01/08/2026
Ég er hér. Að stikna.
Dóttir mín spyr:
„Mamma, ertu að gráta?“
„Nei, elskan. Mér er bara svo heitt. Þetta eru svitatár.“
Útsýnið er fagurt.
Höfnin. Hafið. Sólbrúnir, fáklæddir líkamar á vindsængum.
Tré og plöntur í sínu náttúrulega umhverfi. Sömu tegundir og við geymum í litlum pottum inni í upphituðum stofum.
Drumbrauðar steinbyggingar með pastelituðum gluggakörmum. Rauðar rósir. Bleikar rósir. Dúfur sem purra. Franskur söngur. Hvítvín með klaka. Samtöl og samvera með mínu allra uppáhalds fólki.
Ég kæli mig í hafinu og hugsa um svalan íslenskan sumarkoss. Létta rigningu á hvirfilinn. Skógarilminn sem ég ætla einn daginn að hanna ilm úr, svo ég geti tekið hann með mér hvert sem er.
Svo hvíli ég mig á sólbekk. Drekk í mig hitann og drekk mikið vatn.
Les nýjustu bók Bergþóru Snæbjörnsdóttur, KUSK, sem skapar ákveðið dýpi í annars einföldu strandlífi í Suður-Frakklandi.
Systralag heima með konum í náttúrunni innan seilingar. Fyrsta athöfnin sem ég leiði í þrjá mánuði.
Lánsöm að fá að ferðast frá einni upplifun til annarrar. Frá einni djúpnæringu til þeirrar næstu. Frá strönd Miðjarðarhafsins inn í hráa íslenska náttúru.