22/10/2026
එතකොට මට අවුරුදු පහක් විතර ඇති, නැන්දත් අපි හිටපු වත්තෙම තමයි පදිංචි වෙලා හිටියේ, එයාට හිටියේ දුවලාම තුන් දෙනෙක්. ඒ අය මට වඩා වැඩිමල්. එක දවසක් අපි සෙල්ලම් කර කර ඉද්දි ලොකු අක්කා අතින් මල් පෝච්චියක් බිදුණා, ඒක බිදිලා යද්දී ලොකු සද්දයක් ආවා, අක්කලා තුන් දෙනාම එතනින් පැන ගිහින් හැංගුණා. මට එවේලේ මුකුත් හිතා ගන්න බැරි උනා. මම එතනම හිටියා.
නැන්දා මහ හයියෙන් බැනගෙන එතනට ආවා, ඇය මොනවාද කිව්වේ කියලා හරියට මට ඇහුණේ නැතත් එක දෙයක් නම් මගේ හිතට පුදුමාකාර විදියට දැනුනා.
අපේ අයියත් මේකව මොන ලෝකෙන් ගෙනාවද මන්ද. හැදෙන හැටි විතරක් මට මගේ කෙල්ලො තුන් දෙනාව හරියට හදා ගන්න බැරි වෙයි එච්චරයි.
තව දවසක් එදා මගේ අම්මා තාත්තා ගෙදර හිටියේ නැහැ ආච්චි අම්මා තමයි මාව බලා ගත්තෙ. එදා මම ඇගේම කක්කා දාගෙන හිටියේ, නැන්දා මේක දැක්කා.
අන්න අර ළමයා ඇගේ ජරා කරගෙන ඔයාට පේන්නෙ නැද්ද?
ආච්චි මගේ අම්මට සහ තාත්තට බැන වදිමින් මොනවාද කියාගෙන මගේ පස්ස පැත්තට වතුර කෝප්ප කිහිපයක් දමලා හොදට අතුල්ල ගන්න කිව්වේ, නැත්නම් ගද ගහයි මුලු ගේම කිව්වා.
එයා එහෙම කරද්දී මම දිහා හරිම අප්පිරියාවෙන් තමයි බැලුවේ.
මට එදා එහෙම කරපු එක හරි එහෙම කියපු එක හරි එහෙම බලපු එක හරි නෙවෙයි දැනුනේ.
මම දැකලා තියනවා නැන්දගෙ බාල දුවත් ඕන තරම් ඔහොම ඇගේ කක්කා කර ගන්නවා, නමුත් ආච්චි එයා ගැන එහෙම බැලුවේ හෝ එහෙම කතා මුකුත් කිව්වේ නැහැ.
නැන්දා උනත් කියන්නේ අන්න අම්මා පොඩි බබා කක්කා කරගෙන එයාව හෝදලා වෙන ඇදුමක් අන්දන්න කියලා.
එතකොට ආච්චි එයා දිහා ආදරෙන් බලනවා මම දැකලා තියනවා.
නමුත් ඉතින් ආච්චිගෙන් ඒ වගේ දේවල් මට වැඩිපුර අත් විදින්න උනේ නැහැ මට අවුරුදු අටක් විතර වෙද්දී එයා මිය ගියා. ඒ වගේම තමයි එයා මිය ගියාට පස්සේ නැන්දා කලින් හිටියට වඩා මට නපුරු වෙන්න ගත්තා.
අඩු තරමේ අපිට කොල්ලෙක්වත් හිටියා නම් මේ දේපල පිට එකෙක්ට යන්නෙ නැහැ.
නැන්දා දවසක් අල්ලපු ගෙදර නැන්දා එක්ක කියනවා මට ඇහුණා.
පිට එකා යනුවෙන් කාටද එයා එදා කිව්වේ?
මට ඒ වචන බර වැඩි උනා.
මම වයසින් වැඩෙන්න වැඩෙන්න ඒ වචන වලට එයාලගේ හැසිරීම් වලට විවිධ අර්ථකථනය එකතු වෙන්න ගත්තා.
නැන්දට දුවලාම තුන් දෙනෙක් ඉන්න බව ඇත්ත, නමුත් එයාගේ අයියගේ එකම පුතා මම?
