Inside Out Hug

Home
Ireland
Kilkenny
Inside Out Hug

Call Directions Website Contact the practice

Have you spent years caring for everyone else while losing touch with yourself?

I'm Kasia Bascik, and I help women rebuild confidence, heal relationship wounds, navigate midlife challenges, and reconnect with who they truly are. 💚

24/10/2026

CZY CIAŁO NAPRAWDĘ NALEŻY DO NAS?

Przez większość życia traktujemy nasze ciało jak własność. Mówimy: „Moje ciało, moje życie, moje decyzje”.

Ale czy kiedykolwiek zastanawialiśmy się, czy nasze ciało jest po prostu czymś, co posiadamy, czy może integralną częścią tego, kim jesteśmy?

To dzięki niemu możemy doświadczać świata, odczuwać emocje, dotykać, widzieć, słyszeć, poruszać się, kochać i budować relacje. Jest naszym jedynym biologicznym domem – przestrzenią, w której doświadczamy całego naszego życia.

Nie wybieramy ciała, z którym przychodzimy na świat. Nie mamy wpływu na wszystkie jego możliwości, ograniczenia ani procesy starzenia. Mamy jednak możliwość, a być może również moralny obowiązek, troszczyć się o nie najlepiej, jak potrafimy.

Może więc warto spojrzeć na nasze ciało nie jak na przedmiot, którym możemy dowolnie dysponować, ale jak na integralną część naszego istnienia, która zasługuje na szacunek, troskę i ochronę.

Ciało nie jest przedmiotem, który posiadamy, lecz integralną częścią naszego istnienia. Otrzymujemy je wraz z życiem i mamy moralną odpowiedzialność za troskę o jego biologiczne, psychologiczne i funkcjonalne możliwości. Zdrowie jest jednocześnie prawem człowieka, wartością wymagającą ochrony i obszarem osobistej odpowiedzialności.

Nie chodzi o perfekcyjne ciało. Nie chodzi o nieustanną kontrolę, walkę ze starzeniem się czy spełnianie społecznych standardów piękna.

Chodzi o świadomość, że mamy tylko jedno życie i jedno ciało, poprzez które możemy go doświadczać.

Może najwyższą formą szacunku do siebie jest właśnie troska o ten jedyny dom, który otrzymaliśmy.

A Ty? Czy traktujesz swoje ciało jak własność, czy jak coś, za co jesteś odpowiedzialna/y?

09/10/2026

Dawno, dawno temu żyła kobieta, która czekała na odpowiedni moment.

Pewnego dnia postanowiła, że zacznie odpoczywać, kiedy skończy wszystkie obowiązki.

Ale obowiązki nigdy się nie kończyły.

Więc postanowiła, że odpocznie, kiedy inni będą szczęśliwi.

Tylko że każdego dnia ktoś potrzebował jej pomocy.

Pomyślała więc, że zajmie się sobą, kiedy wszystko wreszcie się uspokoi.

Kiedy będzie miała więcej czasu.
Więcej energii.
Mniej zmartwień.

I tak mijały dni.

Pewnego wieczoru spotkała starą kobietę, która siedziała na ławce i obserwowała zachód słońca.

— Na co czekasz? — zapytała ją staruszka.

— Na odpowiedni moment — odpowiedziała kobieta. — Chcę wreszcie zacząć żyć trochę dla siebie.

Staruszka spojrzała na nią łagodnie.

— A skąd będziesz wiedziała, że ten moment nadszedł?

Kobieta nie potrafiła odpowiedzieć.

— Może wtedy, kiedy wszystko będzie gotowe — powiedziała w końcu.

Staruszka uśmiechnęła się.

— Wiesz, przez całe życie czekałam na dzień, w którym nie będę miała już żadnych zmartwień. Nigdy taki nie nadszedł. Ale pewnego dnia zrozumiałam, że mogę wypić spokojnie herbatę, nawet jeśli nie wszystkie problemy są rozwiązane.

