George Ioannou - Psychologist

Directions Website Contact the practice

George Ioannou - Psychologist Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from George Ioannou - Psychologist, Mental Health Service, Thessaloníki.

Ψυχολόγος |Γνωσιακός - Συμπεριφορικός Ψυχοθεραπευτής
Αθλητικός Ψυχολόγος |Ειδικός στην Υψηλή Αθλητική Απόδοση
Εξειδίκευση στις Διατροφικές Διαταραχές & στη Θεραπεία Ομάδων
ΜΒΑ στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού
Υποψήφιος Διδάκτωρ στην Αθλητική Ψυχoλογία

Στο νέο μου άρθρο γράφω για όσα κρατάμε μέσα μας, τη δυσκολία να ζητήσουμε στήριξη και την αξία τού να έχουμε κάποιον πο...
16/10/2026

Στο νέο μου άρθρο γράφω για όσα κρατάμε μέσα μας, τη δυσκολία να ζητήσουμε στήριξη και την αξία τού να έχουμε κάποιον που μας ακούει.

Σύρε τις εικόνες για να το διαβάσεις ή βρες ολόκληρο το άρθρο εδώ:
🔗 https://psixologos-ioannou.gr/είμαι-καλά-όσα-δυσκολευόμαστε-να-πούμε-πίσω-από-δύο-λέξεις.html

Ας δώσουμε στους ανθρώπους που μας αγαπούν την ευκαιρία να μας γνωρίζουν και στις δύσκολες μέρες μας.

Να μιλήσουμε για την ψυχική υγεία, αλλά κυρίως να μάθουμε να ακούμεΜε αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας – 10 Οκτ...
10/10/2026

Να μιλήσουμε για την ψυχική υγεία, αλλά κυρίως να μάθουμε να ακούμε

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας – 10 Οκτωβρίου

Κάθε χρόνο, στις 10 Οκτωβρίου, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας γίνεται μια αφορμή για να μιλήσουμε περισσότερο για την ψυχική υγεία, τις ψυχικές δυσκολίες, το στίγμα και τη σημασία της αναζήτησης βοήθειας. Και ίσως είναι καλό που υπάρχει αυτή η ημέρα. Μας υπενθυμίζει κάτι που εύκολα ξεχνάμε μέσα στην ταχύτητα της καθημερινότητας: ότι η ψυχική υγεία δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνο όσους έχουν κάποια διάγνωση ή όσους βρίσκονται σε μια σοβαρή κρίση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις σχέσεις μας, τις απώλειες, την αβεβαιότητα, την πίεση, τις αλλαγές και όλα εκείνα που συμβαίνουν στη ζωή μας και πολλές φορές δεν φαίνονται προς τα έξω.

Στο γραφείο, μέσα από τις συναντήσεις με ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και με πολύ διαφορετικές ιστορίες, υπάρχει κάτι που συναντώ ξανά και ξανά. Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να λειτουργούν για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να σταματούν πραγματικά για να αναρωτηθούν πώς είναι. Συνεχίζουν να εργάζονται, να φροντίζουν την οικογένειά τους, να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, να βρίσκονται δίπλα στους άλλους και να κάνουν αυτό που χρειάζεται κάθε μέρα. Μέχρι κάποια στιγμή που κάτι αρχίζει να δυσκολεύει περισσότερο. Μπορεί να είναι το άγχος, η αϋπνία, ένας συνεχής εκνευρισμός, μια σχέση που δεν λειτουργεί, μια απώλεια, μια αίσθηση κενού ή απλώς η διαπίστωση ότι «δεν είμαι όπως ήμουν». Και τότε πολλές φορές εμφανίζεται μια ερώτηση: «Μήπως κάτι δεν πάει καλά με εμένα;». Ίσως όμως η πιο χρήσιμη ερώτηση να είναι διαφορετική: «Τι προσπαθεί τόσο καιρό να μου πει αυτό που αισθάνομαι;».

Ένα από τα πράγματα που με έχουν προβληματίσει περισσότερο μέσα από την επαγγελματική μου εμπειρία αλλά και μέσα από τις προσωπικές μου σχέσεις είναι πόσο δύσκολο μας είναι να ακούμε πραγματικά. Όχι επειδή δεν ενδιαφερόμαστε. Συνήθως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ, ώστε αισθανόμαστε ότι πρέπει αμέσως να κάνουμε κάτι. Όταν ένας άνθρωπος που αγαπάμε μας πει ότι φοβάται, αγχώνεται ή δεν είναι καλά, θέλουμε να τον βοηθήσουμε να αισθανθεί καλύτερα. Έτσι του λέμε «μην το σκέφτεσαι», «όλα θα πάνε καλά», «πρέπει να είσαι δυνατός», «δες το θετικά» ή του διηγούμαστε μια δική μας αντίστοιχη εμπειρία. Οι περισσότερες από αυτές τις αντιδράσεις ξεκινούν από καλή πρόθεση. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθώ να ανακουφίσω κάποιον και στο να μπορώ πραγματικά να μείνω για λίγο μαζί του μέσα σε αυτό που βιώνει.

Ίσως επειδή έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε σχεδόν τα πάντα ως προβλήματα που χρειάζονται λύση. Αν κάποιος έχει ένα πρόβλημα στη δουλειά, ψάχνουμε τι πρέπει να κάνει. Αν δυσκολεύεται σε μια σχέση, του λέμε αν πρέπει να μείνει ή να φύγει. Αν έχει άγχος, του προτείνουμε τρόπους να το μειώσει. Αν αισθάνεται μόνος, του λέμε να βγει περισσότερο. Υπάρχουν φορές που όλα αυτά είναι χρήσιμα. Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο άνθρωπος δεν ζητά ακόμη λύση. Προσπαθεί απλώς να καταλάβει τι του συμβαίνει. Και αυτό χρειάζεται χρόνο.

Το φετινό μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, «Lived experiences heard: real voices, real change», έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Η έμφαση στις πραγματικές εμπειρίες των ανθρώπων υπενθυμίζει ότι όταν μιλάμε για ψυχική υγεία δεν μιλάμε μόνο για στατιστικές, διαγνώσεις και θεραπευτικά πρωτόκολλα. Μιλάμε για ανθρώπους και για διαφορετικές ζωές, σχέσεις, φόβους, απώλειες και τρόπους με τους οποίους ο καθένας βιώνει αυτό που του συμβαίνει. Το να ακουστεί αυτή η εμπειρία δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Είναι μέρος της ίδιας της φροντίδας.