මෙන්න මේ පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න එදා ඉදලා මගේ හිතේ කොහේ හරි නතර උනා.
හැබැයි මගේ අම්මවත් තාත්තවත් කවදාවත් මට වෙනසක් කරලා නැහැ. නමුත් නැන්දා ආච්චි අක්කලා මට වෙනස්කම් කරද්දී එයාලා දෙන්න හරියට නිහඬ බව රැක්කා කියලා මට හිතුණා.
විශේෂයෙන් අම්මා, ඇය ආච්චි අම්මට සහ නැන්දට පුදුම බයක් දැක්කුවේ.
හැබැයි නැන්දා නම් එහෙම නැහැ අක්කලට මොනවා හරි ප්‍රශ්නයක් කවුරු හරි උනොත් හරි වැරැද්ද කාගෙද කියලා එයාට අදාල නැහැ. එයා යක්ෂනියක් වගේ අනිත් අය එක්ක පැටලෙනවා.
මම මගේ ළමයි ගැන බලාගන්නම් කියලා දවසක් එයා මගේ තාත්තට කෙලින්ම කිව්වා මට මතකයි.
කෙනෙකුට දරාගන්න අමාරුම දේ තමන්ට තවත් කෙනෙක් කරන අසාධාරණකම් නෙවෙයි, ඒ අසාධාරණකම් සිදු වෙද්දී තමන් ආරක්ෂා කරයි කියලා බලාපොරොත්තු වෙන අයව නිහඬව සිටීම.
ඒක මම තේරුම් ගත්තේ පුංචි කාලේ ඉදන්.
ඒත් මට අම්මට හරි තාත්තට හරි ඒ ගැන කියන්න ප්‍රශ්න කරන්න හරි හයියක් තිබුණේ නැහැ, මොකද මම බය උනා එහෙම කරන්න ගිහින් එයාලත් ආච්චි සහ නැන්දා වගේම මට නපුරුකම් කරයි කියලා.
අපි සමහර දේවල් අනෙක් අයගෙන් අහන්නෙ නැතුව ඉන්න එකට බියගුලුකම කියනවා.
ඒත් පුංචි දරුවෙක් සමහර ප්‍රශ්න අහන්නෙ නැතුව ඉන්නෙ ඒ ප්‍රශ්නවලට උත්තර දෙන අයවත් තමන්ට අහිමි වෙයි කියලා බයට වෙන්න පුළුවන්. මම එහෙම දරුවෙක් පොඩි කාලේ ඉදලා.
මේ සියල්ල මැද මම හොදින් ඉගෙන ගන්න උනන්දු වුණා.
දවසක් ලොකු අක්කා ගෙදර ඇවිත් නැන්දා එක්ක කියනවා,
අම්මේ බලන්න මෙයා ගෙදරදී කවුද වගේ හිටියට ස්කෝලේ මෙයාට තියන තැන. හැමෝම මෙයාගේ හොඳ තමයි කියන්නේ.
ඔව් ඉතින් අපේ පරම්පරාවේ අය ඉතින් කොහේදිවත් හොදක් අහලා පුරුද්දක් නැහැනේ. අහන්න පුළුවන් සේරම නරක තමයි අහන්නෙ. හැබැයි මිනිස්සුන්ට කරන එකේ අඩුවකුත් නැහැ, කරන්න ගියාම තමන්ගේ අය පැත්තක පිට මිනිසුන් තමයි ලොකු.
මට එදා මෙහෙම හිතුණා, මම ස්කෝලේ හොද ළමයෙක් නම් ඒකත් මගේ වැරැද්දක්ද?
මම මගේ හොදක් කවුරු හරි කියනවටත් ඉන් පස්සේ බය වුණා, මොකද ඒක කොහොම හරි නැන්දගෙ කනට ගියොත් එයා මොනවා කියයිද කියලා හිතලා.
ඔය අතරේ මම උසින් මහතින් වයසින් වැඩෙන්න ගත්තා. මගේ අම්මා තාත්තා ඉක්මනින් වයසට යනවා, ඒක නිකන් මට දැනුනේ එයාලා ශරීරයෙන් විතරක් වයසට යනවා වගේ විතරක් නෙවෙයි, එයාලා දෙන්න ශරීරය ඉක්මවා මනසින් වයසට යනවා වගේ.