Kobieta usiadła obok niej.

Po raz pierwszy od dawna nie próbowała niczego naprawiać.

Nie planowała jutra.
Nie myślała o tym, co jeszcze powinna zrobić.

Po prostu patrzyła na zachodzące słońce.

I pomyślała, że może życie nie zaczyna się wtedy, kiedy wszystko jest już na swoim miejscu.

Może zaczyna się wtedy, kiedy pozwalamy sobie być w nim obecni — nawet jeśli nie wszystko jest idealne.

Nie musisz czekać, aż wszystko się ułoży, żeby zadbać o siebie.

Nie musisz zasłużyć na odpoczynek.
Nie musisz najpierw rozwiązać wszystkich problemów.
Nie musisz być dla wszystkich dostępna.

Twoje życie dzieje się również dzisiaj.

A Ty — co odkładasz na później, czekając na idealny moment?

25/08/2026

Dawno, dawno temu żyła sobie mała sójka, która bardzo chciała mieć piękne pióra.

Każdego ranka wychodziła z gniazda i patrzyła na inne ptaki.

Pełen blasku paw przechodził obok niej, pokazując swój wspaniały ogon.

— Gdybym tylko miała takie pióra...

Potem pojawiała się jaskółka.

Leciała szybko i lekko, przecinając powietrze jak mała strzała.

— Gdybym tylko potrafiła tak latać...

Później przychodził słowik.

Kiedy zaczynał śpiewać, cały las milkł.

— Gdybym tylko miała taki głos...

Sójka wracała wieczorem do swojego gniazda coraz bardziej niezadowolona.

Pewnego dnia przestała nawet wychodzić z lasu.

Nie chciała już patrzeć na innych.

Wtedy usiadła obok starego Drzewa.

— Nie rozumiem — powiedziała. — Wszyscy są w czymś lepsi ode mnie.

Drzewo długo milczało.

W końcu zapytało:

— A czy wiesz, co jest Twoje?

Sójka spojrzała na nie ze zdziwieniem.

— Moje?

— Tak. Nie pytam, czego nie masz. Pytam, co masz.

Sójka pomyślała.

Długo.

I wtedy pierwszy raz usłyszała własny głos.

— Potrafię rozpoznać, kiedy ktoś jest smutny.

Drzewo zaszumiało liśćmi.

— Co jeszcze?

— Umiem znaleźć drogę do domu nawet w gęstej mgle.

— Co jeszcze?

Sójka zaczęła się uśmiechać.

— Pamiętam, gdzie w lesie rosną najlepsze jagody.

— Co jeszcze?

Sójka zastanowiła się.

A potem rozłożyła skrzydła.

— Potrafię latać.

Drzewo uśmiechnęło się w swoim starym, spokojnym sposób.

— Właśnie.

— Nie jesteś mniej wartościowa dlatego, że ktoś ma coś, czego Ty nie masz.

— Las nie potrzebuje, żeby wszystkie ptaki miały takie same pióra, taki sam głos i taki sam lot.

— Potrzebuje każdego z nich.

Sójka spojrzała na pawia.

Po raz pierwszy nie pomyślała:

„Chciałabym być taka jak on.”

Pomyślała:

„Dobrze, że on jest właśnie taki.”

A potem spojrzała na własne skrzydła.

I po raz pierwszy pomyślała:

„Dobrze, że ja jestem właśnie taka.”

Może powrót do siebie czasami zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy pytać:

„Dlaczego nie jestem taka jak oni?”

i zaczynamy pytać:

„Kim jestem, kiedy przestaję się porównywać?”

A Ty?

Czy jest ktoś, z kim ostatnio zbyt często porównujesz swoje życie, wygląd, osiągnięcia albo drogę?

Może dziś spróbuj spojrzeć na siebie bez tej miary.

22/08/2026

There was a little girl who was very kind.