Και αυτό είναι κάτι που δεν αφορά μόνο τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε στις σχέσεις μας. Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιον και, πριν τελειώσει τη φράση του, έχουμε ήδη αποφασίσει τι θα του απαντήσουμε; Πόσες φορές έχουμε πει «κι εγώ το έχω περάσει» επειδή θέλουμε να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε, χωρίς να έχουμε πρώτα προσπαθήσει να καταλάβουμε τι ακριβώς σημαίνει αυτή η εμπειρία για τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Η ενσυναίσθηση δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε ζήσει το ίδιο πράγμα. Σημαίνει ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε πως αυτό που βιώνει ο άλλος είναι πραγματικό για εκείνον, ακόμη κι αν εμείς θα το διαχειριζόμασταν διαφορετικά.

Υπάρχει επίσης κάτι που συχνά δυσκολεύει την αναζήτηση βοήθειας: η ιδέα ότι πρέπει να μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας. Έχουμε μάθει να θαυμάζουμε την αντοχή, την αυτονομία και την ικανότητα να συνεχίζουμε παρά τις δυσκολίες. Όλα αυτά είναι σημαντικά. Όμως η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι κανέναν. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να μπορώ να διαχειριστώ κάθε δυσκολία χωρίς υποστήριξη. Μερικές φορές η πιο ώριμη μορφή φροντίδας του εαυτού είναι ακριβώς η αναγνώριση ότι κάτι με ξεπερνά αυτή την περίοδο και ότι χρειάζομαι έναν ασφαλή χώρο για να το επεξεργαστώ.

Η ψυχοθεραπεία, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι μέσα από τη δική μου δουλειά, δεν είναι ένας χώρος στον οποίο κάποιος έρχεται για να του πει ένας άλλος άνθρωπος πώς να ζήσει τη ζωή του. Είναι ένας χώρος όπου μπορεί να αρχίσει να παρατηρεί τον εαυτό του με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Να δει μοτίβα που επαναλαμβάνονται, να καταλάβει γιατί κάποιες καταστάσεις τον επηρεάζουν τόσο, να συνδέσει το παρόν με προηγούμενες εμπειρίες και, κυρίως, να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία στις επιλογές του. Δεν σημαίνει ότι κάθε δυσκολία χρειάζεται ψυχοθεραπεία. Σημαίνει όμως ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να φτάσουμε στα όριά μας για να ζητήσουμε βοήθεια.

Ίσως, λοιπόν, η 10η Οκτωβρίου να είναι μια καλή ευκαιρία όχι μόνο να μιλήσουμε για την ψυχική υγεία, αλλά να παρατηρήσουμε λίγο περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας και στους ανθρώπους γύρω μας. Να δούμε αν υπάρχει κάποιος που έχει αρχίσει να απομονώνεται, κάποιος που λέει συνεχώς «είμαι καλά» αλλά μοιάζει να μην είναι, ή ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα προσπαθούμε να λειτουργούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Γιατί η ψυχική υγεία δεν προστατεύεται μόνο όταν υπάρχει ένα πρόβλημα. Προστατεύεται και στις μικρές καθημερινές στιγμές όπου επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αναγνωρίσει αυτό που αισθάνεται, να μιλήσει χωρίς φόβο ότι θα κριθεί και να ζητήσει βοήθεια όταν τη χρειάζεται. Και ίσως, τελικά, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για την ψυχική υγεία —τη δική μας και των ανθρώπων που έχουμε δίπλα μας— είναι κάτι που μοιάζει απλό αλλά δεν είναι πάντα εύκολο: να δημιουργήσουμε λίγο περισσότερο χώρο για να ακουστεί αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα μας.

Διάβασε το άρθρο μου 👇
https://psixologos-ioannou.gr/να-μιλήσουμε-για-την-ψυχική-υγεία,-αλλά-κυρίως-να-μάθουμε-να-ακούμε.html

—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Σπάρταθλον 2026: Οι άνθρωποι που έτρεξαν μαζί μουΠέρσι, μετά τον τερματισμό μου στο Σπάρταθλον, έγραψα ένα εσωτερικό ημε...
29/09/2026

Σπάρταθλον 2026: Οι άνθρωποι που έτρεξαν μαζί μου

Πέρσι, μετά τον τερματισμό μου στο Σπάρταθλον, έγραψα ένα εσωτερικό ημερολόγιο. Θυμάμαι έντονα τη σωματική δυσκολία εκείνου του αγώνα. Το στομάχι μου με ταλαιπωρούσε, το σώμα μου αντιστεκόταν και το άγχος για το αν θα φτάσω στη Σπάρτη ήταν διαρκώς παρόν. Εκείνος ο αγώνας έμοιαζε, πολλές στιγμές, με αγώνα επιβίωσης. Φέτος επέστρεψα στην ίδια εκκίνηση και έφτασα ξανά στο άγαλμα του Λεωνίδα. Ο χρόνος μου ήταν 26 ώρες και 51 λεπτά. Σχεδόν 50 λεπτά γρηγορότερα από πέρσι. Κι όμως, αν με ρωτήσει κάποιος τι θα θυμάμαι περισσότερο από το φετινό Σπάρταθλον, δεν θα του πω τον χρόνο.

Θα του πω για τις στιγμές που το σώμα μου μπορούσε να συνεχίσει, αλλά το μυαλό μου χανόταν.

Δύο μέρες πριν από τον αγώνα, στην τελευταία μου προπόνηση, ένιωσα βαθιά ευγνωμοσύνη. Ήμουν υγιής. Μπορούσα να τρέξω. Μπορούσα να σταθώ ξανά κάτω από την Ακρόπολη, στην εκκίνηση ενός αγώνα που σημαίνει τόσα πολλά για μένα. Προσπάθησα να κρατήσω αυτό το συναίσθημα. Ήξερα, όμως, ότι στα 246 χιλιόμετρα δεν αρκεί να ξέρεις γιατί ξεκινάς. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να το ξαναβρείς.

Και φέτος χρειάστηκε να το ξαναβρώ πολλές φορές.

Το σώμα μου πήγαινε. Τα πόδια μου έκαναν τη δουλειά τους. Μέσα στο κεφάλι μου, όμως, οι σκέψεις άλλαζαν διαρκώς κατεύθυνση. Αμφέβαλλα, έχανα το κίνητρό μου, αναρωτιόμουν τι νόημα είχε να πιέζομαι τόσο. Υπήρχαν χιλιόμετρα στα οποία έτρεχα κανονικά, ενώ μέσα μου πάλευα να μείνω στον αγώνα.

