https://www.facebook.com/122684437591432/

Dr. M R Yesodharan, Nedumangad (2026)

26/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 33

നിങ്ങൾ
ഏകാന്തത ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരണോ...

ചിലർക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത്
ആശ്വാസമാണ്. ചിലർക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ സാന്നിധ്യമാണ് സന്തോഷം നൽകുന്നത്.
ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആളുകളെ സമൂഹം പലപ്പോഴും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കാറുണ്ട്.
ആളുകളെ ഇഷ്ടമല്ല... ജാഡയാണ്… ഒറ്റപ്പെട്ടു നടക്കുന്നു… എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്…
എന്നൊക്കെയായിരിക്കും പലരുടെയും വിലയിരുത്തൽ.
എന്നാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു മാനസിക ശേഷിയാണ്. ഏകാന്തത ഒറ്റപ്പെടലല്ല. ഒറ്റപ്പെടൽ മറ്റുള്ളവർ അകന്നുപോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്.
എന്നാൽ ഏകാന്തത പലപ്പോഴും സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണ്.
ചിലർ നിശബ്ദതയിലും ശാന്തതയിലും കൂടുതൽ comfortable ആയിരിക്കും.
അവർ
സ്വന്തം ചിന്തകളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കും,
over stimulation ഇഷ്ടപ്പെടില്ല,
ചെറിയ social interactions മതി എന്ന് തോന്നും,
ഉള്ളിലെ ലോകവുമായി കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടും സംവേദിച്ചുമിരിക്കും. അതിൽ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം കണ്ടെത്തും.
Introverted personality ഉള്ളവരിൽ ഇത് കൂടുതലായി കാണാം.
അവർക്ക് ആളുകളെ ഇഷ്ടമില്ല എന്നല്ല.
പക്ഷേ നിരന്തരം social engagement അവരെ mentally exhausted ആക്കാം.
ചില creative ആളുകൾക്കും solitude ആവശ്യമാകാം.
കാരണം ഏകാന്തത പലപ്പോഴും
reflection,
creativity,
self awareness,
emotional healing എന്നിവയ്ക്ക് ഇടം നൽകും.
Psychoanalysis പറയുന്നത്: മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ലോകം (inner world) സമ്പന്നമാകുമ്പോൾ ഏകാന്തത ഒരു പ്രശ്നമല്ല.
എന്നു കരുതി
എല്ലാ ഏകാന്തതയും ആരോഗ്യകരമല്ല.
ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നത്
rejection fear,
trust issues,
social anxiety,
depression,
unresolved emotional pain എന്നിവയുടെ ഭാഗവുമാകാം.
അതുകൊണ്ട് ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നത് മാത്രം കൊണ്ട് ഒരാളെ വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല.
കാരണം ചിലർ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്നത് മനുഷ്യരെ വെറുക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല…
സ്വന്തം മനസ്സിൽ ശാന്തി കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ടായിരിക്കും.
എപ്പോഴും കൂട്ടത്തിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ തന്നെ…
ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാനും കഴിയുന്നത് മാനസിക പക്വതയുടെ ലക്ഷണമാണ്.

24/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 32.

നമുക്ക് എന്തുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ കണ്ടുകൂടാ...

ആരുടെയും നന്മയും ശരിയും കാണാൻ പൊതുവേ നമുക്ക് എളുപ്പമല്ല. കുറ്റവും കുറവും കൃത്യമായും കണ്ണിൽ പെടും. കുട്ടികളെ വളർത്തുകയും പഠിപ്പിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ അവരുടെ കുറവുകളെ കണ്ടെത്തി പരിഹരിക്കുന്നതിൽ നിന്നാകാം നമുക്ക് ഈ ശീലമുണ്ടായത്. കുറ്റങ്ങളെ കണ്ടെത്തി തിരുത്തുമ്പോളാഴാണ് കുട്ടികളിൽ ശരിയുണ്ടാകുന്നത് എന്നാണ് നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ കുറവുകളെ നമ്മൾ കണ്ടെത്തി തിരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തിൽ അവർ മോശക്കാരാകും.കുട്ടികൾ സമൂഹത്തിൽ മോശക്കാരാകുന്നത് മാതാപിതാക്കൾക്ക് അപമാനകരമാണ്. ഈ ധാരണ ആരിലും കുറ്റം കാണുന്ന പ്രവണത നമ്മളിൽ condition ചെയ്യും.
ഈ conditioning മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരിൽ കുറ്റം കാണാൻ നമ്മളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.
മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് തന്നെയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മൾ നമ്മളെ വിലയിരുത്തുന്നത്.
അപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ കഴിവും വിജയവും നന്മയും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കാം. മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മകൾ നമ്മുടെ തിന്മകളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കും.
അതുകൊണ്ട്
മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മകളെ കാണാതെ തിന്മകളെ കാണുന്നതായിരിക്കും നമുക്ക് സ്വസ്ഥത തരുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടെ
Motives നെ സംശയിക്കും,
കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം highlight ചെയ്യും,
അഭിനന്ദിക്കാൻ മടിക്കും. ഇതൊക്കെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിൽ നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ നമ്മളിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. മനഃശാസ്ത്രം ഇതിനെ പല രീതിയിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ അത് insecurity ആയിരിക്കാം.
ചിലപ്പോൾ inferiority feeling.
ചിലപ്പോൾ envy.
ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം self image സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു defense mechanism.
നമ്മൾ അംഗീകരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ചില വികാരങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് project ചെയ്യാറുണ്ടെന്നാണ് Freud പറയുന്നത്. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ മറ്റൊരാളിൽ കാണുന്ന “അഹങ്കാരം”, “സ്വാർത്ഥത”, “കപടത”… അതിന്റെ ചില അംശങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലുമുണ്ടാകാം.
സ്വന്തം മൂല്യത്തെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം ഭയപ്പെടുന്ന മനസ്സുകൾക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മകളെ ഉൾകൊള്ളാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.
അതുകൊണ്ട് വിമർശനമാണ് എളുപ്പം.
അഭിനന്ദനം പലപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടും.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം:
നമ്മൾ ഒരാളുടെ നന്മ കാണാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് വിസമ്മതിക്കുന്നത് കൊണ്ട്
അയാളുടെ നന്മ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
മറ്റുള്ളവരിൽ നന്മ കാണാൻ കഴിയുന്നത് നമ്മുടെ മാനസിക പക്വതയെ യാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്. നല്ല ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സുള്ളവർക്ക് മാത്രമേ മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മ കാണാൻ കഴിയൂ.