Whenever someone needed help, she rescue.
Whenever someone wanted something, she gave.
Whenever someone was sad, she comforted them.
Whenever someone was angry, she tried to make things better.

One day, an Owl came to her.

“Will you help me build my nest?”

“Of course,” she said.

The next day, a Deer came.

“Will you walk through the forest with me? I don't want to go alone.”

“Of course.”

Then came the Squirrel.

“Will you give me some of your nuts?”

“Of course.”

And so the days went by.

She kept saying yes.

Yes. Yes. Yes.

Until one morning, she woke up and realised she didn't have the strength to get out of bed.

She looked at her hands.

They were empty.

She looked at her basket.

It was empty too.

Then she looked into the mirror.

For a moment, she wasn't sure who was looking back at her.

That was when the old Tree spoke.

“Why are you sad?”

“I do everything right,” the girl replied. “I help everyone. I never let anyone down.”

The Tree rustled its leaves gently.

“And what about you?”

The girl fell silent.

“When was the last time you said yes because you truly wanted to?”

She thought for a long time.

She couldn't remember.

“And when was the last time you said no because you didn't want something?”

Again, she had no answer.

The old Tree smiled.

“A boundary is not a wall you build against other people.”

“A boundary is a door.”

“You can open it when you want to let someone in.”

“And you can close it when you need some space to breathe.”

The girl looked around the forest.

For the first time, she thought:

Maybe I can say, “Not today.”

And the world didn't end.

The Deer was still her friend.

The Squirrel still liked her.

The Owl still had her nest.

And the girl, for the first time in a long while, felt that she had a little more room to breathe.

Maybe a boundary doesn't say:

“I don't want you.”

Sometimes it simply says:

“I need some space for myself.”

And perhaps that is why boundaries aren't against other people.

They are on our side.

What about you?

Can you remember the last time you said “no” — not because you wanted to reject someone, but because you needed to protect yourself?

21/08/2026

Dziewczynka, która zawsze mówiła „tak”

W pewnym lesie mieszkała dziewczynka.

Była bardzo dobra.

Kiedy ktoś potrzebował pomocy, ratowała.
Kiedy ktoś czegoś chciał, dawała.
Kiedy ktoś był smutny, pocieszała.
Kiedy ktoś się złościł, próbowała go uspokoić.

Pewnego dnia przyszła do niej Sowa.

— Czy możesz mi pomóc zbudować gniazdo?

— Oczywiście — odpowiedziała dziewczynka.

Następnego dnia przyszedł Jeleń.

— Czy możesz ze mną przejść przez cały las? Nie chcę iść sam.

— Oczywiście.

Potem przyszła Wiewiórka.

— Czy możesz oddać mi trochę swoich orzechów?

— Oczywiście.

I tak mijały dni, tygodnie, miesiace, lata.

Dziewczynka mówiła „tak”.

Tak.

Tak.

Tak.

Aż pewnego ranka obudziła się i odkryła, że nie ma już siły wstać z łóżka.

Spojrzała na swoje dłonie.

Były puste.

Spojrzała na swój koszyk.

Był pusty.

Spojrzała w lustro.

I przez chwilę nie była pewna, kogo w nim widzi.

Wtedy pojawiło się stare Drzewo.

— Dlaczego jesteś smutna? — zapytało.

— Przecież robię wszystko dobrze — odpowiedziała dziewczynka. — Pomagam wszystkim. Nikogo nie zawodzę.

Drzewo zaszumiało liśćmi.

— A siebie?

Dziewczynka zamilkła.

— Czy pamiętasz — zapytało Drzewo — kiedy ostatni raz powiedziałaś „tak”, bo naprawdę tego chciałaś?

Dziewczynka długo myślała.

Nie pamiętała.

— A kiedy ostatni raz powiedziałaś „nie”, bo czegoś nie chciałaś?

Tym razem również nie znała odpowiedzi.

Drzewo uśmiechnęło się łagodnie.

— Granica nie jest płotem, którym odgradzasz się od innych.

