22/07/2026
Þegar ég stofnaði Þessa síðu mína var hún alltaf ætluð til þess að hvetja aðra til að halda áfram þrátt fyrir mótstöðu og erfiðleika með líkamann. Einnig til þess að deila líka inn á milli þeim áskorunum sem ég hef verið að takast á við.
Í byrjun þessa árs tók ég ákvörðun um að setjast niður og taka stöðutékk á sjálfri mér eftir rússíbanareið síðustu að verða 5 ára.
Ég gerði samning við sjálfa mig: Ég ætlaði að halda áfram að mæta fyrir mig, sýna mína gömlu góðu elju og trúa því staðfastlega að ég hefði kraftinn til að vera nákvæmlega þar sem ég vil vera í lífinu.
Eftir röð gríðarlegra áskorana fann ég að neistinn til að vera ég sjálf hafði dofnað og mér leið ekki vel með það.
Ég tók þá meðvituðu ákvörðun að leita mér öflugrar aðstoðar til að finna aftur trúna á sjálfa mig og allt það sem ég hef fram að færa. Ég skráði mig á námskeið hjá Dögg Stefáns lífsþjálfa og þaðan tók ég síðan hjá henni röð einkatíma sem gerðu kraftaverk fyrir mig. Síðan þá hef ég unnið markvisst í því að standa með sjálfri mér, fagna hverjum sigri og vinna í fullkominni sátt við líkamann.
Þora að sýna mig og það sem ég hef fram að færa.
Sem hluta af þeirri sjálfsmildi ákvað ég að taka einn heilagan dag í mánuði ( sem ég hafði ekki verið nógu dugleg við ) þar sem ég kúpla mig algjörlega út í og fer í nudd, heilun og djúpa slökun.
Þessi endurhæfingarleiðangur hefur nefnilega krafist mikils sálarstríðs. Í janúar 2021 fór ég vongóð í mjaðmaliðsskipti á Landspítalanum. Aðgerðin og endurhæfingin gengu vonum framar, en í kjölfarið fylgdi röð ófyrirséðra og flókinna bakslaga – sinaslit, fór úr lið, endurteknar aðgerðir, sýking og langvarandi rúmlega sem tók mikinn toll af vöðvamassa og líkamlegu þreki.
Til að kóróna þetta allt saman, þá fór ég aftur úr mjaðmaliðnum í brúðkaupi – beint í fangið á vinum mínum mitt í miðri ræðu sem ég var að halda til þeirra!
Talandi um að stela senunni og vera aðal 🙃 þaðan lá náttúrlega leiðin með sjúkrabíl á bráðamóttöku þar sem ég var verkuð og skellt í liðinn, sem þýddi að sjálfsögðu enn eina leguna og aðrar átta fjárans vikur í rúmlegu.
Ég horfði bókstaflega á líkamann linast upp og upplifði tímabil þar sem verkirnir keyrðu mig niður, en með ómetanlegum stuðningi frá manninum mínum ( vann í ástarlottóinu ) og mínum góða nánasta hring gafst ég aldrei upp, þó það kæmu dagar þar sem tennurnar voru í sænginni og grátur með.
Og vegna þess að gömlu áverkarnir mínir voru fyrir þá var þetta stundum flókið, og oft erfitt að svara mér um hvernig ég gæti kennt slökunar yogað mitt og stundað mitt hlutastarf.
Spengingin í hryggnum og bakið þoldi illa þessar löngu legur og brjósklos hafði tekið sig upp aftur í hálsi og mjóbaki af öllu þessu raski.
Í stað þess að láta það stoppa mig þá tók ég sumt í eigin hendur. Ég las mig endalaust til, leitaði uppi sérfræðinga/sjúkraþjálfara erlendis á samfélagsmiðlum og lærði að hlusta enn dýpra á líkamann til að finna réttu leiðirnar í átt að því að vera ég aftur. Síðustu tvö og hálft ár hafa farið í markvissa og gætna endurheimt í ræktarskúrnum mínum í samvinnu við mitt fagfólk, þar sem allar leiðinlegu léttu æfingarnar voru teknar skipti eftir skipti, viku eftir viku, mánuð eftir mánuð.
Í apríl síðastliðnum eftir 4 og 1/2 ár í verkefnið tók ég svo stærra skrefið: Ég mætti aftur í ræktina í tækin og aðeins meira erfiðleikastig í styrktaræfingum - ég get ekki sagt með orðum hvað það var gott og mikil öryggistilfinning sem með því kom.
Styrkurinn í lær- og rassvöðvum er nánast kominn til baka og holan í lærvöðanum farin.
Líkaminn er breyttur, pínu þreyttur og það er enn smá hola í rassvöðvanum eftir rýrnunina ….. nú! Og ef hún lagast ekki, þá verð ég bara með kúlugömlukonurass með smá holu – só what!
Ég fagna enn einu örinu og vöðvastyrk sem sönnun um hvað ég er fær um að yfirstíga, öflugri og reynslunni ríkari, tilbúin að halda áfram, halda áfram að styrkja mig og deila því sem ég hef að gefa.
Ábyrgðin er nefninlega öll mín að gera allt sem ég get til þess að passa upp á kroppinn minn.
Takk þið bestu sem hafið stutt mig þið vitið hver þið eruð og þið eruð dýrmæt 😇
Kærleikur 💜
Sonja