23/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 31

കുട്ടികളെ വിശ്വസിക്കണോ… അതോ നിരീക്ഷിക്കണോ...

ലഹരി വസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗം കുട്ടികളിൽ വ്യാപകമാകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ കുട്ടികളുടെ bag പരിശോധിക്കണം, അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണം, കുട്ടികളെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന തരത്തിലുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ ആധികാരികമായ കേന്ദ്രങ്ങൾ ഗൗരവമായി പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്.
അത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. നമ്മുടെ മക്കളെ നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചും ലാളിച്ചും വളർത്തുമ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു കുറവും വരുത്തരുതെന്നാണ് ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട രക്ഷാകർത്താക്കൾ വിചാരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പൈസയോ സ്വാതന്ത്ര്യമോ കൊടുക്കുന്നതിൽ മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ സംശയിക്കാറില്ല. അത് കുട്ടികൾ എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കുന്നുവെന്നതിൽ ജാഗ്രത ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത് വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിലാണ്.
മൊബൈൽ, സോഷ്യൽ മീഡിയ, peer pressure, ലഹരി വസ്തുക്കളുടെ ലഭ്യത…
ഇതെല്ലാം കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയെ മുൻകാലങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളുടെ ജാഗ്രത അത്യാവശ്യമാണ്.
പക്ഷേ ഇവിടെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ മറ്റൊരു വശംകൂടിയുണ്ട്.
കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ…
നമ്മൾ അവരെ സംശയത്തോടെ മാത്രം കാണാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ടോ?
ചില വീടുകളിൽ കുട്ടികളുടെ privacy എന്നത് പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകുന്നു.
bag പരിശോധിക്കൽ, ഫോൺ പരിശോധിക്കൽ, messages നോക്കൽ, നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്യൽ, എപ്പോഴും അവരുടെ മേലേ ഒരു കണ്ണുവേണമെന്ന നിലയിൽ നിരീക്ഷിക്കാൻ ആൾക്കാരെ ഏർപ്പാട് ചെയ്യൽ... തുടങ്ങി ഒരുപാട് മുൻ കരുതലുകൾ സ്വീകരിക്കാറുണ്ട്.
ഇവയെല്ലാം ചിലപ്പോൾ “കരുതൽ” എന്ന പേരിലായിരിക്കും നടക്കപ്പെടുന്നത്.
എന്നാൽ നിരന്തരം സംശയിക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും സത്യം തുറന്നു പറയുന്നതിനെക്കാൾ
മറച്ചുവെക്കാൻ പഠിക്കാനാണ് സാധ്യത കൂടുതൽ.
കാരണം trust ഇല്ലാത്ത ഇടങ്ങളിൽ secrecy വളരാൻ എളുപ്പമാണ്.
മിക്കവാറും adolescence പ്രായ ഗ്രൂപ്പിൽ പെടുന്ന കുട്ടികളായിരിക്കും സംശയിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ പ്രായം individuality രൂപപ്പെടുന്ന കാലമാണ്.
കുട്ടികൾക്ക്
സ്വന്തമായ ചിന്തകൾ,
സ്വകാര്യ വികാരങ്ങൾ,
personal space,
emotional boundaries എന്നിവ ആവശ്യമാകുന്ന ഒരു ഘട്ടം.
അതുകൊണ്ട് privacy എന്നത് തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല…
വ്യക്തിത്വ വളർച്ചയുടെ ഭാഗവുമാണ്.
അതേസമയം “privacy” എന്ന പേരിൽ കുട്ടികളെ പൂർണ്ണമായും നിരീക്ഷണമില്ലാതെ വിടുന്നതും അപകടകരമാണ്.
കാരണം എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാനുള്ള പക്വത ഒരുപോലെ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് parenting എന്നത്: policing അല്ല…
emotional connection ആണ്.
ഭയന്ന് ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ പഠിക്കും.
പക്ഷേ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് തോന്നുന്ന കുട്ടികൾക്ക് സഹായം തേടാൻ എളുപ്പമാകും.
ഒരു കുട്ടിയുടെ bag പരിശോധിക്കുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണ്…
അവന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നത്.
കുട്ടികൾക്ക് നിയന്ത്രണം മാത്രം പോരാ.
സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ബന്ധങ്ങളും ആവശ്യമാണ്.
എല്ലാ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കുന്നത് നിരീക്ഷണം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല …
അവരിലുള്ള വിശ്വാസം കൊണ്ടുകൂടിയാണ്...

22/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 30

കുട്ടികളിലെ ഹൈപ്പർ ആക്ടിവിറ്റി...

കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ഊർജ്ജം സ്വാഭാവികമായി പ്രകടമാക്കുവാനുള്ള അവസരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്നൊക്കെ
വളരെ വികൃതി കാണിക്കുന്ന കുട്ടികൾ പൊതുവേ കുറവായിരുന്നു. ഇക്കാലത്തെ മിക്കവാറും കുട്ടികളും ഹൈപ്പർ ആക്ടിവാണ്. അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത മക്കൾ. എപ്പഴും എന്തെങ്കിലും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഓട്ടം, ചാട്ടം, നിറുത്താത്ത വർത്തമാനം, ജനലുകളിൽ വലിഞ്ഞു കേറ്റം എന്നുവേണ്ട സർവ്വവിധ കുരുത്തക്കേടും കാണിക്കും. ഉറക്കാനും പാടാണ്. കുട്ടികളിലെ ഈ സ്വഭാവം കുട്ടികളെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നവർക്കുണ്ടാക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട് നിസാരമല്ല.