— Granica jest drzwiami, które możesz otworzyć wtedy, kiedy chcesz kogoś wpuścić.

— I zamknąć wtedy, kiedy potrzebujesz odpocząć.

Dziewczynka spojrzała na las.

Po raz pierwszy pomyślała, że może powiedzieć:

„Nie dzisiaj.”

I świat się nie skończył.

Jeleń nadal był jej przyjacielem.

Wiewiórka nadal ją lubiła.

Sowa nadal miała swoje gniazdo.

A dziewczynka po raz pierwszy od dawna poczuła, że ma trochę więcej miejsca na oddech.

🌿

Może granica nie zawsze mówi:

„Nie chcę Ciebie.”

Czasami mówi:

„Potrzebuję trochę miejsca dla siebie.”

I właśnie dlatego granice nie są przeciwko innym.

Są po naszej stronie.

💚

A Ty?

Czy pamiętasz ostatnie „nie”, które powiedziałaś nie dlatego, że kogoś odrzucałaś, ale dlatego, że chciałaś ochronić siebie?

12/08/2026

Granice nie są przeciwko komuś. Są dla Ciebie.

Czasami boimy się stawiać granice, ponieważ wydaje nam się, że zranimy drugą osobę, rozczarujemy ją albo zostaniemy uznani za egoistycznych, ze zostaniemy odrzuceni.

Dlatego mówimy „tak”, kiedy w środku bardzo wyraźnie czujemy „nie”.

Tak, bo nie chcemy konfliktu.
Tak, bo boimy się czyjejś reakcji.
Tak, bo przyzwyczailiśmy się, że potrzeby innych są ważniejsze.
Tak, bo łatwiej jest zadbać o wszystkich dookoła niż zatrzymać się i zapytać, czego potrzebujemy my.

A przecież granica nie jest murem przeciwko drugiemu człowiekowi.

Nie stawiamy jej po to, żeby kogoś ukarać, odrzucić czy kontrolować.

Stawiamy ją po to, żeby chronić siebie, swoje potrzeby, swoją energię, swoje wartości i swoje poczucie bezpieczeństwa.

Możesz powiedzieć:

„Nie mogę tego zrobić.”
„Nie chcę o tym rozmawiać.”
„Potrzebuję czasu.”
„To mi nie odpowiada.”

I nie musisz przy tym przestać kochać, szanować ani lubić drugiej osoby.

Granica mówi:

„To jest moje. Tego potrzebuję, żeby czuć się dobrze i bezpiecznie.”

Nie mówi:

„Ty jesteś zły.”

To ogromna różnica.

Powrót do siebie często zaczyna się właśnie wtedy, kiedy przestajemy pytać wyłącznie:

„Czego potrzebują ode mnie inni?”

i zaczynamy również pytać:

„Czego potrzebuję ja?”

Dzisiaj zauważ jedną sytuację, w której Twoje „tak” nie było zgodne z Tobą.

Nie musisz jeszcze niczego zmieniać.

Po prostu zauważ.

Bo zauważenie własnej granicy jest często pierwszym krokiem do jej postawienia.

10/08/2026

Sometimes we look at our lives and wonder:

“Where am I in all of this?”

For years, we may be busy taking care of work, children, relationships, responsibilities and other people's needs.

We get used to putting everything and everyone else first, telling ourselves that we'll take care of ourselves later — if there is any time left.

And sometimes, there isn't.

Eventually, we may realise that we know everyone else's needs, expectations and responsibilities better than we know our own.

And it's easy to think:

“I've lost myself.”

But perhaps you haven't lost yourself at all.

Perhaps, for a while, you were simply doing whatever you needed to do to get through life.

That isn't failure.

It's an experience — and one that you can begin to change.

Returning to yourself doesn't mean becoming someone completely new.

Sometimes, it simply means asking yourself again:

🌿 What do I actually need?
🌿 What matters to me?
🌿 What gives me energy, and what takes it away?
🌿 What would my life look like if I made a little more space for myself?