Ίσως αυτή να ήταν η πιο μοναχική στιγμή του αγώνα: να φαίνομαι δυνατός, να συνεχίζω να τρέχω, και μέσα μου να ψάχνω έναν λόγο να μη σταματήσω. Κανείς δεν μπορούσε να δει πόση προσπάθεια χρειαζόταν μερικές φορές για ένα μόνο χιλιόμετρο. Κι όμως, κάθε φορά που κάποιος μου φώναζε το όνομά μου, ήταν σαν να άναβε ένα μικρό φως εκεί όπου οι σκέψεις είχαν σκοτεινιάσει.

Ως κλινικός αθλητικός ψυχολόγος, συναντώ στο γραφείο μου αθλητές που θέλουν να βελτιώσουν την απόδοσή τους, να διαχειριστούν την πίεση και να συνεχίσουν όταν οι σκέψεις τους δυσκολεύουν. Φέτος βρέθηκα ξανά στην άλλη πλευρά αυτής της συζήτησης. Δεν είχα απέναντί μου έναν αθλητή. Ήμουν εγώ ο αθλητής. Και το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής δεν ήταν πάντα αυτό που φαινόταν στον χάρτη.

Κάποια στιγμή μου ζητήθηκε, ως ψυχολόγος, να μιλήσω σε έναν αθλητή που σκεφτόταν να εγκαταλείψει. Του μίλησα. Προσπάθησα να τον ακούσω και να του δώσω κουράγιο για το επόμενο κομμάτι της διαδρομής. Όταν τελείωσε η κουβέντα μας, γύρισα στον δικό μου αγώνα. Η αλήθεια είναι πως εκείνη την ώρα ούτε εγώ ήξερα πώς θα φτάσω στον επόμενο σταθμό. Μου έμεινε αυτή η στιγμή: η φωνή με την οποία τον ενθάρρυνα, ενώ μέσα μου χρειαζόμουν κι εγώ λίγη από την ίδια καλοσύνη.

Δεν κατάφερνα κάθε φορά να αλλάξω όσα σκεφτόμουν. Προσπαθούσα να επιστρέψω σε κάτι μικρό και συγκεκριμένο: στον δρόμο μπροστά μου, στην αναπνοή μου, στο επόμενο βήμα. Όταν η Σπάρτη έμοιαζε υπερβολικά μακριά, έπαυα να σκέφτομαι τη Σπάρτη.

Χώρισα τον αγώνα σε 24 δεκάρια. Κάθε δέκα χιλιόμετρα ήταν μια μικρότερη διαδρομή που μπορούσα να χωρέσω στο μυαλό μου. Και σε πολλά από αυτά φανταζόμουν ότι έτρεχα μαζί με κάποιον δικό μου άνθρωπο. Τον έφερνα νοερά δίπλα μου. Μοιραζόμουν μαζί του τον δρόμο, του μιλούσα μέσα μου, έπαιρνα λίγη δύναμη και συνέχιζα.

Είχα πει πως τα τελευταία πέντε χιλιόμετρα θα τα κρατούσα για μένα. Ήθελα να τα χαρώ μόνος μου, να κοιτάξω πίσω και να νιώσω ότι τα κατάφερα. Τελικά, ήταν από τα πιο βασανιστικά χιλιόμετρα του αγώνα. Ένιωθα χαρά που πλησίαζα, πόνο και κούραση σε κάθε βήμα, συγκίνηση για όσα είχα ζήσει.

Ένας οικογενειακός μου φίλος, που αντιμετωπίζει σοβαρό τραυματισμό και αυτή την περίοδο δεν μπορεί να τρέξει, μου είχε πει δύο μέρες πριν από την εκκίνηση: «Τρέξε πέντε με δέκα χιλιόμετρα για μένα». Τον σκέφτηκα πολλές φορές. Σε ένα από εκείνα τα δεκάρια, τον ένιωθα σαν να ήταν πραγματικά δίπλα μου. Σκεφτόμουν πόσο θα ήθελε να μπορεί να τρέξει. Εκείνη τη στιγμή η κούρασή μου βρήκε χώρο δίπλα στην ευγνωμοσύνη που μπορούσα εγώ να είμαι εκεί. Και έτρεξα για τους δυο μας.

Από το 15ο μέχρι περίπου το 70ό χιλιόμετρο, ένας άνθρωπος με μηχανή εμφανιζόταν ξανά και ξανά δίπλα μου. Ήταν εκεί για να υποστηρίξει άλλον αθλητή. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που με έβλεπε, μου φώναζε λόγια ενθάρρυνσης. Δεν μου έδωσε κάποια μαγική συμβουλή. Μου έδωσε το κουράγιο του, με τη φωνή του, τη στιγμή που το χρειαζόμουν. Δεν ξέρω αν κατάλαβε πόσο με βοήθησε. Εγώ δεν θα το ξεχάσω.

Στη διαδρομή συνάντησα και ανθρώπους που είχα καιρό να δω. Μια κουβέντα τους, ένα χαμόγελο, μια φωνή από την άκρη του δρόμου έμεναν μαζί μου για χιλιόμετρα. Έφταναν μηνύματα από φίλους, οικογένεια, συναθλητές, θεραπευομένους μου, ανθρώπους που γνωρίζω και άλλους που δεν έχω συναντήσει ποτέ. Κάποιοι δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί. Άλλοι βρίσκονταν μακριά, αλλά ήξερα ότι με σκέφτονταν. Όταν το μυαλό μου άρχιζε να χάνεται, θυμόμουν πως τόσοι άνθρωποι περίμεναν να μάθουν ότι συνεχίζω.

Και, βέβαια, ήταν η ομάδα υποστήριξής μου. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Στους σταθμούς, στις δύσκολες ώρες, στις στιγμές που μπορεί να μην έβρισκα πολλά λόγια να πω. Με φρόντιζαν, με άκουγαν, με ενθάρρυναν και με βοηθούσαν να ετοιμαστώ για το επόμενο κομμάτι. Ο χρόνος στον τερματισμό γράφει ένα όνομα. Μέσα σε εκείνες τις 26 ώρες και 51 λεπτά, όμως, χωρά η προσπάθεια όλων τους.

Θέλω επίσης να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εθελοντές του Σπάρταθλον. Η ζεστασιά τους ήταν αισθητή σε όλη τη διαδρομή. Όταν έχεις τρέξει τόσες ώρες, ο τρόπος που κάποιος σε υποδέχεται σε έναν σταθμό μπορεί να σου δώσει ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για να φύγεις από εκεί και να συνεχίσεις.