കുട്ടികളിലെ ഈ സ്വഭാവത്തെ വളരെ പ്രതികൂലമായിട്ടാണ് പല രക്ഷാകർത്താക്കളും അധ്യാപകരും കാണുന്നത്. എല്ലാ active കുട്ടികളും hyperactive ആകണമെന്നില്ല.
കുട്ടികൾ സ്വഭാവികമായി ചലനാത്മകരാണ്.
ഓടുക,കയറുക,തൊടുക,പൊളിക്കുക,പരീക്ഷിക്കുക…
ഇവയെല്ലാം അവരുടെ മാനസിക വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്.
കാരണം കുട്ടികൾ ലോകത്തെ പഠിക്കുന്നത് ശരീരത്തിലൂടെയും ചലനങ്ങളിലൂടെയുമാണ്. പണ്ടൊക്കെ മുറ്റത്തും തൊടിയിലും ഓടികളിക്കുവാനും ആറ്റിലും തോട്ടിലും നീന്തി തുടിക്കുവാനുമൊക്കെയുള്ള സൗകര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് കുട്ടികൾക്ക് അതൊക്കെ അന്യമായിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവരുടെ സ്വത സിദ്ധമായ ചലനാത്മകതയെ ചാനലൈസ് ചെയ്യാനുള്ള സൗകര്യങ്ങളില്ല.
അപ്പോൾ കുട്ടികൾ റസ്റ്റ്ലസ് ആകും. അത് തികച്ചും സ്വഭാവികമാണ്. എന്നാൽ രക്ഷാകർത്താക്കൾക്കും അധ്യാപർക്കും അത് അങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളുവാൻ എളുപ്പമായിരിക്കില്ല. അവർ കൊച്ചുങ്ങളെ അടക്കിയിരുത്തനും കൂടെകൂടെ
അടങ്ങിയിരിക്ക്.. ഓടരുത്.... ചാടരുത്... മിണ്ടരുത്,.. തുടങ്ങിയ ' അരുതുകൾ 'കല്പിക്കാനും തുടങ്ങും. അരുതുകൾ കൂടുന്നതനുസരിച്ച് കുട്ടികൾ ആഗ്രസീവ് ആകും. അത് ഫ്രിക്ഷനുണ്ടാക്കും. സ്വസ്ഥത കുറയും.

ചില കുട്ടികളിലെ ശ്രദ്ധ നേടാനുള്ള ശ്രമവും hyperactivity പോലെ തോന്നാം.
ചില കുട്ടികളുടെ നിയന്ത്രിക്കാനാകാത്ത ചലനങ്ങൾ ഉള്ളിലെ anxiety യുടെയും emotional tension ന്റെയും discharge ആയിരിക്കാം.

എല്ലാ hyperactivity യും സാധാരണ കുട്ടിത്തമല്ല.
ചില കുട്ടികളിൽ ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) പോലുള്ള neurodevelopmental conditions ഉണ്ടാകാം.
അവർക്ക്
ശ്രദ്ധ നിലനിർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ട്,
impulsive behavior,
പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസം,
academic/social difficulties എന്നിവ ഉണ്ടാകാം.
അത് വെറും വാശിയോ അനുസരണക്കേടോ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല .
അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളെ ഉടനെ label ചെയ്യാതെ അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് പ്രധാനം.

കുട്ടികളെ സ്വഭാവികമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം. കുട്ടികളിലെ ന്യൂറൽ ഇമ്പൾസ് കൊണ്ടാണ് കുട്ടികൾ ആക്റ്റീവ് ആകുന്നത്. നമ്മുടെ നാടിന്റെ സോസിയോ ഇക്കണോമിക് വികാസ (socio economic development) അനുസരിച്ച് കുട്ടികളുടെ ബ്ഉദ്ധികനിലവാരം ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. അത് അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രകടമാകുകയും ചെയ്യും.

കുട്ടികളുടെ പെരുമാറ്റത്തെ skill behaviour, problem behaviour എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിക്കാം. ഹൈപ്പർ ആക്ടിവായ കുട്ടികളെ ആരോഗ്യ കരമായി പാലിച്ചാൽ നല്ല skill ഉള്ളവരായി മാറ്റാൻ കഴിയും. അവരെ നല്ല രീതിയിൽ മാനേജ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അവർ problem behaviour ഉള്ളവരായി മാറ്റപ്പെടാം. അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളെ ആരോഗ്യകരമായി പരിപാലിക്കാൻ എല്ലാ അമ്മമാർക്കും അദ്ധ്യാപകർക്കും
പ്രാഥമികമായ psychological awareness സഹായകമാണ്.

21/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 29

മൊബൈൽ സ്ക്രീനും കുട്ടികളുടെ മാനസിക വികാസവും ...

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ കൊണ്ടുവന്നു. കുഞ്ഞ് മുഖത്തുനോക്കുന്നില്ല. ചോദിക്കുന്നതിനൊന്നും മറുപടി പറയുന്നുമില്ല. ചിരിയില്ല. ഭാവഭേദങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല നമുക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത എന്തൊക്കയോ പറയുന്നുമുണ്ട്. രക്ഷിതാക്കളോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി അസ്വസ്ഥരാകുന്നു. കുഞ്ഞ് പറയുന്നതൊക്കെ അവൻ മൊബൈലിൽ കാണുന്ന കാർട്ടൂണുകളിലെ ശബ്ദങ്ങളാണ്. അവന് അതേ അറിയാവൂ... ആരുടെയും മുഖത്തു നോക്കത്തില്ല. ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കത്തില്ല. മൊബൈൽ എപ്പോഴും കൈയ്യിൽ വേണം. കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ കരച്ചിലും, തറയിൽ കിടന്നുരുളുകയും, മുടി പിടിച്ചു പറിക്കുകയും എന്നുവേണ്ട ആകെ പ്രശ്നമാകും. കുട്ടിയുടെ അമ്മ ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ: എല്ലാത്തിനും ഉത്തരവാദി ഇവൾ തന്നെയാണ്. മോൻ കരയാതിരിക്കാനും ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കാനും എന്തിന് ഉറക്കാൻ പോലും ഇവൾ കുഞ്ഞിന് മൊബൈലാണ് കൊടുക്കുന്നത്.

ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കാനും, കരച്ചിൽ മാറ്റാനും, മുതിർന്നവരുടെ തിരക്കിൽ നിന്ന് കുട്ടിയെ “manage” ചെയ്യാനും സ്ക്രീൻ ഇന്ന് പല വീടുകളിലും ഒരു digital pacifier ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
മൊബൈലിന്റെ ചലനാത്മകത കുട്ടികളെ ആകർഷിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് കുട്ടികൾ മൊബൈൽ കിട്ടിയാൽ സന്തോഷമുള്ളവരാകുന്നത്. അവർ എല്ലാം മറക്കും. ചുറ്റുപാടും എന്താണന്നോ, വിശപ്പും ദാഹവും പോലുമോ അറിയണമെന്നില്ല. കരയുകയോ നിർബന്ധം പിടിക്കുകയോ ഒന്നുമില്ല. അമ്മമാർക്ക് വളരെ സൗകര്യം. അവർക്ക് അവരുടെ ജോലികൾ കൃത്യമായി ചെയ്യാം. കാര്യം ശരിയാണ്. എന്നാൽ കുട്ടികൾ മൊബൈൽ ഫോണിന് അഡിക്ട് ആയാൽ വളർച്ചയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കും. ബുദ്ധിപരമായ കഴിവുകൾ കുറയുന്നതായി ബോധ്യപ്പെടും. ഭാഷാ വികസകുറവും പെരുമാറ്റ വൈകല്യവും ശ്രദ്ധയിൽ പെടാം. ആരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാതിരിക്കുക. അർത്ഥവത്തായി വാക്കുകൾ പറയാതിരിക്കുക, നിരർത്ഥകമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുക, മറ്റൊരു കളിയിലും പ്രവർത്തികളിലും താത്പര്യമില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ കുട്ടി ഏത്തപ്പെടും. പല മനഃശാസ്ത്രജ്ഞരും ഈ അവസ്ഥയെ virctual autism എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്. ഓട്ടിസം ബാധിച്ച ഒരു കുട്ടി പെരുമാറുന്നതുപോലെ മൊബൈൽ ഫോൺ നിരന്തരം ഉപയോഗിക്കുന്ന കുട്ടിപെരുമാറുന്നത് കൊണ്ടാണ് vertual autism എന്ന് ഈ അവസ്ഥയെ പറയുന്നത്. മസ്‌തിഷ്ക്ക വികസന തകലാറുകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും virtual ഓട്ടിസം ബാധിച്ച കുട്ടികളും പ്രകടമാക്കുന്നതായാണ് നിരീക്ഷണം. എങ്കിലും യൂണിവേഴ്സൽ അംഗീകാരമുള്ള diagnosis ആയി ഇത് നിലവിൽ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല.

Virtual autism എന്ന തരത്തിലേക്ക് മൊബൈൽ ഉപയോഗം മാറുന്നതെന്തുകൊണ്ട് എന്ന് കുട്ടികളെ പരിപാലിക്കുന്നവർ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണ്.
കുട്ടികളിൽ മാനസിക വികാസം സംഭവിക്കുന്നത്
ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ്. എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും എല്ലാത്തിനോടും ഇടപെട്ടുമാണ് കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളരേണ്ടത്. വൈവിധ്യമാർന്ന ഉദ്ദീപനങ്ങളാണ് സ്വഭാവികമായ വളർച്ചയും വികാസവുമുണ്ടാക്കുന്നത്. കാണുന്നതിനോടും കേൾക്കുന്നതിനോടും
പ്രതികരിക്കുക,
സ്പർശം അനുഭവിക്കുക,
സംസാരങ്ങൾ കേൾക്കുക,
കളിക്കുക,
ഓടുക,
വീഴുക,
ചുറ്റുപാടുകളുമായി ഇടപഴകുക ഇവയൊക്കെയാണ് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വികാസത്തിന് വേണ്ടത്.
കുട്ടികൾ ലോകത്തെ പഠിക്കുന്നത് sensory experiences ലൂടെയാണ്.
സ്ക്രീൻ കുട്ടികളെ ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സെൻസ് ഓർഗ്ഗനും ആക്റ്റീവ് ആകുന്നില്ല.
വേഗത്തിൽ മാറുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ, തുടർച്ചയായ ശബ്ദങ്ങൾ, instant excitement…
ഇവ കുട്ടിയുടെ മസ്‌തിഷ്ക്കത്തെ സ്വഭാവികമല്ലാത്ത രീതിയിൽ കണ്ടീഷൻ ചെയ്യാം.
അത് ശ്രദ്ധക്കുറവ്, താത്പര്യക്കുറവ്, മുഷിവ്,
restlessness,
ക്ഷമയില്ലായ്മ, ദേഷ്യം,
emotional irritability എന്നിങ്ങനെ പല പ്രശ്നങ്ങൾക്കും കാരണമാകാം.

മറ്റൊരു പ്രധാന കാര്യം ഭാഷാ വികസനമാണ്.
കുട്ടികൾ ഭാഷ പഠിക്കുന്നത് മനുഷ്യരുമായുള്ള interaction ലൂടെയാണ്.
screen നോക്കിയാൽ words കേൾക്കാം.
പക്ഷേ അത് നിർജ്ജീവ ശബ്ദങ്ങളാണ്. അത് കുട്ടികളിൽ ആശയ വിനിമയം ഉണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. ആശയ വിനിമയത്തിന് മുഖത്ത് നോക്കി ഭാവങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളണം. മൊബൈലിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതുകൊണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സ്വഭാവികമായ കളികളിൽ താത്പര്യം കുറയുന്നു. ഒന്നിലധികം കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ചുചേർന്നാണ് കളിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള കളികളിൽ പരസ്പരം ധാരണയുണ്ട്. വൈകാരികമായ ഇടപെടലുകളുണ്ട്, വിട്ടിടുവീഴ്ചകളുണ്ട്... കുട്ടികളുടെ സോഷ്യൽ സ്കിൽ, ഇമോഷണൽ ഡെവലപ്പ്മെന്റ് തുടങ്ങിയ ഒട്ടൊരുപാട് കാര്യങ്ങൾ സാമൂഹികമായ ഇടപെടലുകളിലൂടെ കുട്ടികൾ അറിയാതെ തന്നെ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാൽ മൊബൈലിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്ന കുട്ടിക്ക് സമപ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. അവരും അവരുടെ മൊബൈലും. അതാണ് അവരുടെ ലോകം. അവരുടെ ലോകത്ത് മറ്റൊന്നിനും ഒരു ഇടവുമില്ല. അതാണ് അപകടം.

