09/08/2020
កុំនិយាយថាៈក្មេងប្រុសមិនអាចយំបានទេ
"ចិត្តជាកូនប្រុសត្រូវតែរឹងមាំ" ជាការលើកទឹកចិត្តប៉ុន្តែវាមានការប៉ះទង្គិចដល់អារម្មណ៏ក្មេងប្រុសជាច្រើន។
កាលពីសប្តាហ៍មុនខ្ញុំកំពុងតែចុះជណ្តើរក៍បានជួបក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងដេញឆ្មារបស់វា,ដោយសំលេងសើចសប្បាយនិងទឹកមុខញញឹមរបស់វាបានធ្វើអោយខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍។
ភ្លាមៗក្មេងប្រុសនោះបានជំពប់ដួលខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទៅជួយ។ ពេលនេះកែងដៃជង្គង់និងបាតដៃរបស់វាជាំទាំងអស់។ ក្មេងប្រុសនេះមានការឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់រហូត មាត់ស្លេកស្លាង ហើយយំ។ ស្ត្រីជាម្តាយក៏រត់មកហើយនិយាយថា៖ "វាឈឺតែបន្តិចតើមានអ្វីដែលយំ? កូនប្រុសមិនអាចយំបានទេចូររឹងមាំឡើងមើលមនុស្សគ្រប់គ្នាសើចដាក់កូនណ៎" ។
ភ្នែកក្មេងប្រុសនោះឡើងក្រហមតែលឺម្តាយនិយាយវាមិនហ៊ានយំទេ។ វាបានក្រោកឈរឡើងយ៉ាងឈឺចាប់ដើរតាមពីក្រោយ។
"កូនប្រុសត្រូវតែរឹងមាំ" ។ កូនប្រុសមិនត្រូវយំទេ ... ខ្ញុំជឿថាឪពុកម្តាយជាច្រើនបាននិយាយរឿងនេះទៅកាន់កូនប្រុសរបស់ពួកគេ។
"កូនប្រុសត្រូវតែរឹងមាំ" "កូនប្រុសមិនត្រូវយំ" ជាពាក្យលើកទឹកចិត្តមួយហាក់ដូចជាធម្មតា តែវាធ្វើអោយក្មេងប្រុសជាច្រើនមិនហ៊ានបញ្ចេញអារម្មណ៍ពិត។
ក្មេងប្រុសក៏ត្រូវការឱបនិងថ្នាក់ថ្នមពីថាឪពុកម្តាយផងដែរ
ខ្ញុំមានមិត្តជាច្រើនពួកគេតែងតែបង្រៀនកូន ៗ ថា " ជាកូនប្រុសត្រូវតែរឹងមាំកុំទន់ខ្សោយទោះក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ" ។
ថ្ងៃមួយមានប្តីប្រពន្ធមួយគូទៅសាលារៀនដើម្បីទទួលកូនៗចេញេពីសាលា។ ឃើញឪពុកអោបប្អូនស្រីរបស់,វាក៏និយាយថា“ ម៉ាក់ខ្ញុំក៏ចង់អោបដែរ” ។ ប៉ាវាបានទះខ្នងថ្មមៗហើយនិយាយថា "កូនរៀនថ្នាក់ទី២កូនធំហើយអោបបែបនេះខ្មាស់គេណាស់" ។ បន្ទាប់មកឪពុកវាបាននិយាយពីភាពជាកូនប្រុសអោយវា។ វាចាប់យំដោយមិនហ៊ានចេញសំលេងហើយឱនក្បាលដើរតាមឪពុកម្តាយរបស់វាដែរពរប្អូនស្រីរបស់វានៅពីមុខ។
រូបភាពដ៏ក្រៀមក្រំនោះគឺពិតឈឺចាប់ណាស់។ ឪពុកម្តាយជាច្រើននិយាយថាពួកគេសុខចិត្តអោបកូនស្រីរបស់ពួកគេដើម្បីបង្ហាញការស្រឡាញ់ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសឱបខ្លាំងពេកនឹងធ្វើឱ្យពួកគេងាយនឹងក្លាយជាមនុស្សកំសាក។ តើវាជាការពិតមែនទេ?