Όταν έφτασα στη Σπάρτη, σκέφτηκα την προπόνηση εκείνη, δύο μέρες πριν από την εκκίνηση. Τότε ένιωθα ευγνώμων που μπορούσα να σταθώ ξανά στην αφετηρία. Τώρα νιώθω ακόμη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη που μπόρεσα να διασχίσω όλη τη διαδρομή και να επιστρέψω από αυτήν έχοντας ζήσει τόσα πολλά.

Το φετινό Σπάρταθλον με εξάντλησε. Με έφερε αντιμέτωπο με σκέψεις που δεν περίμενα να με δυσκολέψουν τόσο. Μου έδωσε, όμως, και μια εικόνα που θέλω να κρατήσω: έναν άνθρωπο να προχωρά ενώ αμφιβάλλει, και γύρω του άλλους ανθρώπους να του θυμίζουν, ο καθένας με τον τρόπο του, ότι μπορεί να κάνει ακόμη ένα βήμα.

Αυτό το βήμα το έκανα ξανά και ξανά. Ώσπου έφτασα στον Λεωνίδα.

Πέρσι έμαθα ότι μπορώ να συνεχίσω όταν το σώμα μου υποφέρει. Φέτος έμαθα ότι μπορώ να συνεχίσω και όταν το μυαλό μου αμφιβάλλει. Και στις δύο διαδρομές υπήρχαν άνθρωποι που μου έδωσαν δύναμη ακριβώς τη στιγμή που τη χρειαζόμουν.

Στον Λεωνίδα έφτασα με τα δικά μου πόδια. Αλλά κανένα από αυτά τα βήματα δεν το έκανα μόνος.

Σας ευχαριστώ που ήσασταν μαζί μου στον δρόμο.

Διάβασε το νέο μου άρθρο εδώ 👇
https://psixologos-ioannou.gr/σπάρταθλον-2026-οι-άνθρωποι-που-έτρεξαν-μαζί-μου.html

—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Σπάρταθλον 2025: Το εσωτερικό μου ημερολόγιοΩς κλινικός αθλητικός ψυχολόγος έχω μιλήσει πολλές φορές για τη δύναμη της σ...
29/09/2026

Σπάρταθλον 2025: Το εσωτερικό μου ημερολόγιο

Ως κλινικός αθλητικός ψυχολόγος έχω μιλήσει πολλές φορές για τη δύναμη της σκέψης, για το πώς το μυαλό μπορεί να κατευθύνει το σώμα. Στο Σπάρταθλον, όμως, αυτά δεν ήταν θεωρία.

Η εκκίνηση έγινε στις 27.9.2025, κάτω από την Ακρόπολη, με τελικό προορισμό το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. Ήταν μια ιστορική διαδρομή στα βήματα του Φειδιππίδη, δίπλα στη θάλασσα, διασχίζοντας τον Ισθμό και την Αρχαία Κόρινθο, ανάμεσα από τα αμπέλια της Αρχαίας Νεμέας, το βουνό Αρτεμίσιο και καταλήγοντας στη Σπάρτη.

Ήταν μια ζωντανή εμπειρία που με καθήλωσε. Θυμάμαι όταν πήρα το νούμερο του αγώνα δυο μέρες πριν τον αγώνα, ένας εθελοντής, που είχε τρέξει κι εκείνος το Σπάρταθλον, μου είπε: «Ζήσ’ το αγόρι μου, είναι σαν βιβλίο αυτογνωσίας». Δεν είχε άδικο. Μέσα σε αυτό το βιβλίο βρήκα πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Βρήκα φόβους, αδυναμίες, αλλά και αντοχές που ήταν καλά κρυμμένες, ανακαλύπτοντας νέες πλευρές του εαυτού μου. Ένα βιβλίο αυτογνωσίας που γράφτηκε χιλιόμετρο το χιλιόμετρο, με ιδρώτα, πόνο, αμφιβολίες, συγκίνηση, κλάμα αλλά και χαμόγελα.

Από την εκκίνηση η χαρά και η αδρεναλίνη σκέπαζαν τα πάντα. Όμως το σώμα και το μυαλό σύντομα άρχισαν να ψιθυρίζουν: «Μέχρι εδώ», «Δεν αντέχεις άλλο», «Αφού δεν είσαι καλά, τι κάνεις εδώ; Παράτησε το». Ερχόντουσαν σκέψεις εγκατάλειψης, στιγμές απόγνωσης, στιγμές που το μόνο που ήθελα ήταν να σταματήσω. Κι όμως συνέχιζα.

Όταν περνούσα από την ομάδα υποστήριξης και τους δικούς μου ανθρώπους, προσπαθούσα να δείξω ότι είμαι καλά, σήκωνα το κεφάλι, χαμογελούσα, έσφιγγα τη γροθιά μου, μα πονούσα. Στους σταθμούς προσπαθούσα να τρέχω λίγο πιο δυνατά πριν φτάσω, για να με βλέπουν δυναμικό. Και όταν έφευγα, ξεκινούσα να περπατώ, σκύβοντας το κεφάλι, παίρνοντας ανάσες, προσπαθώντας να φτιάξω τα στομαχικά προβλήματα που με ταλαιπωρούσαν από την αρχή του αγώνα μέχρι να βρω ξανά τον ρυθμό μου και να αρχίσω να τρέχω. Έπαιρνα δύναμη όταν μάθαινα ότι ο άνθρωπος μου ήταν καλά και πήγαινε περίφημα στον αγώνα. Ήταν σαν να ήταν εκεί - δίπλα μου.

Ήταν μια διαρκής μάχη με τον εαυτό μου, με τις φωνές μέσα μου, με τις αδυναμίες που έβγαιναν στην επιφάνεια. Οι φίλοι μου στους σταθμούς το ήξεραν. Δεν με ρωτούσαν πολλά – με ενθάρρυναν. Μου έδιναν δύναμη και μαζί ένα κομμάτι της ψυχής τους. Ο προπονητής μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όλοι ήταν εκεί για να με κρατήσουν όρθιο όταν εγώ λύγιζα. Μια φράση που επαναλάμβανα σε κάθε βήμα μου ήταν: ‘Υπομονή, υπομονή, μέχρι τον επόμενο σταθμό. Προσπάθησε να το απολαύσεις, γιατί είσαι εδώ ακριβώς όπου ήθελες να είσαι

Τα μηνύματα συμπαράστασης που πήρα από εθελοντές, διοργανωτές, τον κόσμο, συναθλητές μου, ακόμη και ανθρώπους που με παρακολουθούσαν μέσα στη νύχτα, μου έδιναν δύναμη να συνεχίσω.