ඒ සේරටම වඩා අම්මටත් තාත්තටත් වඩා ගොඩාක් වයසින් බාල නැන්දා මානසිකව ශාරීරිකව වැහැරෙන හැටි මම දැක්කා.
හැබැයි එයාට මම ගැන තිබුණ හැඟීම් නම් කවදාවත් වෙනස් උනේ නැහැ.
මට නැන්දගේ දෙවැනි දුව ටිකක් සමීපයි වගේ දැනෙන්න ගත්තේ කාලෙක ඉදලා.
මම දවසක් ඇයගෙන් මගේ හිතේ තද කරන් හිටපු දෙයක් ගැන අහන්න උත්සාහ කරා.
මට ඇත්ත කියන්න ඔයාගේ අම්මා ලොකු අක්කා නංගි ඇයි මමත් එක්ක මෙච්චර තරහා, මම පොඩි කාලේ ඉදන්ම ඇයි එයාලා මට මෙහෙම සලකන්නෙ. ඔයා මට ගොඩාක් සමීප බව දැනෙන නිසයි මෙහෙම අහන්නෙ.
ඇගේ ඇස් දෙක එක් වරම පුදුමයෙන් තවත් විවර උනා.
ඇයට කතාව එක් වරම වෙනතකට යොමු කරන්න ඕන වුණා කියලා.
ඇයි ඔයා එහෙම කියන්නේ, අපේ අම්මගේ හැටි එහෙම තමයි, ඔයාට විතරක් නෙවෙයි එයා කාටත් එහෙම තමයි.
නැහැ ඔයා බබෙක් වගේ කතා කරන්න එපා, එයාලා මට පොඩි කාලේ ඉදලා කරපු දේවල් මට මතකයි හොදට.
මේ තවත් ඕවා නම් මගෙන් අහන්න එපා හරිද, ඔය දේවල් මගෙන් ඇහුවා කියලවත් කාටවත් දැන ගන්න තියන්න එපා, මට මෙතන ඉන්න නැති වෙයි.
යනුවෙන් පවසා ඇය ඒ කතාව නතර කරලා එතනින් පිට වෙලා ගියා.
අන්තිමට ඇය මාව මඟ හරින්නත් පටන් ගත්තා.
මම මගේ හිතේ කාලයක් තිබුණ ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරක් ඇගෙන බලාපොරොත්තු වුණේ, අන්තිමට මට හිතුණා මම අහපු ප්‍රශ්නය වැරදිද?
මාත් වැරදි, මම කරන දේවලුත් වැරදියට පේන ලෝකයක, මම ප්‍රශ්නයක් අහන එකත් වැරදිද කියලා එදා මට හිතුණා.
අඩු තරමේ මගේ වරද මොකක්ද කියලවත්, මට දොස් කියන මිනිස්සුන්ගෙන් අහන්න අයිතියක් නැති ලෝකෙකද මම ඉපදිලා තියෙන්නේ?
මම දවසක් තීරණය කරා, මම ඉපදුණා කියලා සදහන් රෝහලට ගිහින් මගේ උපත ගැන උපන් වෙලාව ගැන අහන්න.
මේක මම දවසකින් දෙකකින් ගත්ත තීරණයක් නෙවෙයි, කාලයක ඉදලා මගේ හිතේ තිබුණ අදහසක්.
මම දන්නවා මේ රෝහලට යන ගමනෙන් මගේ ජීවිතයේ හැම ප්රශ්නයකටම පිළිතුරු ලැබෙන්නේ නැති බව, සහ සමහරවිට මට තියන ප්‍රශ්න හිතුවටත් වඩා වැඩි වෙන්න පුළුවන් කියලා මම දැනන් හිටියා.
එදා රෝහලෙන් ලැබුණු ප්‍රතිචාරය උනේ,
මෙහෙම කෙනෙක් මේ Hospital එකේ ඉපදිලා නැහැ.