កាស្រាវជ្រាវផ្នែកអប់រំរបស់កុមារនៅសហរដ្ឋអាមេរិកបានធ្វើតេស្តរយៈពេល ៣ ឆ្នាំលើកុមារ ២០០ នាក់ដែលមានអាយុក្រោម ៥ ឆ្នាំ។ ការសិក្សាបានរកឃើញថាទិន្នន័យមួយចំនួនស្តីពីភាពវៃឆ្លាតនិងបុគ្គលិកលក្ខណៈវិជ្ជមានរបស់កុមារបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សខណៈពេលដែលទិន្នន័យខ្លះមានការថយចុះ។
អត្រានៃការអភិវឌ្ឍបញ្ញានិងបុគ្គលិកលក្ខណៈវិជ្ជមានរបស់កុមារត្រូវបានកំណត់ជាចម្បងដោយភាពញឹកញាប់និងភាពត្រឹមត្រូវនៃទំនាក់ទំនងរវាងឪពុកម្តាយនិងកូន ៗ ។ ការសិក្សាត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់។
យោងតាមការសិក្សាដដែលការវិវឌ្ឍន៍ខួរក្បាលរបស់ក្មេងប្រុសគឺយឺតជាងក្មេងស្រីដែលមានអាយុដូចគ្នាហើយតម្រូវការរបស់ក្មេងប្រុសចំពោះការផ្សារភ្ជាប់ផ្លូវចិត្តគឺខ្លាំងជាងក្មេងស្រី។ ផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្តក្មេងប្រុសត្រូវការការថែទាំនិងទំនាក់ទំនងជាមួយឪពុកម្តាយខ្លាំងជាង។
កុមារជាញឹកញាប់ឱបក្រសោបដោយឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេនឹងកាន់តែមានសុវត្ថិភាពនិងមានទំនុកចិត្ត។ ការឱបជួយឱ្យកុមារជៀសវាងការជ្រៀតជ្រែកនៃអារម្មណ៍មិនល្អខណៈពេលដែលវាក៏ជួយបញ្ចេញអ័រម៉ូនលូតលាស់ក្នុងស្ថានភាពល្អបំផុតនិងជំរុញការអភិវឌ្ឍរាងកាយ។
នោះហើយជាមូលហេតុដែលការឱបសាមញ្ញបញ្ជូនសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏កក់ក្តៅជាច្រើន។
អ្នកជំនាញភ្នែកភាសាអាមេរិកាំងAlbert Meribinបានរកឃើញថាមានតែ ៧ ភាគរយនៃការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់មនុស្សគឺតាមរយៈភាសាហើយរហូតដល់ទៅ ៩៣% នៃការប្រាស្រ័យទាក់ទងគឺតាមរយៈការមិនប្រើពាក្យ។ ប្រសិទ្ធភាពនៃការទំនាក់ទំនងសរុប = ភាសា ៧% + ៣៨% សម្លេង + ៥៥% ភាសារាងកាយ។ ចំពោះកុមារតូចៗភាសារាងកាយច្រើនតែមានឥទ្ធិពលជាងការនិយាយ។
"ការឱបគឺជាទង្វើដ៏សាមញ្ញបំផុតប៉ុន្តែមានថាមពលគ្មានកំណត់។ ឱបផ្លាស់ប្តូរសេចក្តីស្រឡាញ់និងភាពទន់ភ្លន់។ មិនថាកូនអ្នកជាប្រុសឬស្រីទេពួកគេច្រើនតែត្រូវការការឱបពីឪពុកម្តាយ។ តាមសំដីរបស់លោក Albert Meribin ។
ក្មេងប្រុសត្រូវការ”ស្តាប់”ពីឪពុកម្តាយពួកគេ
តារាសម្តែងហុងកុង Anita Yuen នៅក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយបានចែករំលែកពីទំនាក់ទំនងរបស់នាងជាមួយកូនប្រុសរបស់នាងគឺ Morton Cheung គឺមានភាពល្អកកករខ្លាំង។ នៅពេលមួយ Morton ថែមទាំងស្រែកថាគាត់មិនត្រូវការម្តាយរបស់គាត់ទេហើយចង់មានម្តាយផ្សេង។