Σε όλο τον αγώνα βρέθηκα να είμαι ο θεραπευτής του ίδιου μου του εαυτού. Να αναγνωρίζω τα σκοτεινά σημεία, τις εσωτερικές φωνές, τις συγκρούσεις, και να τις δουλεύω εκείνη τη στιγμή, στον δρόμο, στο σκοτάδι.

Το Σπάρταθλον δεν ήταν απλώς ένας αγώνας δρόμου. Ήταν ένας διάλογος με τον εαυτό μου, μια συνεδρία με τον πιο απαιτητικό μου συνομιλητή: τον ίδιο μου τον νου. Ήταν το πιο ειλικρινές μου ημερολόγιο, όπου κάθε βήμα αποκάλυπτε φόβους, αμφιβολίες, αλλά και αντοχές που νόμιζα ότι δεν είχα. Ένα ταξίδι που μου θύμισε πως η ψυχική δύναμη δεν είναι ποτέ μόνο ατομική∙ χτίζεται μέσα από τη σχέση με τους άλλους, μέσα από την εμπιστοσύνη, την ενθάρρυνση και την αγάπη που δέχεσαι και προσφέρεις, αλλά και μέσα από την ικανότητα να ακούς τον εαυτό σου και να αναγνωρίζεις τα όριά σου.
Κι αν κάτι έμαθα πιο πολύ κι από τον τερματισμό στη Σπάρτη, είναι ότι οι μεγαλύτεροι αγώνες δεν κερδίζονται όταν είσαι ήρωας ή όταν καταπιέζεις τον πόνο σου, αλλά όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι άνθρωπος, ευάλωτος και ταυτόχρονα δυνατός, και να βρει νόημα μέσα σε κάθε μικρή νίκη και κάθε δύσκολη στιγμή. Και στο τέλος, συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος κρύβει μέσα του τέτοια δύναμη, που το μόνο που χρειάζεται είναι να οραματιζόμαστε και να συνεχίζουμε

Διάβασε το άρθρο μου εδώ 👇
https://psixologos-ioannou.gr/σπάρταθλον-το-εσωτερικό-μου-ημερολόγιο.html

—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Η εμπιστοσύνη στον ειδικό δεν σημαίνει τυφλή εμπιστοσύνηΤο τελευταίο διάστημα έχει δημιουργηθεί έντονη ανησυχία γύρω από...
21/09/2026

Η εμπιστοσύνη στον ειδικό δεν σημαίνει τυφλή εμπιστοσύνη

Το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργηθεί έντονη ανησυχία γύρω από την παροχή υπηρεσιών υγείας από ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν την απαραίτητη κατάρτιση ή να ξεπερνούν τα όρια της ειδικότητάς τους. Η συζήτηση αυτή αφορά και την ψυχική υγεία, έναν χώρο στον οποίο χρησιμοποιούνται πολλοί διαφορετικοί τίτλοι και ο ενδιαφερόμενος δεν γνωρίζει πάντα ποιος είναι πραγματικά κατάλληλος να τον βοηθήσει.

Το ίδιο ερώτημα συναντώ συχνά και στο γραφείο. Άνθρωποι που έρχονται για πρώτη φορά με ρωτούν ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον ψυχολόγο, τον ψυχίατρο και τον ψυχοθεραπευτή ή αν ένας σύμβουλος ψυχικής υγείας και ένας life coach μπορούν να προσφέρουν την ίδια βοήθεια. Κάποιοι έχουν ήδη απευθυνθεί σε διαφορετικούς επαγγελματίες χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς τις σπουδές, την κατάρτιση και τα όρια του καθενός.

Οι ερωτήσεις αυτές είναι απόλυτα δικαιολογημένες, καθώς οι διαφορετικοί τίτλοι συχνά προκαλούν σύγχυση. Όταν αντιμετωπίζουμε μια δυσκολία στη σωματική ή την ψυχική μας υγεία, μπορεί να φοβόμαστε, να υποφέρουμε ή να αναζητούμε επειγόντως μια λύση. Είναι φυσικό, λοιπόν, να εμπιστευόμαστε εκείνον που παρουσιάζεται ως ειδικός.

Η εμπιστοσύνη, όμως, δεν σημαίνει ότι δεχόμαστε χωρίς ερωτήσεις όσα ακούμε. Έχουμε δικαίωμα να γνωρίζουμε την ιδιότητα, τις σπουδές και την εκπαίδευση του επαγγελματία στον οποίο απευθυνόμαστε.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον χώρο της ψυχικής υγείας. Ποια είναι, λοιπόν, η διαφορά ανάμεσα στον ψυχίατρο, τον ψυχολόγο, τον ψυχοθεραπευτή, τον σύμβουλο ψυχικής υγείας και τον life coach;

Ο ψυχίατρος είναι γιατρός που έχει ολοκληρώσει την ειδικότητα της Ψυχιατρικής. Μπορεί να κάνει διάγνωση, να προτείνει ιατρική παρακολούθηση και να συνταγογραφήσει φαρμακευτική αγωγή. Εάν έχει εκπαιδευτεί επιπλέον σε κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, μπορεί να παρέχει και ψυχοθεραπεία.

Ο ψυχολόγος είναι πτυχιούχος πανεπιστημιακού Τμήματος Ψυχολογίας και διαθέτει την προβλεπόμενη βεβαίωση άσκησης επαγγέλματος. Μπορεί να προσφέρει ψυχολογική αξιολόγηση, συμβουλευτική και υποστήριξη. Δεν είναι γιατρός και δεν συνταγογραφεί φάρμακα. Για να παρέχει ψυχοθεραπεία, είναι σημαντικό να έχει ολοκληρώσει και την αντίστοιχη εξειδίκευση.

Ο ψυχοθεραπευτής έχει εκπαιδευτεί σε μια συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, όπως η Γνωσιακή-Συμπεριφορική, η Συστημική ή η Ψυχαναλυτική. Ο τίτλος από μόνος του δεν μας πληροφορεί πάντοτε για τις βασικές σπουδές του επαγγελματία. Γι’ αυτό μπορούμε να ρωτήσουμε ποια είναι η αρχική του ιδιότητα, πού εκπαιδεύτηκε, πόσο διήρκεσε η εκπαίδευσή του και αν έχει κλινική εποπτεία.

