24/01/2026
ଗୋଟିଏ ଘରେ ଦିନେ ତିନିଜଣ ଡକାୟତ ପସିଲେ।
ସେମାନେ ଘରମାଲିକାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ଆମେ ତୁମ ଘରର ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ଭଙ୍ଗିବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ, ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ ଏହି ସୋଫାରେ ବସିଛୁ, ତୁମେ ଘରେ ଯେତେ ଟଙ୍କା ଓ ଗହଣା ରହିଛି, ସେଗୁଡିକ ଆଣିଦିଅ।”
ଭୟଭୀତ ମହିଳା ଟଙ୍କା ଓ ଗହଣା ନେଇ ଆସିଲେ।
ସେତେବେଳେ ଡକାୟତମାନଙ୍କ ମୁଖିଆ କହିଲା—
“ଆପଣଙ୍କ ବିବାହ ବାର୍ଷିକୀରେ ସ୍ୱାମୀ ଯେ ଡାୟମଣ୍ଡ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଇଥିଲେ, ସେଟି କେଉଁଠି?”
ମହିଳା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ନିରବତାରେ ସେ ଆଙ୍ଗୁଠି ଆଣି ଦେଇଦେଲେ।
ପୁଣି ସେ କହିଲା—
“ଦୁବାଇରୁ ଆପଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ପଠାଇଥିବା ଘଡ଼ିଟି ମଧ୍ୟ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।”
ସେଇ ଉପହାରଟି ଦେବାବେଳେ
ମହିଳାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରିଆସିଲା।
ତାପରେ ଡକାୟତମାନେ ହସି କହିଲେ—
“ତୁମ ଅନୁମତିରେ ଆମେ ‘ନେସ୍କାଫେ’ର ତୁରନ୍ତ କଫି ପିବୁ।”
କଫି ପିଇ ସାରି, ମୁଖିଆ ପୁଣି କହିଲା—
“ଗତକାଲିର ବାକିଥିବା ପାଇନାପଲ କେକ୍ଟି ଆଣ।”
ସବୁକିଛି ନେଇସାରିବା ପରେ,
ମହିଳାଟି ଅଳ୍ପ ସଙ୍କୋଚରେ କହିଲେ—
“ଆପଣମାନେ ତ ଖୁବ ପେସାଦାର ଏବଂ ନୀତିଶୀଳ ଡକାୟତ।
ଆମ ଘର ଭିତରର ସବୁ କଥା କେମିତି ଜାଣିଲେ?”
ଡକାୟତମାନଙ୍କ ମୁଖିଆ ମୁହଁରେ ମାସ୍କଟି ଠିକ କରି, ମନ୍ଦ ହସି ସହ କହିଲା—
“ମା’ମ, ଆମେ ତୁମ ‘ଫେସବୁକ୍ ସାଙ୍ଗମାନେ’। ତୁମ ପୋଷ୍ଟ୍ଗୁଡିକୁ ନିୟମିତ ପଢୁଥାଉ, ତୁମ ସ୍ଥିତି (status) ମଧ୍ୟ ଦେଖୁଥାଉ।
ତେଣୁ, ଫେସବୁକ୍ରେ କ’ଣ ପୋଷ୍ଟ୍ କରୁଛ, ସାବଧାନ ହେବା।” ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁକିଛି ସାମାଜିକ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା, ନିଜକୁ ଅଜଣା ବିପଦରେ ପକାଇବା ସମାନ।”
