09/04/2026
අවුරුදු දෙකකට පස්සේ...
අන්තිමේදී එයා මුළු රෑම නිදාගත්තා....🥺
මම හිතුවා මට ලොකු සහනයක් දැනෙයි කියලා...
ඒත් මට දැනුණේ පුදුමාකාර නිහඬ බවක්.
ඒක හරිම අමුතු නිහඬ බවක්.
ඒ නිහඬ බව විඳින්න ඕනෙද,
නැත්නම් මගහැරුණා වගේ දැනෙන්න ඕනෙද කියලා මට හිතාගන්න බැහැ....
මොකද අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ මම මහන්සිය ගැන,
කැඩුණු නින්ද ගැන,
රෑ 3ට කිරි බෝතල් හදන එක ගැන,
පැය තුනකට වඩා එක දිගට නිදාගන්න බැරි එක ගැන මැසිවිලි නැඟුවා.
ඒත් කවුරුත් මට කිව්වේ නැහැ දවසක...
ඒ හැමදේම ඉවර වෙනවා කියලා.
ඒක ඉවර වුණු දවසක,
මම එයාගේ පුංචි ඇඳ දිහා බලද්දී...
එතන ඇඬුම් සද්දයක් නැහැ.
කළුවරේ මාව හොයන පුංචි දෑත් නැහැ.
පාන්දර විතරක් ඇහෙන ඒ "අම්මා" කියන පුංචි හඬ නැහැ....
ඔව්, මම මුළු රෑම නිදාගත්තා...
ඒත් මොකක් හරි දෙයක් සදහටම වෙනස් වුණා වගේ මට දැනුණා.........
මොකද මට කවදාවත් මගහැරෙන්නේ නැහැ කියලා හිතපු ඒ අසීරු රාත්රීන්...
මගේ පුංචි පැටියා තවමත් මගේ ළඟම,
කිසිම ප්රශ්නයක් නැතුව,
මාව ඕන කරපු මොහොතවල්,,,,,,
දැන්... දැන් එයා ලොකු වෙනවා.
මගේ ශරීරය අන්තිමේදී විවේක ගත්තත්,
මගේ හිත මීට කලින් නොදැකපු දෙයක් තේරුම් ගන්නවා:
ඒක නිකම්ම මහන්සියක් නෙවෙයි...
ඒක ආදරයේ වඩාත්ම වෙහෙසකර සහ පිවිතුරුම ස්වරූපයයි.
ඉතින් ඔව්,
අද අපි හොඳට නිදාගත්තා...
ඒත් මං
තවමත් රෑ 3ට ඇහැරෙනවා,
මේ හැමදේම ඇත්තක් නේද කියලා තහවුරු කරගන්න.🥺🥺🥺🥺