Anita Yuen មានអារម្មណ៍សោកសៅយ៉ាងខ្លាំង។ នាងសួរខ្លួនឯងថា“ ជាក់ស្តែងខ្ញុំបានព្យាយាមបង្រៀនកូនខ្ញុំខ្លាំងណាស់ហេតុអ្វីក៏គាត់ស្អប់ខ្ញុំខ្លាំងម៉្លេះ” ។
ជាមួយគ្នានេះដែរគ្រូបង្រៀននៅក្នុងសាលាក៏បាននិយាយផងដែរថា Morton តែងតែខឹងនឹងមនុស្សគ្រប់គ្នាហើយមិនផ្តោតលើការសិក្សាហើយថែមទាំងរំខានដល់កុមារដទៃទៀត។ គ្រូបង្រៀនបានណែនាំថាតារាសម្តែងគួរតែយកកូនរបស់នាងទៅជួបអ្នកចិត្តសាស្រ្ត។ ដោយមិននឹកស្មានដល់បន្ទាប់ពីបានជួបអ្នកជំនាញអ្នកដែលមានបញ្ហានៅទីនេះគឺម្តាយ។
Anita Yuen ធំធាត់នៅក្នុងគ្រួសារដែលមានឪពុកម្តាយជាប៉ូលីសបានប្រកាន់យករបបតឹងរឹង ក្នុងការអប់រំកូនប្រុសរបស់គាត់។
ឧទាហរណ៍នៅពេលកូនប្រុសចង់ធ្វើអ្វីមួយត្រូវតែមានការយល់ព្រមពីនាង។ បើកូនធ្វើខុសខ្ញុំមិនចាំបាច់ស្តាប់ការពន្យល់ហើយដាក់ទណ្ឌកម្មតែម្តង។ ដោយសារតែកាព្រងើយកន្តើយពីមនោសញ្ចេតនានឹងតំរូវការរបស់កូនទើប Morton កាន់តែស្អប់ម្តាយរបស់គាត់។
បន្ទាប់ពីបានជួបជាមួយអ្នកចិត្តសាស្រ្តរួចមក Anita Yuen បានផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តង ៗ នូវការអប់រំកូនប្រុសរបស់នាង នាងតែងតែស្តាប់យោបល់របស់កូនប្រុសគាត់។ នៅពេលគំនិតរបស់កូនខុសពីនាងនាងលែងប្រើហឹង្សាទៀតហើយ ហើយសួរហេតុផលដើម្បីឱ្យម្តាយនិងកូនបានពិភាក្សាគ្នា។ បន្តិចម្ដងៗទំនាក់ទំនងរវាងពួកគេក៏កាន់តែល្អូកល្អិនទៅ។
ក្រោយធ្វើតាមអ្នកចិត្តសាស្រ្ត , Anita Yuen បានមានប្រសាសន៍ថាការ”ស្តាប់’’កឺជាអប់រំកូនដ៍ឆ្លាតវៃបំផុត។ សម្រាប់ក្មេងប្រុសវិធីល្អបំផុតគឺនាក់ទាំងអស់គ្នាត្រូវ”ស្តាប់’’កូនជាមុនសិន។
Anita Yuen បាននិយាយថា“ ការអត់ធ្មត់ស្តាប់ពេលក្មេងៗនិយាយធ្វើឱ្យកុមារមានអារម្មណ៍ពីការយកចិត្តទុកដាក់និងស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្តាយ។ហើយនៅពេលដែរក្មេងនិយាយចប់គឺជាតំរូវការដ៏ចាំបាច់បំផុតរបស់ក្មេង”
ដើម្បីចិញ្ចឹមកូនប្រុសម្នាក់ម្ដាយត្រូវហ៊ានទន់ខ្សោយ
មិត្ដស្និតស្នាលបំផុតរបស់ខ្ញុំថ្មីៗនេះបានសារភាពថាកូនប្រុសតែម្នាក់គត់របស់គាត់លែងតាម គាត់ទៀតហើយគាត់តាមតែឪពុកពេញមួយថ្ងៃ។ហើយនាងបានលឺកូនប្រុសនិយាយកោតសរសើរពីឪពុករបស់គាត់ "ប៉ាគឺអស្ចារ្យណាស់" ឬ "ខ្ញុំចង់ធ្វើដូចប៉ា" ។
មិត្តខ្ញុំបានសំគាល់ឃើញថានៅតំណាក់កាលមួយក្មេងប្រុសចូលចិត្តនៅជាមួយឪពុកសូម្បីតែធ្វើត្រាប់តាមគ្រប់កាយវិការទាំងអស់របស់ឪពុក។ ដំណាក់កាលនេះគឺពិតជាដំណាក់សំខាន់មួយនៅពេលក្មេងប្រុសចង់ក្លាយជាបុរសពេញវ័យម្នាក់។ ដំណើរការស្និតស្នាលជាមួយឪពុកក៏ជាដំណើរការនៃការសង្កេតនិងរៀនពីលក្ខខណ្ឌដែលបុរសត្រូវតែមាន។
