26/06/2026
පුරුෂයෙකුගේ වයසත් එක්ක ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් (Testosterone) හෝමෝනය ඇත්තටම අඩුවෙන්නේ කොහොමද?
කාන්තාවන්ට වගේ එකවරම සිදුවන ආර්තවහරණයක් (Menopause) පිරිමින්ට නැති වුණත්, වයසත් එක්ක පුරුෂ හෝමෝන මට්ටම සෙමින් අඩුවීම ස්වාභාවික ක්රියාවලියක්. වෛද්ය විද්යාවේදී මේ තත්ත්වය Andropause (Late-onset hypogonadism) ලෙස හඳුන්වනවා.
ලෝක ප්රකට Baltimore සහ Massachusetts දීර්ඝකාලීන වෛද්ය පර්යේෂණ වාර්තා (Longitudinal Studies) ඇසුරින් මේ පිළිබඳව ඔබ දැනගත යුතුම කරුණු මෙන්න:
1. හෝමෝන අඩුවීම ආරම්භ වන වයස සහ ප්රමාණය
• ආරම්භය: පුරුෂයෙකුගේ ජීවිතයේ උපරිම හෝමෝන මට්ටම පවතින්නේ වයස අවුරුදු 20 ගණන්වලදීයි. නමුත් වයස අවුරුදු 30 සීමාව පසු කරනවාත් සමඟම ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් නිපදවීම ක්රමයෙන් අඩු වීමට පටන් ගන්නවා.
• අඩුවන වේගය: වයස 30 න් පසු සෑම වසරකම ශරීරයේ පවතින මුළු ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් ප්රමාණය 1% කින් පමණ ස්වාභාවිකවම අඩු වෙනවා. ශරීරයට ඍජුවම ප්රයෝජනයට ගත හැකි "නිදහස් ටෙස්ටොස්ටෙරෝන්" (Free Testosterone) මට්ටම වසරකට 1.2% - 2% කින් පමණ වේගයෙන් අඩු විය හැකියි.
• වයස අවුරුදු 60 න් පසු: සාමාන්යයෙන් තරුණ කාලයට වඩා 30% - 40% අතර ප්රමාණයකින් හෝමෝන අඩු වන අතර, වයස අවුරුදු 80 වන විට පිරිමින්ගෙන් 50% කටම සාමාන්ය මට්ටමට වඩා හෝමෝන අඩු වී පවතිනවා.
2. වයස සමඟ දරුඵලවලට සිදුවන බලපෑම (The Biological Clock)
පිරිමින්ට ඕනෑම වයසකදී දරුවන් ලැබීමේ හැකියාව තිබුණත්, "ඉතා නිරෝගී දරුවකු ඉපදවිය හැකි හොඳම වයස් පරාසය" (Optimal Reproductive Window) වන්නේ වයස අවුරුදු 20 ත් 35 ත් අතර කාලයයි.
• වයස 35 - 40 න් පසු: ශරීරයේ ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් අඩුවීමට සමගාමීව ශුක්රාණුවල ගුණාත්මකභාවය (S***m Quality), චලන හැකියාව (Motility) සහ හැඩය (Morphology) දුර්වල වීමට පටන් ගන්නවා.
• ජානමය අවදානම (DNA Fragmentation): වයස අවුරුදු 40 සීමාව පසු වන විට ශුක්රාණුවල ඇති DNA වලට හානි වීමේ (Genetic damage) ප්රවණතාව ඉහළ යනවා. මේ හේතුවෙන් කලල විකෘතිතා, ගබ්සා වීම් (Miscarriage) මෙන්ම දරුවාට පසුකාලීනව ඔටිසම් (Autism) හෝ ඩවුන් සින්ඩ්රෝමය වැනි ජානමය ආබාධ ඇති වීමේ සුළු අවදානමක් පවතිනවා.
වෛද්ය උපදෙස:
තරබාරුකම, මානසික ආතතිය, දුම්පානය සහ නින්ද නොයාම වැනි සාධක නිසා හෝමෝන අඩුවීම සහ ශුක්රාණු දුර්වල වීම තවත් වේගවත් විය හැකියි. එබැවින් සෞඛ්ය සම්පන්න ජීවන රටාවක් පවත්වා ගැනීම සහ නිසි වයසේදී දරු සැලසුම් කිරීම වඩාත් සුදුසුය!
References (APA 7th Edition)
Feldman, H. A., Longcope, C., Derby, C. A., Johannes, C. B., Araujo, B. B., Coviello, A. D., Bremner, W. J., & McKinlay, J. B. (2002). Age trends in the level of serum testosterone and other hormones in middle-aged men: Longitudinal results from the Massachusetts Male Aging Study. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 87(2), 589–598. https://doi.org/10.1210/jcem.87.2.8201
Harman, S. M., Metter, E. J., Tobin, J. D., Pearson, J., & Blackman, M. R. (2001). Longitudinal effects of aging on serum total and free testosterone levels in healthy men: Baltimore Longitudinal Study of Aging. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 86(2), 724–731. https://doi.org/10.1210/jcem.86.2.7219
Kundu, S., & Sharma, R. (2015). Impact of advanced paternal age on fertility and risks of genetic disorders in offspring. Reviews in Urology, 17(2), 65–72.
Mulhall, J. P., Trost, L. W., Brannigan, R. E., Kurtz, E. G., Redmon, J. B., Chiles, K. A., Lightner, D. J., Miner, M. M., Murad, M. H., Nelson, C. J., Platz, E. A., Ramanathan, L. V., & Seftel, A. D. (2018). Evaluation and management of testosterone deficiency: AUA guideline. The Journal of Urology, 200(2), 423–432. https://doi.org/10.1016/j.juro.2018.03.115
Purpose: There has been a marked increase in testosterone prescriptions in the past decade resulting in a growing need to give practicing clinicians proper guidance on the evaluation and management of the testosterone deficient patient.Materials and ...
