19/05/2026
Μερικές φορές δεν αγαπάς τον άνθρωπο, αγαπάς τη μάχη να σε επιλέξει....ίσως γιατί πιστεύεις οτι μεσα εκεί θα βρεις την αξία σου....
«Δεν ερωτεύτηκες μόνο τον άνθρωπο.
Ερωτεύτηκες την ελπίδα ότι κάποτε θα σε συναντήσει.»
Το πιο δύσκολο πράγμα σε μια σχέση με έναν συναισθηματικά μη διαθέσιμο άνθρωπο δεν είναι πάντα η απουσία του.
Είναι οι στιγμές που μοιάζει επιτέλους παρών.
Γιατί εκεί μπερδεύεσαι.
Εκεί σκέφτεσαι:
«Να, τώρα ανοίγει.»
«Τώρα με βλέπει.»
«Τώρα κάτι αλλάζει.»
Και κάπως έτσι αρχίζεις να ζεις από μικρές δόσεις παρουσίας.
Από:
ένα βράδυ τρυφερότητας,
μια βαθιά συζήτηση μετά από απόσταση,
ένα “μου έλειψες”,
μια στιγμή που σε κρατά όπως πάντα ήθελες.
Και μετά ξανά σιωπή.
Ξανά απόσταση.
Ξανά ασάφεια.
Αλλά εσύ έχεις ήδη δεθεί με την πιθανότητα.
Δεν μένεις μόνο για αυτό που είναι
Μένεις για αυτό που θα μπορούσε να γίνει.
Και αυτή είναι η παγίδα.
Γιατί αρχίζεις να αγαπάς:
τις μικρές εξαιρέσεις,
τις στιγμές που ανοίγεται,
την εκδοχή του που εμφανίζεται λίγο πριν χαθεί ξανά.
Όχι τη σχέση που ζεις καθημερινά.
Την υπόσχεση μιας άλλης σχέσης που ίσως έρθει κάποτε.
Και τότε αρχίζει η αυτοεγκατάλειψη
Σιγά σιγά:
δικαιολογείς,
περιμένεις,
καταπίνεις ανάγκες,
μικραίνεις παράπονα,
κάνεις υπομονή εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει αμοιβαιότητα.
Λες:
«Πέρασε δύσκολα…»
«Φοβάται να δεθεί…»
«Θέλει χρόνο…»
«Κατά βάθος με αγαπά…»
Και μπορεί όντως να νιώθει συναισθήματα για σένα.
Αλλά η αλήθεια που πονά είναι αυτή:
Χωρίς παρουσία δεν υπάρχει αγάπη. Το ενδιαφέρον χωρίς παρουσία δεν είναι αγάπη, είναι συναισθηματική πείνα.
Δεν μπορείς να χτίσεις ασφάλεια πάνω σε:
περιστασιακή διαθεσιμότητα,
μισές αποφάσεις,
ανοιχτές εκκρεμότητες,
ανθρώπους που εμφανίζονται μόνο όταν φοβούνται ότι θα σε χάσουν.
Και εδώ χρειάζεται τόλμη να ειπωθεί κάτι δύσκολο
Μερικές φορές δεν αγαπάς τον άνθρωπο.
Αγαπάς τη μάχη να σε επιλέξει.
Γιατί αν κάποιος:
είναι μισός μέσα,
μισός έξω,
ασαφής,
ασυνεπής,
συναισθηματικά απόμακρος,
και παρ’ όλα αυτά μένετε δεμένοι σε κάτι που σας κρατά περισσότερο σε αναμονή παρά σε αγάπη,
τότε πολλές φορές δεν λειτουργεί μόνο η αγάπη.
Λειτουργεί το τραύμα.
Η ανάγκη να κερδίσετε επιτέλους:
την προσοχή,
τη σταθερότητα,
την επιλογή,
την αγάπη που κάποτε στερηθήκατε.
Και τότε η σχέση παύει να είναι συνάντηση.
Γίνεται αναμονή λύτρωσης.
Το πιο επικίνδυνο σημείο;
Ότι αρχίζεις να θεωρείς φυσιολογικό να ζεις με ψίχουλα.
Να ενθουσιάζεσαι επειδή:
απάντησε πιο γλυκά σήμερα,
ήταν διαθέσιμος/η για λίγες ώρες,
άνοιξε λίγο περισσότερο,
έκανε το ελάχιστο που θα έπρεπε να είναι σταθερή βάση.
Και αυτό εξαντλεί βαθιά την ψυχή.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να εκλιπαρεί για συναισθηματική παρουσία.
Είναι φτιαγμένος να τη ζει.
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά καθαρή
Όποιος θέλει πραγματικά να είναι μαζί σου,
δεν σε κρατά μόνιμα σε αναμονή της δικής του ωριμότητας.
Δεν σε βάζει να αγαπάς για δύο.
Δεν σε αφήνει να χτίζεις μόνος/η το “μαζί”.
Δεν χρειάζεται να τον πείσεις να σε συναντήσει.
Η αγάπη δεν είναι συνεχής ερμηνεία σημάτων.
Η αγάπη είναι ξεκάθαρη παρουσία.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ώριμο σημείο της θεραπείας:
Να σταματήσεις να ρωτάς:
«Αν με αγαπά;»
Και να αρχίσεις να ρωτάς:
«Μπορεί πραγματικά να με συναντήσει όπως χρειάζομαι;»
Γιατί δεν αρκεί να υπάρχει συναίσθημα.
Χρειάζεται και η ικανότητα να χτιστεί σχέση.
Και αυτά τα δύο δεν συνυπάρχουν πάντα.
«Το πιο επώδυνο δεν είναι ότι κάποιος δεν έγινε αυτό που ήλπιζες.
Είναι ότι έμεινες τόσο πολύ περιμένοντας να γίνει, που άρχισες να εγκαταλείπεις εσένα.»
Αγγελική Μπολουδάκη