കുട്ടികൾ മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപെട്ടും കളിച്ചും വളരട്ടെ. അവരുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ നിരീക്ഷിച്ചും സവേദിച്ചും തന്നെ വളരണം. അതിനുള്ള സാഹചര്യമാണ് pixels ന്റെ ലോകം ഇല്ലാതാകുന്നത്. ഇത് മനസ്സിലാക്കി കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ ഒഴിവാക്കാനും, ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കാനും, ഉറക്കാനും മൊബൈൽ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക. ഈ മൂന്ന് സന്ദർഭങ്ങളിലുള്ള മൊബൈൽ ഉപയോഗം അഡിക്ഷൻ ഉണ്ടാക്കാം.

18/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 28

കളിയല്ല കളി. കളി കാര്യമാണ്.

കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നത് എന്തോ മഹാ അപരാധമാണ് എന്ന ധാരണയാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷം രക്ഷാകർത്താക്കളും വച്ചുപുലർത്തുന്നത്. കളിക്കോപ്പുകൾ ഒക്കെ വാങ്ങിച്ചുകൊടുത്താലും അതൊക്കെ ഷോക്കെസിൽ പൊടിയടിക്കാതെ ഭദ്രമായിരിക്കണം എന്നാണ് പലരുടെയും ആവശ്യം. കുട്ടികളെ വെയിലും മഴയും കൊള്ളാനോ, ഓടി വിയർക്കാനോ, വീണ് പൊട്ടാനോ, എന്തിന് വീടിന് പുറത്തുപോകാനോ പോലും അനുവദിക്കാറില്ല. പഠിക്കുന്നതിൽ ഒരു ശ്രദ്ധയുമില്ല. കളിയിൽ മാത്രമേ ശ്രദ്ധയുള്ളൂ എന്നത് രക്ഷാ കർത്താക്കളുടെ സ്ഥിരം പല്ലവിയാണ്. കുട്ടികൾക്ക് പഠനത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വേണ്ടത് കളിയാണ് എന്നൊരു മനോഭാവം മുതിർന്നവർക്കുണ്ടാകേണ്ടത് അനിവാര്യമായൊരു കാലമാണിത്.

കളിക്കുന്നത്
കുട്ടികൾക്ക് വിനോദം മാത്രമല്ല.
അത് അവരുടെ വളർച്ചയിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. കളി തന്നെയായിരിക്കണം കുട്ടിയുടെ ആദ്യ പഠനം.
കുട്ടികൾ കളിയിലൂടെ
ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നു,
ബന്ധങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു,
വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു,
ഭയങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും process ചെയ്യുന്നു,
സാമൂഹിക കഴിവുകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നു.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടി കളിപ്പാട്ടവുമായി സംസാരിക്കുന്നത്, ഡോക്ടർ കളിക്കുന്നത്, ടീച്ചർ ആകുന്നത്, പാവകളെ ശാസിക്കുന്നത്…
ഇതെല്ലാം വെറും കളിയല്ല.
പലപ്പോഴും അത് കുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലെ ലോകത്തിന്റെ symbolic expression ആണ്. കളിയിലൂടെ കുട്ടികൾ അവരുടെ unconscious wishes, conflicts, fears എന്നിവ പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ടെന്നാണ് മനഃശാസ്ത്രം പറയുന്നത്.
അതുകൊണ്ടാണ് ചില കുട്ടികൾ
fight games കളിക്കുന്നത്,
സാങ്കല്പിക ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്,
hero ആകുന്നത്,
villain ആകുന്നത്.
കളി കുട്ടിക്ക് emotional rehearsal പോലെയാകാം.
കുട്ടികളുടെ കളി പലതരമുണ്ട്.
• Solitary play
ഒറ്റയ്ക്ക് കളിക്കുന്നത്
ചെറിയ കുട്ടികളിൽ സാധാരണമാണ്. അത് imagination വികസിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഇത്തരം കളികളെ imaginative play എന്നും പറയാറുണ്ട്.
• Parallel play
മറ്റു കുട്ടികളുടെ അടുത്തിരുന്ന് കളിക്കും. പക്ഷേ ഒരുമിച്ച് interact ചെയ്യണമെന്നില്ല.
• Associative play
കുട്ടികൾ തമ്മിൽ interaction തുടങ്ങും. sharing, communication എന്നിവ വളരും.
• Cooperative play
ഒരുമിച്ച് rules follow ചെയ്ത് കളിക്കും. teamwork, empathy, social adjustment എന്നിവ ഇവിടെ വികസിക്കും.
• Pretend / Fantasy play
doctor, teacher, police, parent തുടങ്ങിയ role കളിൽ കുട്ടികൾ അഭിനയിക്കും. imagination ന്റെയും emotional processing ന്റെയും പ്രധാന ഭാഗമാണിത്.
• Physical play
ഓടൽ, ചാടൽ, പിടിച്ചുപറി…
ശരീര വികസനത്തിനൊപ്പം frustration tolerance ഉം confidence ഉം വളർത്തും.
• Creative play
drawing, building blocks, clay modelling പോലുള്ള കളികൾ creativity യും problem solving നുള്ള കഴിവുവികസിപ്പിക്കും.
Stress release ചെയ്യാനും അത് സഹായിക്കും.
ചില കുട്ടികൾ anxiety യും fear ഉം പോലും കളിയിലൂടെ process ചെയ്യും. കളി ഒരു ചികിത്സയായും (play therapy) child psychology യിൽ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്.
കാരണം ചില കുട്ടികൾക്ക് വാക്കുകളിൽ പറയാൻ കഴിയാത്ത വികാരങ്ങൾ…
കളിയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. അത് അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമാകും.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്തരം കളികൾ കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിന് പകരം പരിസരം പോലും തിരിച്ചറിയാതെ മൊബൈൽ കാണുന്നതിൽ അഡിക്റ്റാണ് പല കുട്ടികളും. ഇത് കളിയല്ല. വലിയ അപകടമാണ്. ഈ അപകടത്തിലേക്ക് പോകാതെ സ്വഭാവികമായ കളികളിൽ കുട്ടികൾക്ക് താത്പര്യമുണ്ടാകാൻ മുതിർന്നവർ പ്രേരകമാകേണ്ടതാണ്. അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.
കളിക്കാത്ത കുട്ടി പഠിക്കുന്നുണ്ടാകാം…
പക്ഷേ കളിക്കുന്ന കുട്ടി ജീവിതത്തെ പഠിക്കുകയാണ്.
കാരണം കളി കുട്ടികളുടെ സമയം കളയൽ അല്ല…
അവരുടെ മനസ്സിന്റെ വളർച്ചയാണ്....
കളി കളിയല്ല. കളി കാര്യമാണ്.

