετά, στα χρόνια της ενηλικίωσής μου, η αγάπη έγινε ισχυρός δεσμός...
Από το 2004 ως και λίγες εβδομάδες πριν από το θάνατό του, τον έβλεπα σε καθημερινή βάση... ήξερε για μένα περισσότερα από αυτά που γνώριζαν οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι... χαιρόταν και καμάρωνε με τις επιτυχίες μου... με ανακούφιζε όταν μοιραζόμουν τους φόβους και τις ανησυχίες μου... γελούσαμε συζητώντας για πράγματα που μόνο ένας φωτισμένος άνθρωπος θα μπορούσε να κατανοήσει και να σεβαστεί...
Την τελευταία φορά, που τον είχα δει καλά, ήταν τον Ιούνιο του 2006 στο προαύλιο του ναού... ήμασταν στην εκδήλωση απονομής πιστοποιητικών παρακολούθησης του Ανοιχτού Ενοριακού Πανεπιστημίου που διοργάνωνε ο Ιερός Ναός Παναγούδας - Γοργοϋπήκοος... ήταν μια γιορτή... και σε αυτήν τη γιορτή μου θύμισε ότι του χρωστούσαμε, εγώ κι ο σύντροφός μου, ένα τραπέζι... έλεγε αλήθεια... του είχαμε υποσχεθεί ότι θα τρώγαμε οι τρεις μας στο σπίτι μας... δεν το προλάβαμε αυτό το τραπέζι... προλάβαμε, όμως, τόσα άλλα που έχουν μείνει στο μυαλό μας σαν πολύτιμες και ατελείωτες αναμνήσεις...
Την τελευταία φορά, που τον είχα δει προτού 'κοιμηθεί', ήταν σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ... μπήκα μέσα για λίγα λεπτά... εκείνος ήξερε ότι ερχόταν το τέλος αυτής της ζωής... εγώ δεν ήθελα να το πιστέψω... με χαιρέτισε με μια κίνηση που κάναμε οι δυο μας από πάντα... την έκανε ακόμα και τότε που δεν είχε δυνάμεις... με χαιρέτισε και μου είπε 'Προσευχήσου για μένα'... δάκρυσα... προσπάθησα να κρατηθώ... βγαίνοντας έξω από το δωμάτιο, ξέσπασα σε δυνατά κλάματα... έκλαιγα για εκείνον, έκλαιγα και για μένα που θα τον έχανα... η αγάπη μας κάνει εγωιστές... και ο θάνατος το ίδιο... κλαίμε γιατί πονάμε για αυτό που χάνουμε και δεν αντέχουμε να διαχειριστούμε την ιδέα αυτής της απώλειας...
Σήμερα, 20 χρόνια μετά, δεν έχω ξεχάσει στιγμή από τα όμορφα που ζήσαμε μαζί του... τα αστεία του... τα τραγούδια μας... τις συζητήσεις στο προαύλιο του ναού... τα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδας... τα πειράγματά του... το διαπεραστικό του βλέμμα που μπορούσε να καταλάβει τι είχα χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω... τη σοφία του... την αγάπη του για τη ζωή... την ουσιαστική και ανεπιτήδευτη πίστη του... η Παναγούδα ήταν το σπίτι του... περισσότερες ώρες περνούσε εκεί, παρά στο σπίτι του... γι΄ αυτό και όλοι όσοι τον γνωρίζαμε, λιγότερο ή περισσότερο, πάντα κοιτάζουμε εκεί που συνήθιζε να κάθεται... είναι σαν να τον βλέπουμε... είναι εκεί...
Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης Αριστόβουλος Πύρτσος ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη ζωή... αγαπούσε τη ζωή και δεν ήθελε μιζέρια... γι' αυτό και στο μνημόσυνο, που όλα αυτά τα χρόνια, κάνουμε κάθε χρόνο για να τιμήσουμε τη μνήμη του, μνημονεύουμε μόνο τα ευχάριστα και τα σημαντικά που μοιραστήκαμε μαζί του... γιατί μόνο ευχάριστα ήταν αυτά που έχουμε να θυμόμαστε... και τελικά, όπως είπε ο Thomas Campbell, το να ζει κανείς στις καρδιές, που αφήνει πίσω του, δεν είναι θάνατος... κι εκείνος συνεχίζει να ζει στις καρδιές μας γεμίζοντας τις με αγάπη και ζεστασιά...
Υ.Γ. Καλό εκκλησιαστικό έτος να έχουμε με υγεία και ειρήνη!