Ο όρος σύμβουλος ψυχικής υγείας χρησιμοποιείται από ανθρώπους με διαφορετικές εκπαιδεύσεις. Δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάποιος είναι ψυχολόγος ή ψυχίατρος. Χρειάζεται, επομένως, να εξετάζουμε τις βασικές σπουδές, την ειδική κατάρτιση και τα όρια μέσα στα οποία εργάζεται.

Ο life coach ασχολείται συνήθως με τον καθορισμό στόχων, την οργάνωση, την προσωπική ανάπτυξη και τις αλλαγές στην καθημερινότητα. Το coaching δεν αποτελεί ψυχοθεραπεία. Ο τίτλος του life coach από μόνος του δεν επιτρέπει σε κάποιον να κάνει διάγνωση ή να αναλαμβάνει τη θεραπεία ψυχικών διαταραχών.

Όταν υπάρχουν κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, ψυχικό τραύμα, διατροφικές διαταραχές ή άλλες σοβαρές δυσκολίες, χρειάζεται αξιολόγηση από κατάλληλα εκπαιδευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Το να ζητάμε πληροφορίες δεν είναι αγένεια ούτε ένδειξη καχυποψίας. Είναι δικαίωμά μας. Ένας υπεύθυνος επαγγελματίας μπορεί να εξηγήσει με σαφήνεια την ιδιότητά του, τις σπουδές του, την προσέγγιση που ακολουθεί και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μας βοηθήσει. Αναγνωρίζει, επίσης, τα όριά του και παραπέμπει σε άλλον ειδικό όταν το αίτημα ξεπερνά τις γνώσεις ή τις αρμοδιότητές του.

Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος με έντονες κρίσεις πανικού μπορεί να χρειάζεται ψυχοθεραπευτική υποστήριξη, αλλά και αξιολόγηση από ψυχίατρο όταν τα συμπτώματα είναι σοβαρά. Ένα παιδί με σημαντικές δυσκολίες στη συμπεριφορά μπορεί να χρειάζεται συνεργασία ψυχολόγου, παιδοψυχιάτρου, οικογένειας και σχολείου. Η σωστή φροντίδα δεν βασίζεται πάντα σε έναν μόνο επαγγελματία, αλλά συχνά στη συνεργασία διαφορετικών ειδικοτήτων.

Χρειάζεται να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν κάποιος υπόσχεται άμεση θεραπεία, εγγυημένο αποτέλεσμα ή λύση για κάθε πρόβλημα. Η ψυχική υγεία είναι σύνθετη και καμία σοβαρή θεραπευτική διαδικασία δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι όλα θα αλλάξουν γρήγορα.

Η ευθύνη, ωστόσο, δεν μπορεί να ανήκει μόνο στον άνθρωπο που ζητά βοήθεια. Ο ενδιαφερόμενος δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει όλες τις επαγγελματικές προϋποθέσεις ούτε να ελέγχει μόνος του κάθε υπηρεσία. Οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να παρέχουν σαφείς πληροφορίες, να πραγματοποιούν ουσιαστικούς ελέγχους και να προστατεύουν τους πολίτες από ανθρώπους που παρουσιάζουν προσόντα τα οποία δεν διαθέτουν.

Η υγιής εμπιστοσύνη δεν σημαίνει φόβο, σιωπή ή τυφλή αποδοχή. Σημαίνει ότι ακούμε τον ειδικό, αλλά παραμένουμε ενεργοί στις αποφάσεις που αφορούν την υγεία μας.

Μια ασφαλής θεραπευτική σχέση βασίζεται στη γνώση, στη διαφάνεια, στον σεβασμό και στην ελευθερία να κάνουμε ερωτήσεις.

Διάβασε το άρθρο μου 👇
https://psixologos-ioannou.gr/η-εμπιστοσύνη-στον-ειδικό-δεν-σημαίνει-τυφλή-εμπιστοσύνη.html
—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Όταν ο αθλητισμός γίνεται το μόνο καταφύγιοΌλοι μας γνωρίζουμε τα πολλαπλά οφέλη της άσκησης στη ζωή μας. Βοηθά στη βελτ...
16/09/2026

Όταν ο αθλητισμός γίνεται το μόνο καταφύγιο

Όλοι μας γνωρίζουμε τα πολλαπλά οφέλη της άσκησης στη ζωή μας. Βοηθά στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της αντοχής, ενισχύει την ενέργεια, βελτιώνει την ποιότητα του ύπνου και συμβάλλει σε ισορροπημένη διατροφή. Παράλληλα, υποστηρίζει την ψυχική ευεξία, μειώνοντας το άγχος, ενισχύοντας τη συγκέντρωση και προσφέροντας ένα αίσθημα αυτοέλεγχου και επίτευξης.

Για πολλούς ανθρώπους σήμερα, ο αθλητισμός δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα ευεξίας. Είναι το μέρος όπου επιτρέπεται να νιώθουν καλά. Εκεί όπου το σώμα κουράζεται αρκετά ώστε να ησυχάσει το μυαλό, όπου το άγχος, η ένταση και οι σκέψεις μετατρέπονται σε κίνηση, ρυθμό και αντοχή. Ο αθλητισμός μπορεί να λειτουργήσει βαθιά προστατευτικά για την ψυχική υγεία, αλλά το ζήτημα ανακύπτει όταν γίνεται ο μοναδικός τρόπος συναισθηματικής ρύθμισης.

Στο γραφείο μου συναντώ συχνά ανθρώπους που περιγράφουν την άσκηση ως το μόνο σταθερό σημείο ισορροπίας στη ζωή τους. Αν δεν προπονηθούν, νιώθουν εκνευρισμό, εσωτερική ανησυχία ή ενοχή. Η άσκηση τότε δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά καταφύγιο. Ρυθμίζει το άγχος, προσφέρει αίσθηση ελέγχου, δίνει στόχο, δομή και ταυτότητα. Ιδιαίτερα σε ανθρώπους με υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό τους, λειτουργεί ως ένας κοινωνικά αποδεκτός τρόπος να αντέχουν. Το πρόβλημα δεν είναι η ένταση ή η συχνότητα της άσκησης, αλλά η απουσία εναλλακτικών τρόπων επαφής με το συναίσθημα.