15/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 27

ഒരു പുതിയ കുഞ്ഞ് വീട്ടിലുണ്ടാകുമ്പോൾ...
( Sibling rivalry )

വീട്ടിൽ പുതിയ കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നത് എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമാണ്.
എന്നാൽ ആ വീട്ടിലെ ആദ്യ കുഞ്ഞിന് അത് അത്ര സന്തോഷം തന്നെയായിരിക്കണമെന്നില്ല. അതുവരെ അമ്മയും അച്ഛനും അവന്റെ/അവളുടെ മാത്രം സ്വന്തമായിരുന്നു.
അവരുടെ ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും പ്രധാനമായും അവനിലേക്ക് / അവളിലേക്ക് മാത്ര മായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ വീട്ടിൽ പുതിയ കുഞ്ഞ് വരുന്നതോടെ ആദ്യത്തെ ആളിന് വലിയ emotional crisis നേരിടേണ്ടി വരികയാണ്.
“അമ്മ ഇനി എനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തമല്ല.” എന്ന തോന്നൽ ശക്തമാകും. എന്റേത് മാത്രമായിരുന്ന അമ്മക്ക് പുതിയ അവകാശി വന്നിരിക്കുകയാണ്. പുതിയ ആൾ എപ്പോഴും അമ്മയുടെ അടുത്തു തന്നെയാണ്. അമ്മയുടെ ശ്രദ്ധയും കരുതലും പൂർണ്ണമായും പുതിയ ആളിൽ മാത്രമാണ്. ഇങ്ങനെ യൊരു
സാഹചര്യം മൂത്ത കുട്ടിയിൽ അസൂയ, അസുരക്ഷിതത്വബോധം, ദേഷ്യം , possessiveness എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്.
പക്ഷേ കുട്ടികൾക്ക് ഈ വികാരങ്ങൾ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാനോ പ്രകടിപ്പിക്കാനോ കഴിയണമെന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് ചില കുട്ടികൾ
പൊടി കുഞ്ഞിനെ പോലെ വീണ്ടും പെരുമാറും.
കാരണമില്ലാതെ കരയും,
കൂടുതൽ വാശി കാണിക്കും,
clingy ആകും,
ചിലപ്പോൾ പുതിയ കുഞ്ഞിനോട് ദേഷ്യം കാണിക്കുകയോ ചെറിയ തോതിൽ ഉപദ്രവിക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചേക്കാം.
പലപ്പോഴും അത് തന്നോടുള്ള ശ്രദ്ധ കുറവിനോടുള്ള വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളാണ്.
ഒരു കുട്ടിയുടെ attachment സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ rivalry ശക്തമാകാം.
അതുകൊണ്ട് sibling rivalry പലപ്പോഴും വെറും “അസൂയ” മാത്രമല്ല.
സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും ആശങ്കയും അതിലുണ്ടാകാം.
ചില കുട്ടികൾ പുതിയ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കുകയും അതേ സമയം അവനോട് അസൂയപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
കാരണം മനുഷ്യ മനസ്സ് ഒരേ സമയം contradictory emotions അനുഭവിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്.
പക്ഷേ മുതിർന്നവർ പലപ്പോഴും കുട്ടിയുടെ ഈ emotional struggle മനസ്സിലാക്കാതെ,
“അസൂയക്കാരനാകരുത്…” “അനിയൻ കുഞ്ഞല്ലേ…” “നല്ല കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ല…”
എന്നൊക്കെ ഉപദേശിക്കും.
ഇത്തരം ഉപദേശങ്ങൾ തന്റെ jealousy യെ കുട്ടി repress ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതമാകാം. അത് ആരോഗ്യകരമല്ല. അടിച്ചമർത്തിയ വികാരങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാകണമെന്നില്ല. അത്
പിന്നീട് anger, withdrawal, attention seeking behavior എന്നിവയായി പ്രകടമാകാം. വ്യക്തിത്വത്തിൽ അത് ദൂരവ്യാപകമായ പോരായ്മകൾ വരുത്തിയേക്കാം.
അതുകൊണ്ട് പുതിയ കുഞ്ഞ് വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ആദ്യ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടത് ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല.
അവൻ / അവൾ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും
അവന്റെ/ അവളുടെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും മൂത്ത കുഞ്ഞിന് ബോധ്യമാകുന്ന തരത്തിൽ സാഹചര്യങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കേണ്ടതും ആവശ്യമാണ്.
കാരണം കുട്ടികൾ sibling നെ അല്ല ഭയപ്പെടുന്നത്…
അമ്മയുടെ സ്നേഹ നഷ്ടത്തെയാണ്.

14/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 26

കുട്ടികളുടെ
അമിത സംരക്ഷണം (over protection).

നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ രക്ഷാകർത്താക്കൾ ഇന്നലെ പുസ്തകവും മറ്റു പഠന സാമിഗ്രികളും വാങ്ങാൻ സ്കൂളിൽ വന്നിരുന്നു. അതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ശുപാർശക്കായി അവർ എന്നെയും കണ്ടു. വീട് മെയിൻ റോഡിൽ നിന്ന് അൻപതു മീറ്റർ ഉള്ളിലാണ്. സ്കൂൾ ബസ് വീടിന്റെ നടവരെ വിട്ട് കുട്ടിയെ മെയിൻ റോഡിൽ ഇറക്കാതെ വീടിന്റെ നടയിൽ ഇറക്കാൻ ബസ് ജീവനക്കാരോട് പറയണം. അതായിരുന്നു ശുപാർശ. മാതാ പിതാക്കൾക്ക് കുട്ടിയോടുള്ള കരുതലിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കൂടുതൽ കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ആവശ്യം അവർ ഉന്നയിച്ചത്.
എല്ലാ മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കും.
അവരെ സുരക്ഷിതരാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കും.
പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ അത് അമിത സംരക്ഷണമായി മറാം. അൻപതു മീറ്റർ എട്ടൊൻപത് വയസ് പ്രായമുള്ള കുട്ടി നടന്നാൽ എന്ത് ദോഷമാണുള്ളത്..
മാതാ പിതാക്കളുടെ ഈ മനോഭാവം പോലും കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയെ ബാധിക്കാം.
ചില കുട്ടികൾ
ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയും പോകില്ല,
ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കും പേടിക്കും,
സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാൻ മടിക്കും,
എപ്പോഴും ആരുടെയെങ്കിലും ഉറപ്പ് തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
ഇതിന് പിന്നിൽ പലപ്പോഴും കുട്ടിയുടെ മാത്രം സ്വഭാവമാകണമെന്നില്ല.
കുടുംബത്തിലെ emotional atmosphere ന്റെയും സ്വാധീനം ഉണ്ടാകാം.
ചില മാതാപിതാക്കൾ നിരന്തരം കുട്ടിയോട് പറയും:
“അത് അപകടമാണ്…” “വീഴും…” “അങ്ങനെ ചെയ്യരുത്…” “നിനക്ക് പറ്റില്ല…”
ഇത്തരം ഉപദേശങ്ങൾ ക്രമേണ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രതികൂല ചിത്രം തന്നെ സൃഷ്ടിക്കും.
ലോകം അപകടകരമാണെന്നും
താൻ ദുർബലനാണെന്നും,
സുരക്ഷിതനല്ലെന്നും കുട്ടി വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങാം.
കുട്ടികൾ വളരാൻ സംരക്ഷണം മാത്രം പോരാ.
അവർക്കു സ്വാതന്ത്ര്യവും ആവശ്യമാണ്.
വീഴാനും, തെറ്റിക്കാനും, സ്വയം ശ്രമിക്കാനും, ചെറിയ പരാജയങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനും കുട്ടികൾക്ക് അവസരം വേണം.
കാരണം confidence പലപ്പോഴും protection ൽ നിന്ന് അല്ല,
experience ൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ മാതാപിതാക്കളുടെ anxiety പോലും കുട്ടികളിലേക്ക് പകരാം.
അപ്പോൾ കുട്ടി യഥാർത്ഥ അപകടങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭയത്തെയാണ് പഠിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളെ സ്നേഹിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ.
അവരെ ജീവിതത്തെ നേരിടാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയും വേണം.
കാരണം എല്ലാ സമയത്തും കൈപിടിച്ച് നടത്തപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ
പിന്നീട് ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരായി മാറാം. സമീപ കാലത്ത് കുട്ടികളെ തെരുവ് നയ്ക്കൾ ഉപദ്രവിച്ച വാർത്തകൾ ധാരാളം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പണ്ടും പട്ടികളുമുണ്ടായിരുന്നു കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പണ്ടത്തെ കുട്ടികൾക്ക് പട്ടികളെ ഇങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് അത് അറിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ഓടാൻ പോലും അറിയില്ല. ഓടുമ്പോൾ കാലുകൾ തമ്മിൽ തട്ടി അവർ വീഴും. ഓടി വീഴുന്ന ഭീരുക്കളെയാണ് നായ്ക്കൾ കടിക്കുന്നത്. കുനിഞ്ഞു കല്ലെടുക്കാൻ ഭാവിക്കുന്ന കുട്ടികളെ ഭയന്ന് പട്ടികൾ ഓടും. ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകാത്ത തരത്തിലേക്ക് ഇന്ന് മാതാ പിതാക്കളുടെ പുത്രവാത്സല്യം മാറിയിരിക്കുന്നു.

13/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 25

കുട്ടികളിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു മോഷണങ്ങൾ.

കുട്ടികൾക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു സ്വഭാവമുണ്ട്. അതിനെ മോഷണമെന്ന് നമ്മൾ വിളിക്കുന്നതാണ്. അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സാധനം എവിടെ നിന്നായാലും അവർ കൈക്കലാക്കും.
ഒരു കുട്ടി ആദ്യമായി വീട്ടിൽ നിന്നോ കടയിൽ നിന്നോ ചെറിയ സാധനങ്ങൾ എടുത്താൽ പല മാതാപിതാക്കളും ഭയപ്പെടും. ഭയങ്കരമായി ശാസിക്കും. വഴക്ക് പറയും ചിലപ്പോൾ അടിച്ചെന്നുമിരിക്കും. അങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഇനി കുട്ടി പിന്നീട് ' വേണ്ടാത്തരങ്ങൾ ' ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്നാണ് അമ്മ വിചാരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇത് മോഷണമല്ല. Child behaviour ആണ്.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്ക് “എന്റെത്”, “നിന്റെത്” എന്ന ownership sense പൂർണ്ണമായി രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകണമെന്നില്ല.
അവൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ട സാധനം എടുത്തേക്കാം.
അതിന്റെ ശരി തെറ്റുകളൊന്നും അവൻ അറിയണമെന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ കുട്ടികൾ curiosity കൊണ്ടും സാധനങ്ങൾ എടുക്കും.
മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ നേടാൻ,
അംഗീകാരം നേടാൻ,
കൂട്ടത്തിൽ hero ആകാൻ,
അല്ലെങ്കിൽ emotional emptiness നിറയ്ക്കാൻ പോലും കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാറുണ്ട്.
ചില കുട്ടികൾക്ക് സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും സുരക്ഷിതത്വവും കുറവായിരിക്കാം.
അപ്പോൾ ചില വസ്തുക്കൾ അവർക്ക് emotional compensation ആയി തോന്നാം. കുട്ടികളുടെ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ വെറും “തെറ്റായ സ്വഭാവം” മാത്രമല്ല.
അത് ചിലപ്പോൾ ഉള്ളിലെ emotional conflicts ന്റെയും unmet needs ന്റെയും പ്രകടനവുമാകാം. അമ്മയുടെയോ ടീച്ചറിന്റെയോ വഴക്കും ശകാരവും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കാം. ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു എന്നതിലുപരി
ഞാൻ മോശം കുട്ടിയാണ് എന്ന് തോന്നാൻ അത് കാരണമാകാം. ഒരു കുട്ടിയുടെ തെറ്റായ പെരുമാറ്റത്തിന് പിന്നിലെ emotional need മനസ്സിലാക്കാതെ വെറും ശിക്ഷ മാത്രം നൽകിയാൽ പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരുകൾ മാറണമെന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ ഇത്തരം പെരുമാറ്റങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ
“ഈ കുട്ടി എന്താണ് അത് എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?” കുട്ടിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ വേണ്ടത് ആ ഒരു
സാധനമാണോ…അതോ
മുതിർന്നവരുടെ ശ്രദ്ധയോ, അംഗീകാരമോ, സുരക്ഷിതത്വമോ എന്നുകൂടി മുതിർന്നവർ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പരമാവധി ഞാൻ മോശക്കാരനാണെന്ന ധാരണ കുട്ടികളിൽ ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കുന്നതിലാണ് കുട്ടികളെ പരിപാലിക്കുന്നവർ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

