08/08/2026
Τις τελευταίες μέρες, βλέποντας τις εικόνες από τις φωτιές, τους ανθρώπους που αγωνιούν για τα σπίτια τους, τα ζώα, τα δάση που χάνονται μέσα σε λίγες ώρες, είναι δύσκολο να μείνεις ανεπηρέαστος. Και ίσως μπροστά σε μια πραγματική καταστροφή να περισσεύουν οι μεγάλες αναλύσεις. Μου έμεινε όμως μια σκέψη, ίσως επειδή μέσα από τη δουλειά μου έχω μάθει να αναρωτιέμαι συχνά τι υπάρχει πίσω από αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια.
Μια φωτιά δεν αρχίζει πάντα τη στιγμή που βλέπουμε τις πρώτες φλόγες. Υπάρχει ένα έδαφος που έχει ξεραθεί, συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί νωρίτερα και κάποια στιγμή αρκεί μια σπίθα.
Κάπως έτσι σκέφτομαι πολλές φορές και όσα κουβαλάμε μέσα μας. Όχι ως φωτιές φυσικά — καμία ψυχολογική μεταφορά δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκριθεί με την πραγματική απώλεια που βιώνουν αυτές τις μέρες τόσοι άνθρωποι. Αλλά ως βιώματα που μπορεί να έχουν μείνει μέσα μας για χρόνια. Ανάγκες που δεν καλύφθηκαν, φόβοι που δεν ακούστηκαν, απορρίψεις, απώλειες, στιγμές στις οποίες μάθαμε περισσότερο να αντέχουμε παρά να νιώθουμε ασφαλείς.
Και έτσι, μερικές φορές, αυτό που στους άλλους μοιάζει με «υπερβολική αντίδραση» δεν αφορά μόνο αυτό που συνέβη σήμερα. Μια κουβέντα, μια απόρριψη, μια καθυστέρηση σε ένα μήνυμα ή ακόμη κι ένα βλέμμα μπορεί να ακουμπήσει κάτι πολύ παλιότερο. Κάτι που ήταν ήδη εκεί.
Ίσως γι’ αυτό στη θεραπεία έχει σημασία να μη μένουμε μόνο στη «φωτιά» που βλέπουμε κάθε φορά, αλλά να προσπαθούμε με περιέργεια και κατανόηση να γνωρίσουμε και το έδαφος από κάτω.
Και αυτές τις μέρες, πριν από οποιαδήποτε μεταφορά, η σκέψη μου είναι πρωτίστως στους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με την πραγματική φωτιά και την πραγματική απώλεια.
#Ψυχοθεραπεία #ΘεραπείαΣχημάτων #Βιώματα #ΣυναισθηματικέςΑνάγκες #Τραύμα #ΠαιδικάΒιώματα #Συναισθήματα #Αυτογνωσία #ΨυχικήΥγεία #Ενσυναίσθηση #Ψυχολογία #ΜάριοςΜικές