Όταν αυτό το μοναδικό στήριγμα χαθεί ή περιοριστεί — λόγω τραυματισμού, έλλειψης χρόνου, αλλαγής ηλικίας ή πτώσης επιδόσεων — η ψυχική επιβάρυνση συχνά είναι δυσανάλογη. Τότε εμφανίζονται άγχος, ευερεθιστότητα, αίσθημα κενού ή καταθλιπτική διάθεση. Όχι επειδή «λείπει η άσκηση», αλλά επειδή λείπει ο μόνος τρόπος που υπήρχε για να ρυθμιστούν τα συναισθήματα. Η απώλεια του αθλητισμού βιώνεται συχνά σαν απώλεια εαυτού, καθώς η ταυτότητα έχει στηριχθεί σχεδόν αποκλειστικά πάνω στην απόδοση.

Ας δούμε τώρα τρία παραδείγματα από το γραφείο μου, που αντικατοπτρίζουν πώς η άσκηση μπορεί να γίνει το μοναδικό καταφύγιο για διαφορετικούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από το επίπεδο ή το άθλημα:

Ένας ερασιτέχνης αθλητής αντοχής το περιέγραψε ως εξής:
«Για χρόνια πίστευα ότι αν σταματήσω να προπονούμαι, θα καταρρεύσω. Όταν τραυματίστηκα, κατάλαβα ότι δεν είχα άλλον τρόπο να διαχειριστώ το άγχος μου. Σιγά σιγά συνειδητοποίησα πώς να ακούω τον εαυτό μου χωρίς να τον εξαντλώ.»

Μια αθλήτρια τένις περιέγραψε μια αντίστοιχη εμπειρία:
«Όλο μου το πρόγραμμα περιστρεφόταν γύρω από τις προπονήσεις και τα παιχνίδια. Όταν τραυματίστηκα και έπρεπε να μείνω εκτός για μερικές εβδομάδες, ένιωσα σαν να χάνω τον εαυτό μου. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι η αξία μου δεν καθορίζεται μόνο από όσα καταφέρνω στο γήπεδο.»

Ένας επαγγελματίας αθλητής ποδοσφαίρου είπε:
«Η προπόνηση ήταν το μόνο μέρος που ένιωθα αρκετός. Όταν οι επιδόσεις έπεσαν, έπεσε και η αυτοεκτίμησή μου. Με τον καιρό κατάλαβα ότι η αξία μου δεν εξαρτάται μόνο από την απόδοση.»

Ακόμα και διάσημοι αθλητές αναγνωρίζουν τη σημασία της ψυχικής πίεσης στον αθλητισμό. Ο Kylian Mbappé έχει δηλώσει ότι στο υψηλότερο επίπεδο του αθλητισμού η ψυχική υγεία παραμένει ταμπού και ότι πολλοί αθλητές δυσκολεύονται να μιλήσουν για τις εσωτερικές τους δυσκολίες, ακόμη και όταν αυτές επηρεάζουν το πώς αισθάνονται ή παίζουν. Αυτό υπογραμμίζει ότι η αντιμετώπιση της ψυχικής πίεσης είναι καθολική ανάγκη, από τους ερασιτέχνες μέχρι τους κορυφαίους.

Η ψυχική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται σε έναν μόνο πυλώνα. Όσο σημαντικός κι αν είναι ο αθλητισμός, δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του όλο το βάρος της ζωής. Η ισορροπία ενισχύεται όταν υπάρχουν περισσότερες από μία πηγές ικανοποίησης, περισσότερες από μία ταυτότητες και περισσότεροι από ένας χώροι όπου επιτρέπεται να νιώθουμε καλά. Σχέσεις, ξεκούραση, δημιουργικότητα, νόημα και συναισθηματική έκφραση δεν έρχονται αντί του αθλητισμού, αλλά δίπλα σε αυτόν.

Η πραγματική δύναμη αναπτύσσεται όταν το σώμα και η ψυχή συνεργάζονται, όχι όταν το ένα προσπαθεί να σηκώσει μόνο του όλο το βάρος του άλλου. Ο αθλητισμός μπορεί να είναι βαθιά θεραπευτικός, αλλά η ψυχική υγεία χρειάζεται περισσότερα από ένα καταφύγιο.

—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Διάβασε το άρθρο μου 👇
https://psixologos-ioannou.gr/όταν-ο-αθλητισμός-γίνεται-το-μόνο-καταφύγιο.html

Ανάμεσα στο σχολείο και στο γήπεδο: Η καθημερινή πίεση του νεαρού αθλητήΠριν από λίγες ημέρες είχα την πρώτη μου συνάντη...
13/09/2026

Ανάμεσα στο σχολείο και στο γήπεδο: Η καθημερινή πίεση του νεαρού αθλητή

Πριν από λίγες ημέρες είχα την πρώτη μου συνάντηση γνωριμίας με μια ομάδα νεαρών αθλητών. Σκοπός ήταν να γνωριστούμε, να συζητήσουμε για τον ρόλο του αθλητικού ψυχολόγου και να ακούσω πώς βιώνουν τα ίδια τα παιδιά την παρουσία τους στην ομάδα.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, τα ρώτησα ποι'α θεωρούν ότι είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας αθλητής στην ηλικία τους. Περίμενα ότι θα αναφερθούν κυρίως στο άγχος του αγώνα, στον φόβο του λάθους ή στη σχέση με τον προπονητή. Οι απαντήσεις τους, όμως, άνοιξαν ένα ευρύτερο και πολύ ενδιαφέρον θέμα.

«Πρέπει να προλαβαίνουμε και το σχολείο και την προπόνηση» «Μερικές φορές είμαστε ήδη κουρασμένοι πριν μπούμε στο γήπεδο» «Τι γίνεται όταν προσπαθείς, αλλά δεν σου βγαίνει τίποτα;»

Οι φράσεις αυτές περιγράφουν μια πραγματικότητα που συχνά δεν βλέπουμε ολόκληρη. Παρακολουθώντας έναν νεαρό αθλητή μέσα στο γήπεδο, είναι εύκολο να εστιάσουμε στην απόδοσή του. Να δούμε αν ήταν συγκεντρωμένος, αν ακολούθησε τις οδηγίες, αν προσπάθησε αρκετά ή αν έκανε λάθη. Δεν γνωρίζουμε όμως πάντοτε τι προηγήθηκε μέχρι να φτάσει εκεί.

Μπορεί να έχει ξυπνήσει από νωρίς, να έχει περάσει πολλές ώρες στο σχολείο, να έχει γράψει ένα δύσκολο διαγώνισμα και να σκέφτεται τις εργασίες που τον περιμένουν στο σπίτι. Ίσως να έχει προλάβει να φάει βιαστικά και να έχει περάσει αρκετή ώρα στις μετακινήσεις. Φτάνει, λοιπόν, στην προπόνηση κουβαλώντας ήδη ολόκληρη την ημέρα του. Και τότε ακούει: «Συγκεντρώσου», «τρέξε περισσότερο», «μην κάνεις πάλι το ίδιο λάθος».