එහෙම කොහොමද වෙන්නේ මගේ උප්පැන්න සහතිකයේ සදහන් වෙලා තියෙන්නේ මම මෙහේ ඉපදුණා කියලා නේ, යනුවෙන් පවසා මම එහෙම කියපු කෙනාට මගේ උප්පැන්න සහතිකය පෙන්නුවම ඔහුගේ මුහුණට ඉතාමත් බැරෑරුම් බවක් ආවා.
මෙහෙමයි පුතා, මට ඔයා ඉන්න තත්ත්වය තේරෙනවා, මට ඔයාට මේ වෙලාවේ කියන්න ඕන මොනවාද කියලා හිතා ගන්න බැහැ. ඔයා ගිහින් මේ ගැන දෙමව්පියන්ගෙන් අහන්න, සමහරවිට මේක ගැන එයාලා දන්න මොනවා හරි තියනවා නම් ඔයාට කියයි.
මම හිතුවා හරි එදා රෝහලෙන් පිට උනේ හිතුවටත් වඩා ගොඩාක් ප්‍රශ්න රැසක් ඇති කරගෙන.
මම ගෙදරට නොගිහින් කෙලින්ම ගියේ පොඩි අක්කා හමු වෙන්න.
ඔයා මට අද ඇත්තම කියන්න ඕන, අදනම් මග ඇරලා යන්න හදන්න එපා.
මම හැම දෙයක්ම හොයා ගත්තා.
ඇය බියට පත් වුණා.
හැමදේම හොයා ගත්තා නම් ඇයි මගෙන් අහන්නෙ, මට වගේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න. මම ඔයාට දවසකුත් කිව්වා.
නැහැ නැහැ ඔයා හරියට ඇත්ත කිව්වේ නැහැ, මගේ ජීවිතයේ මම නොදන්නා දෙයක් තියනවා මට මම කවුද කියලා දැන ගන්න ඕන.
හරි ඔයා දැන් මොනවා හරි දැන ගන්න ඇතිනේ?
නැහැ.
මොනවා කියනවද මන්දා පිස්සු හැදිලද ඔයාට?
මම ඇයගේ දෙපා මුල වැද වැටුණා, මට ඇත්ත කියන්න කියලා ආයාචනා කරා.
ඒ මොහොතේ ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ තරහක්ද, බියක්ද, නැත්නම් මට කියන්න බැරි වෙන හැඟීමක්ද කියලා මට තේරුම් ගන බැරි උනා
හරි මම ඔයාට මම දන්න දේවල් ටික කියන්නම්, හැබැයි ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න ඕන මේ දේවල් කිව්වේ මමයි කියලා කාටවත් කියන්නේ නැහැ කියලා. දන්නවා නේ අපේ අම්මගේ හැටි, අන්තිමට මට ඉන්න තැනක් නැති වෙයි.
හරි මට ඇත්තම කියන්න මම කාටවත්ම ඔයා ගැන කියන්නේ නැහැ.
හැබැයි මේවා අහලා ඔයා නිකන් ජීවිතයට මොනවා හරි කර ගන්න හදන්න එපා, අන්තිමට ඒ පවත් මට මල්ලී.
ඇය කවදාවත් නැතුව මට මල්ලි යනුවෙන් ඇමතුවා, මගේ පවුල්වල හැමෝම මට නම කිව්වා, නැත්නම් අර ළමයා කිව්වා ඇරෙන්න කවදාවත් මල්ලි, පුතේ කියලා කතා කරලා නැහැ.
මම එදා රෑ වෙලා ගෙදර ගියේ, අම්මා වෙනදා වගේ එළියට වෙලා මම එන මඟ බලන් හිටියා. තාත්තා සාලේ TV එක බලනවා, මොකද අද වේලාසන කියලා අම්මා ඇහුවා, සාමාන්‍යයෙන් මම ටිකක් රෑ වෙන දවසට අම්මා ටිකක් සැරෙන් වගේ එහෙම අහනවා.
තාත්තා සාලේ ඉදන් හයියෙන් අම්මගෙන් ඇහුවා කෝ ආවාද කියලා, ඒ තාත්තගේ හැටි.
මම ගෙට ඇතුළු වෙලා ටික වෙලාවක් සාලෙට දිහා බැලුවා. මට පිටුපස හරවලා තාත්තා TV එක බලනවා එයා ඒකට ලොකු අවදානයකින්.