12/05/2026

മനഃശാസ്ത്ര സല്ലാപം - 24

കുട്ടികൾ കള്ളം പറയുമോ...

പിള്ളമനസ്സിൽ കള്ളമില്ലെന്നാണ് പഴമൊഴി. എന്നാൽ കുട്ടികൾ നല്ല ഒന്നാം തരം കള്ളം പറയുമെന്ന് അനുഭവമുള്ളവരാണ് നമ്മളെല്ലാം. അപ്പോൾ പഴംചൊല്ലിൽ പതിരില്ലെന്ന് പറയുന്നത് വെറുതെയാണോ...അല്പം മനഃശാസ്ത്രം നോക്കിയാൽ ഈ വിഷയത്തിൽ വ്യക്തമായ ധാരണയുണ്ടാകും.
കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അവർക്ക് ഭാവനകൾ ( imaginations ) ഉണ്ടാകും. ഭാവനകൾ അവരുടെ മസ്തിഷ്ക്ക വികസനത്തിന്റെ (cognitive development) ഭാഗമാണ്. കുട്ടികളിൽ അവരുടെ ഭാവനയും ( imaginations) യഥാർഥ്യവും (reality) തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് കൃത്യമാകണമെന്നില്ല. അവർ ഭാവനയിൽ പലതും പറയും. യഥാർഥ്യത്തെക്കാൾ വ്യക്തതയോടെ ആയിരിക്കും അവർ ഭാവനകളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അവർ ഭാവനയിൽ പറയുന്നത് അവരെ സംബന്ധിച്ച് സത്യമാണ്. അവർ ഭാവനയിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഭാവന ഉള്ളിൽ കാണുന്നതാണ്. യാഥാർഥ്യം പുറത്തു നടക്കുന്നത് കാണുന്നതും. പുറത്തുനടക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും കാണുന്നതിൽ ശ്രദ്ധക്കുറഞ്ഞാൽ വ്യക്തത (clarity ) കുറവായിരിക്കും. എന്നാൽ ഭാവനയിൽ കാണുന്നത് മനസ്സിന്റെ മുഴുവൻ സാന്നിധ്യത്തോടും കൂടി കാണുന്നതുകൊണ്ട് വളരെ വ്യക്തമായിരിക്കും. ക്ലാരിറ്റി കൂടുതലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് അവർ നല്ല മണി മണി പോലെ പറയും. അവർക്ക് ഒരു സംശയവും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ പറഞ്ഞതിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ നമുക്ക് അത് അവർ പറയുന്നത് ഭാവനയാണോ ( imaginations ) യഥാർഥ്യമാണോ ( reality ) എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വരും. ഒരുപാട് പോക്സോ കേസുകൾ പോലും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാറുണ്ട്.

മൃദു വികാരങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി (fantasy) സങ്കല്പികമായ പല കഥകളും കുട്ടികൾ പറയാറുണ്ട്. അംഗീകാരത്തിനുവേണ്ടിയും ഹീറോ ആകുന്നതിനുവേണ്ടിയും കുട്ടികൾ കള്ളം പറയാം. സത്യം പോലും തോറ്റുപോകുന്ന തരത്തിൽ ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ അവർ നന്നായി പെരിപ്പിച്ചു (exaggerate) പറയും.
അപമാനിക്കപ്പെടാം, ശിക്ഷിക്കപ്പെടാം, എന്തെങ്കിലും നഷ്ടമാകാം, സ്നേഹം കിട്ടാതെ വരാം, എന്നൊക്കെയുള്ള തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉത്കണ്ഠ (anxiety ) ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടി (anxiety management) ഒക്കെ കുട്ടികൾ കള്ളം പറയാം. കുട്ടികളുടെ കള്ളത്തെ ഭയം കൊണ്ടുള്ള കള്ളം (fear based), അംഗീകാരം നേടാനുള്ള കള്ളം (approval seeking), ഭാവനാത്മക കള്ളം (fantasy and imaginations), ആത്മരക്ഷക്കായുള്ള കള്ളം (self protection), അനുകരിച്ചുള്ള കള്ളം (model learning), വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കള്ളം (emotional survival) എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിക്കാം. ഇതെല്ലാം കൂടി നോക്കുമ്പോൾ മുതിർന്നവരേക്കാൾ കൂടുതൽ കള്ളം പറയുന്നത് കുഞ്ഞുങ്ങളാകാം. എങ്കിലും പിള്ള മനസ്സിൽ കള്ളമില്ല എന്ന പഴമൊഴിയിൽ കാര്യമുണ്ടുതാനും.

Dr. M R Yesodharan

26/05/2026

24/05/2026

23/05/2026

22/05/2026

21/05/2026

18/05/2026

15/05/2026

14/05/2026

13/05/2026

12/05/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category