Albert Meribin បាននិយាយថា“ឪពុកនៅក្នុងគ្រួសារមួយ ភាគច្រើនបង្ហាញពីបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ក្មេងប្រុស”
នៅលើ Weibo បុរសវ័យក្មេងម្នាក់បានចែករំលែករឿងរ៉ាវរបស់គាត់។ឪពុកម្តាយរបស់គាត់តែងតែឈ្លោះប្រកែក គ្នាម្តាយរបស់គាត់គឺជាមានប្រៀបហើយតែងប្រៀនប្រដៅឪពុករបស់គាត់។
តាំងពីវ័យក្មេងយុវជននេះជាមនុស្សដែលមានចរិតជាបុរសក្លាហានម្នាក់ ត្រៀមខ្លួន ដើម្បីជួយកុមារងាយរងគ្រោះ។ តែពេលធំឡើងគាត់ក្លាយជាមនុស្សខុសគ្នាទាំងស្រុង តែងតែចៀសវាងការទទួលខុសត្រូវអាត្មានិយមហើយមិនចង់ការពារអ្នកទន់ខ្សោយដូចកាលនៅក្មេង។ គាត់បានសារភាពថា "ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាឪពុករបស់ខ្ញុំនៅពេលខ្ញុំធំឡើង" ។
អ្នកវិភាគអាមេរិច Emerson ធ្លាប់បាននិយាយថាកុមារក្លាយជាមនុស្សប្រភេទណាវាអាស្រ័យលើសេចក្តីស្រឡាញ់ភាពជាដៃគូនិងគំរូដែលពួកគេទទួលបានពីអ្នកអប់រំដំបូង។
ខណៈពេលដែលចិត្តវិទូជនជាតិអូទ្រីសដ៏ល្បីល្បាញ Alfred W. Adler បានសន្និដ្ឋានថា“ ប្រសិនបើម្តាយកាន់តែមានឥទ្ធិពលនិងរអូរទាំដាក់សមាជិកក្នុងគ្រួសាររាល់ថ្ងៃកូនស្រីអាចធ្វើត្រាប់តាមនិង ក្លាយជាអ្នករិះគន់។ ហើយក្មេងប្រុសតែងតែធ្វើការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាចការរិះគន់ហើយព្យាយាមសម្របតាម។
លោក Alfred W. Adler មានប្រសាសន៍ថា“ ម្តាយកាន់តែរឹងមាំធ្វើអោយកូនប្រុសកាន់តែកំសាកនិងមិនមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង” ។
ម្តាយដែគំរស់បោះបោកបានលុបវត្តមានឪពុកនៅក្នុងគ្រួសារបណ្តាលឱ្យកូនមានការយល់ឃើញមិនពិតពីឪពុក។
តួនាទីរបស់ឪពុកគឺជារូបភាពដែលក្មេងប្រុសជាច្រើនធ្វើត្រាប់តាមនៅពេលពួកគេធំឡើង។ វិធីល្អបំផុតសម្រាប់ម្តាយបង្ហាញភាពទន់ខ្សោយគឺឪពុកបង្ហាញសិទ្ធិអំណាចរបស់គាត់។
ការបីបាច់ថែរក្សាក្មេងប្រុសគឺលំបាកទាំងរាងកាយនិងបញ្ញា។ មានគ្រួសារជាច្រើនរាប់មិនអស់ត្រូវយំដោយសាកូនប្រុស។ ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសក៏ជាក្មេងធម្មតាម្នាក់ដែលត្រូវការឪពុកម្តាយរបស់គាត់រួមគ្នាចិញ្ចឹមបីបាច់គាត់ដោយក្តីស្រឡាញ់។
លោក Alfred W. Adler បានមានប្រសាសន៍ថា“ ជាមួយនោះកុមារនឹងមានភាពកក់ក្តៅគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបង្កើតភាពក្លាហានដើម្បីប្រឈមនឹងព្យុះភ្លៀង នាពេលអនាគត” ។
អត្ថបទរបស់អ្នកនិពន្ធ Dayu ដែលបានបង្ហោះនៅលើវេទិកាឪពុកម្តាយនៅប្រទេសចិន។