You don't need to have all the answers.

You can start with one question.

💚 When was the last time you did something simply because you wanted to — not because someone else needed it from you?

Inside Out Hug
Psychological wellbeing begins with small everyday choices.

08/08/2026

Czasami patrzymy na swoje życie i myślimy:

„Gdzie ja właściwie jestem w tym wszystkim?”

Przez lata możemy być zajęci pracą, dziećmi, związkami, obowiązkami, problemami innych ludzi.

Przyzwyczajamy się do tego, że najpierw trzeba zadbać o wszystko i wszystkich, a dopiero później — jeśli zostanie czas — o siebie.

A czasami nie zostaje go wcale.

W pewnym momencie możemy poczuć, że znamy swoje obowiązki, potrzeby innych i oczekiwania świata lepiej niż własne potrzeby.

I wtedy łatwo pomyśleć:

„Zgubiłam siebie.”

Ale być może wcale siebie nie zgubiłaś.

Być może przez jakiś czas po prostu robiłaś wszystko, co było potrzebne, żeby poradzić sobie z życiem.

To nie jest porażka.

To jest doświadczenie, które można zacząć zmieniać.

Powrót do siebie nie oznacza, że musisz stać się kimś zupełnie nowym.

Czasami oznacza po prostu ponowne zadanie sobie pytań:

🌿 Czego ja właściwie potrzebuję?
🌿 Co jest dla mnie ważne?
🌿 Co daje mi energię, a co ją odbiera?
🌿 Jak wyglądałoby moje życie, gdybym zrobiła w nim trochę więcej miejsca dla siebie?

Nie musisz znać wszystkich odpowiedzi.

Możesz zacząć od jednego pytania.

💚 Kiedy ostatni raz zrobiłaś coś, czego naprawdę chciałaś — nie dlatego, że ktoś tego od Ciebie potrzebował?

Inside Out Hug
Psychological wellbeing begins with small everyday choices.

05/08/2026

Sometimes we believe we need to have the whole plan before taking the first step.

We tell ourselves that we need certainty.
That we need to know exactly where we're going.
That we need to feel completely ready.

But life rarely works that way.

Most meaningful changes begin with one small decision.

We don't always see the whole path ahead.
We don't have all the answers.
We can't predict what life will look like in a month or a year.

And that's okay.

You don't need a perfect plan to begin.

You only need the courage to take the next step.

Today, ask yourself:

What's one small step I can take for myself today?

It doesn't have to be big.
It doesn't have to be perfect.

💚 Sometimes one small step is the beginning of a completely different life.

🌿 Inside Out Hug

Psychological wellbeing begins with small everyday choices.

💚 What will your one small step be today?

04/08/2026

Czasami wydaje nam się, że zanim zrobimy pierwszy krok, musimy znać cały plan.

Musimy wiedzieć, dokąd zmierzamy.
Musimy mieć pewność, że wszystko się uda.
Musimy być gotowi.

A prawda jest zupełnie inna.

Większość ważnych zmian w naszym życiu zaczyna się od jednego, małego kroku.

Nie widzimy jeszcze całej drogi.
Nie znamy wszystkich odpowiedzi.
Nie wiemy, co wydarzy się za miesiąc czy za rok.

I to jest w porządku.

Nie potrzebujesz idealnego planu, żeby zacząć.
Potrzebujesz odwagi, żeby zrobić następny krok.

Każda podróż zaczyna się od decyzji:
„Dzisiaj zrobię tylko tyle, ile mogę.”

To wystarczy.

💚 Czasami jeden mały krok jest początkiem największej zmiany.

🌿 Inside Out Hug

Psychological wellbeing begins with small everyday choices.

Address

84 The Fairways
Kilkenny
R95N5VF

Opening Hours

9:15am - 5:45am

Telephone

+353877838745

Website

http://insideouthug.com/

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Inside Out Hug posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.