සාලේ බිත්තිවල මගේ පිංතූර, මමයි අම්මයි ඉන්න පිංතූර, මමයි තාත්තයි ඉන්න පිංතූර, මමයි අම්මයි තාත්තයි එකට ඉන්න පිංතූර එල්ලලා. මම පොඩි කාලේ ඇදපු පිංතූරයකුත් ඒ අතර රාමු කරලා එල්ලලා.
මම මේ දේවල් හැමදාම දකින්න ඇති මට පේන්න ඇති, නමුත් මම අද මේ දේවල් දකින්නේ මට පේන්නෙ වෙනස් විදියකට.
ඔයාගේ අම්මයි තාත්තයි දරුවෝ නැතුව ගොඩාක් කල් ඉදලා තියනවා ඒ දෙන්න දරුවෙක් හදා ගන්න නොකරපු දෙයක් නැහැ, ඒත් අපේ මාමා ඔයාගේ අම්ම අතෑරලා නැහැ. මම ඉපදුණාම මාව දරුකමට හදා ගන්න ඔයාගේ අම්මයි තාත්තයි ඉල්ලලා තියනවා, ඒකට අපේ අම්මයි තාත්තයි කැමැති වෙලා නැහැ, මාමයි නැන්දයි මට ගොඩාක් ආදරෙන් ඉදලා තියනවා, නමුත් ඔයා ආවට පස්සේ ඒ ආදරය නැති උනා කියලා අම්මා මට නිතරම කියලා තියනවා පුංචි කාලේ.
අපේ අම්මට ඕවටත් ඔයා එක්ක තරහා ඇති ඉතින්, මම දන්නෙ නැහැ හරියට ඕවා. හැබැයි මටනම් මාමයි නැන්දයි කවදාවත් වෙනස්කම් කරලා නම් නැහැ අම්මා ඔය කිව්වට.
පොඩි අක්කා කියපු කතාවක් ආයේ මට මතක් උනා.
ඔය අතරේ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි wedding photo එක එල්ලලා තිබුණා. තාත්තා සහ අම්මා එකම වයසේ, කසාද බැදලා තියෙන්නේ දෙන්නටම වයස විසි දෙකෙදී, ඒ කියන්නේ අද මම ඉන්න වයසෙදී එයාලා කසාද බැදලා. එයාලට මාව ලැබිලා තියෙන්නේ දෙන්නට අවුරුදු තිස් පහ වෙද්දී.
මම මාරුවෙන් මාරුවට අම්මගේ ඒ කාලේ රූපෙයි තාත්තගේ ඒ කාලේ රූපෙයි මගේ රූපයයි හිතේ ඇද ගත්තා.
මම මින් පෙර කවදාවත් ඒ රූප සහ මගේ රූපය සසදලා නැහැ.
එදා මගේ ඔලුවට එක එක දේවල් හිතෙන්න ගත්තා.
මගේ ඔලුව ගොඩාක් කකියන්න ගත්තා.
ඇයි මොනවාද ඔතන හිටගෙන කල්පනා කරන්නේ, ගිහින් ඇඟ හෝදගෙන කන්න කෑම බෙදලා දැන් ගොඩාක් වෙලා ගෙදර එනකම් බලන් හිටියේ අපි දෙන්නත් එක්ක, අපිනම් කාලා ඉන්න ඔයත් කන්න ඉක්මනින්.
හෙට කැම්පස් යන්න තියනවා නේද?
මම නිශ්ශබ්දව මගේ කාමරයට ගියා. ඇදේ වාඩි වෙලා සපත්තු දෙක ගලවලා තිව්වා, එහෙම්ම ඇදේ ටිකක් හාන්සි වෙලා හිටියා.
අම්මයි තාත්තයි මොනවදෝ ගැන කතා කරමින් TV බලනවා, හැමදේම හැමදාම වෙන විදියට තමයි, නමුත් මගේ ලෝකය වෙනස් වෙලා කියලා කවුරුත් තාම දන්නෙ නැහැ.
මම හිතන්නේ මම එහෙම ගොඩාක් වෙලා ඉන්න ඇති, මම පියවි සිහියට ආවේ සාලේ TV එක off වෙලා කියලා දැනුනම, අම්මා දොර රෙද්ද මෑත් කරගෙන කාමරයට ආවා.