Οι οδηγίες μπορεί να είναι σωστές και απαραίτητες. Ωστόσο, το παιδί δεν έχει κάθε ημέρα την ίδια δυνατότητα να ανταποκριθεί σε αυτές. Η μειωμένη συγκέντρωση ή η ένταση δεν σημαίνουν απαραίτητα αδιαφορία. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένης σωματικής και ψυχικής κόπωσης.

Όταν όλες οι απαιτήσεις συναντιούνται

Κανείς δεν χρειάζεται να ασκεί έντονη πίεση σε ένα παιδί για να αισθανθεί εκείνο πιεσμένο. Αρκεί μερικές φορές να προσπαθεί να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε πολλές διαφορετικές προσδοκίες. Να έχει καλούς βαθμούς. Να μην απουσιάζει από τις προπονήσεις. Να βελτιώνεται. Να ακούει τον προπονητή. Να μη δυσαρεστεί τους γονείς του. Να κερδίσει μια θέση στην ομάδα. Να μη δείξει ότι κουράστηκε ή ότι απογοητεύτηκε.

Το παιδί μπορεί σταδιακά να δημιουργήσει την πεποίθηση ότι πρέπει να είναι καλό παντού και κάθε ημέρα. Έτσι, ένα λάθος δεν παραμένει απλώς ένα λάθος. Αποκτά μεγαλύτερη σημασία και μετατρέπεται σε σκέψη:

«Αν δεν τα καταφέρω, θα απογοητεύσω τους άλλους» «Αν μείνω στον πάγκο, σημαίνει ότι δεν αξίζω» «Αν πω ότι κουράστηκα, θα πιστέψουν ότι δεν προσπαθώ».

Ας σκεφτούμε έναν αθλητή που μπαίνει σε έναν αγώνα αποφασισμένος να αποδείξει ότι αξίζει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Στην πρώτη του προσπάθεια κάνει ένα λάθος. Αντί να επιστρέψει αμέσως στην επόμενη φάση, αρχίζει να σκέφτεται τι θα πει ο προπονητής, αν θα αντικατασταθεί και τι θα σχολιάσουν οι γονείς του. Βρίσκεται ακόμη στο γήπεδο, αλλά η προσοχή του έχει παραμείνει στο προηγούμενο λάθος. Ο αθλητής αυτός δεν έχει ξεχάσει πώς να παίξει. Έχει εγκλωβιστεί στην ανάγκη να αποδείξει την αξία του.

Τι μπορεί να βοηθήσει;

Το πρώτο βήμα είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι βρίσκεται πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού. Η άρνηση να πάει στην προπόνηση, ο εκνευρισμός ή η μειωμένη προσπάθεια δεν σημαίνουν απαραίτητα αδιαφορία. Μπορεί να συνδέονται με σωματική κόπωση, άγχος απόδοσης, φόβο αποτυχίας ή κάποια δυσκολία μέσα στην ομάδα.

Το παιδί χρειάζεται χώρο και χρόνο για να αναγνωρίσει και να εκφράσει όσα αισθάνεται. Η ακρόαση χωρίς άμεση κριτική, πίεση ή συμβουλές βοηθά τους ενήλικες να καταλάβουν καλύτερα τις πραγματικές του ανάγκες.

Μετά από έναν αγώνα, είναι σημαντικό να μην εστιάζουμε αποκλειστικά στα λάθη, στο αποτέλεσμα ή στα λεπτά συμμετοχής. Η συζήτηση χρειάζεται να περιλαμβάνει ολόκληρη την εμπειρία του παιδιού: πώς ένιωσε, τι το δυσκόλεψε, τι κατάφερε και τι μπορεί να μάθει.

Παράλληλα, το λάθος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φυσικό μέρος της αθλητικής εξέλιξης. Όταν ο νεαρός αθλητής φοβάται συνεχώς τις συνέπειές του, γίνεται πιο διστακτικός και χάνει την ελευθερία του μέσα στο παιχνίδι. Αντίθετα, ένα περιβάλλον που συνδυάζει σαφή όρια, υποστήριξη και εποικοδομητική ανατροφοδότηση τον βοηθάει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να συνεχίζει την προσπάθεια.

Στόχος δεν είναι να απομακρύνουμε κάθε απαίτηση ή δυσκολία, αλλά να βοηθήσουμε το παιδί να τις διαχειρίζεται χωρίς να αισθάνεται ότι δοκιμάζεται συνεχώς η αξία του.

Πίσω από τον αθλητή υπάρχει ένα παιδί

Η φροντίδα της ψυχικής υγείας δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απαιτήσεις. Τα παιδιά χρειάζονται στόχους, όρια και συνέπεια. Χρειάζονται όμως και κατανόηση, ξεκούραση και χώρο για να μιλήσουν.

Μέσα από τον αθλητισμό μαθαίνουν να συνεργάζονται, να προσπαθούν και να αντιμετωπίζουν τις δύσκολες στιγμές. Για να εξελιχθούν, δεν αρκεί μόνο να βελτιώνουν την απόδοσή τους. Χρειάζεται επίσης να αναγνωρίζουν όσα αισθάνονται και να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται.

Από τη συνάντηση με τα παιδιά κράτησα κάτι απλό: όταν τους δίνουμε χώρο, μπορούν να μας πουν τι πραγματικά τα δυσκολεύει.

Πίσω από κάθε επίδοση και κάθε λάθος υπάρχει πρώτα ένα παιδί. Στόχος του αναπτυξιακού αθλητισμού δεν είναι μόνο να δημιουργεί καλύτερους αθλητές, αλλά παιδιά που εξελίσσονται χωρίς να χάνουν τη χαρά και την ισορροπία τους.

Διάβασε το άρθρο μου 👇
https://psixologos-ioannou.gr/ανάμεσα-στο-σχολείο-και-στο-γήπεδο-η-καθημερινή-πίεση-του-νεαρού-αθλητή.html

—

Γιώργος Ιωάννου

Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Site: www.psixologos-ioannou.gr
Email: [email protected]
Mobile: 6944044426
Instagram:
Facebook: George Ioannou - Psychologist
LinkedIN: Giorgos Ioannou

Address

Thessaloníki
54621

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when George Ioannou - Psychologist posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Practice

Send a message to George Ioannou - Psychologist:

Shortcuts

Share

Category