ඒ පාර නිදිද ඔය උදේම ඇදපු ඇදුම් පිටින් කන්නෙ නැද්ද ළමයෝ අපි නිදා ගන්න හදන්නේ.
අම්මලා නිදා ගන්න මම කන්නම් මට බඩගිනි නැහැ.
මම එහෙම අම්මට සැරෙන් කිව්වද දුකෙන් කිව්වද කලබලයෙන් කිව්වද කියලා මට හිතා ගන්න බැහැ, අම්මා තව ටික වෙලාවක් මම දිහා බලන් ඉදලා කාමරයෙන් පිට වෙලා ගියා.
මම තව ටිකක් කල්පනා කරා, මම විශ්ව විද්‍යාලයක විද්‍යා අංශයෙන් උපාධියක් කරන කෙනෙක්.
යම් ද්‍රව්‍යායක් එය අඩංගු භාජනයේ හැඩය ගන්නවා කියන කතාව මම දන්නවා.
ඒ වගේම මිනිස්සුන්ට ජීවිතයට අලුත් බලාපොරොත්තු අපේක්ෂාවන් එකතු උනහම මිනිස්සු වෙනස් වෙනවා, වෙනස් විදියට හිතනවා, හිතෙන්න ගන්නවා.
මගේ අම්මාට සහ තාත්තට මාව එයාලගේ මුළු ලෝකයම උනාම අර අවුරුදු ගණනක් දරුවෙක් නැතිව හිටපු ලෝකය වෙනස් වෙලා අලුත් ලෝකයක් ගැන හීනයක් සැබෑ කර ගන්න අලුත් බලාපොරොත්තු ඇති වෙන්න ඇති මම නිසා.
නමුත් එයාලා ඒ හීන ලෝකය හැබෑ කර ගනිද්දී, අද මගේ ලෝකය එක දවසින් වෙනස් වෙලා, මම කවුද මම බොරුවක්ද මම fake ද කියලා හිතෙන තැනට ඇවිත්.
මේ ප්‍රශ්නවලට මට උත්තර හොයන්න ඕන වුණා.
නමුත් එහෙම උනා කියලා මම මේ අහිංසක මිනිස්සු දෙන්නගෙ හිත් කුඩු පට්ටම් කරලා දාන්න මට අයිතියක් තියනවද?
මම කාමරයෙන් එළියට ඇවිත් අම්මා ගාවට ගියා, ඇය තවමත් ඇහැරගෙන කල්පනා කරනවා. තාත්තට නින්ද ගිහින්.
මගේ ඇස්වල කදුලු, මම ඒ කදුලු අතරින් අම්මට කිව්වා, මට කෑම එක කවන්න කියලා.
ඇය ඉක්මනින් ඇදෙන් බැහැලා මම ගාවට ආවා.
මම ඇය ළඟින් වාඩි උනා, අම්මා මට කෑම කවන්න පටන් ගත්තා. මගේ ඇස්වලින් දිගටම කදුලු වැටෙන්න ගත්තා. ඇය ඒ ගැ මගෙන් මුකුත් ඇහුවේ නැහැ.
මම ඇයගෙන් කිසිම දෙයක් ඇහුවේ නැහැ,
මට ඒ වෙලාවේ ඕන වුණේ මම කවුද කියලා ඇයගෙන් දැනගන්න නෙවෙයි.
මට තවදුරටත් ඇයගේ පුතා වෙලා ඉන්න පුළුවන්ද කියන එක දැගන්නයි.
මනෝ උපදේශකවරයෙකු ලෙස මා සතු සායනික අත්දැකීම් ඇසුරින්, මනෝවිද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයකින් ලියවෙන මෙවැනි කෙටි කතා කියවන්න ඔබත් කැමති නම්, මගේ පිටුව Follow කරන්න.
මිනිස් හැසිරීම් පිටුපස සැඟවී ඇති හැඟීම්, නොකියූ කතා සහ අපට බොහෝ විට නොපෙනෙන මානසික අරගල ගැන තවදුරටත් කතා කරමු.
Psychological Counselor
Kasun Rajapaksha
