02/05/2026
Before You
အပိုင်း ( ၈ )
ခင်တို့ စားလို့အပြီးမှာ ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကောင်းပြည့် ……….”
“အာ ရပါတယ် မေ……..”
“ဒါဆို ခင်အိမ်ထဲ ဝင်တော့မယ် ဂရုစိုက်ပြန်ပါ….”
“ဟို…….”
ခင် အိမ်ထဲဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန် သူ့ခေါ်သံကြောင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်……”
“ကို ခွင့်တစ်ခုလောက်တောင်းချင်လို့……..”
“ဟုတ်ပြောပါ ကိုကောင်းပြည့်………”
“ဒီလိုနောက်ကျတဲ့နေ့တွေဆို ကို့ကိုလာကြိုခွင့်ပြုနိုင်မလား………”
“...........”
သူပြောလာတဲ့စကားကြောင့် ခင်ခဏတွေဝေသွားမိသည်။ ဘာမှမဆိုင်တဲ့သူနှစ်ယောက်အတွက် အကြိုအပိုလုပ်ဖို့ဆိုတာ နည်းနည်းတော့ ဝန်လေးမိသည်။ ဒီအချိန်က ခင့်အတွက် ပြန်လည်ကုစားနေရတဲ့အချိန်ဆိုတော့ လက်ခံဖို့ရာ နည်းနည်းခက်၏။
“ဒါက……..”
“မေ စဉ်းစားလိုက်ပါ ချက်ချင်းပြန်မဖြေလဲ ရတယ် ကိုအမြဲတမ်းလာမကြိုပါဘူး တကယ်လို့ ဒီလိုနောက်ကျတဲ့ နေ့တွေဆို ကိုဆီဖုန်းဆက်ပေးလို့ရမလား…….”
“...........”
“စဉ်းစားလိုက်ပါ မေအတွက် အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဖူးဆိုရင် ကိုဆီဖုန်းဆက်လိုက်ပါ ကိုစောင့်နေပါမယ်……..”
“..............”
“ဒါဆို ကိုသွားပြီ Goodnight မေ….”
သူစကားတွေပြောပြီး ထွက်သွားသည့်တိုင် ခင့်မှာ အဖြေမရှိသေးပါ။ သူ့အရိပ်လေးပျောက်ကွယ်သွားတာကိုကြည့်ပြီးမှ ခင်လဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။
“ပြန်ရောက်ပြီ အမေ…….”
အိမ်ထဲ ဝင်လာလာချင်း အမေ့ကို ဧည့်ခန်းထဲ စာအုပ်အုပ်ထိုင်ဖတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အမြဲတမ်းနောက်ကျနေကျ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီလိုတစ်ခါတစ်လေ နောက်ကျတဲ့အခါ အမေက မအိပ်ပဲစောင့်နေတတ်သည်။
“အင်း စားလာပြီးပြီမလား…….”
“ဟုတ်အမေ အမေကော စားပြီးပြီလား……”
“စားပြီးပြီ သမီး ဒီနေ့က ဘာရှိလို့လဲ ………..”
“အော် Error လေးနည်းနည်းပါလို့ လုပ်နေတာအမေ…..”
“အခုကော ပြေသွားပြီလား…..”
“ဟုတ် ပြေသွားတယ် အမေ…….”
“အေးအေး ဝင်နားတော့လေ ပင်ပန်းနေရောပေါ့…..”
“ဟုတ်အမေ အမေလဲ အိပ်တော့နော်…….”
“အေးအေး……”
အမေနဲ့စကားပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲ တန်းဝင်လာခဲ့သည်။ အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်သည်။
‘ဒီနေ့က တော်တော် ပင်ပန်းတာပဲ……….’
တကယ်တေ့ လူပင်ပန်းတာထက် စိတ်ပင်ပန်းတာက ပိုနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကိုကောင်းပြည့်ပြောခဲ့တဲ့ စကားအပေါ် ပြန်တွေးမိသွားပြန်သည်။
တကယ်ကော လက်ခံလို့ပြေပါ့မလား…..။ တစ်ခါနာဖူးတဲ့ နှလုံးသားက နောက်တစ်ခါ နာကျင်မိမှာကြောက်နေတာလဲပါမည်။ရလဒ်က ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာကို လက်ရှိမှာ မသိချင်သေးပါ။
“ဟင်း…….”
သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိပြီး အတွေးတွေကို ဒီလောက်နှင့်ရပ်လိုက်ပြီး ရေချိုးရန်ပြင်ရတော့သည်။အခုချိန်မှ ရေမိုးချိုးမနားရင် အိပ်ရာဝင်နောက်ကျမှာကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ဟူး ရေချိုးပြီး အိပ်ရမယ်……”
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
လေးချွန်သံဖြင့် ဝင်လာသော သားဖြစ်သူကို ဒေါ်စိုးကြည် ထိုင်နေရင်းမှ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ အဲ့တာ……….”
“ဟာ အမေမအိပ်သေးဘူးလား…..”
“ဘယ်သူ့ကြောင့်လို့ထင်လဲ……”
“ဟဲဟဲ အမေကလဲ သားဟာသား ဖွင့်ဝင်လာမှာပေါ့…..”
“အောင်မလေး ဘယ်တုန်းက သားပြန်မလာသေးဘဲ အမေအိပ်လို့လဲ ……..”
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ နောက်ဆို နောက်ကျတော့မှာ…..”
“ဟင် ဘာလို့လဲ ဘာရှိလို့လဲ……”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မေ့ဆီကို သားအကြိုအလုပ်လုပ်ခွင့်တောင်းထားတယ်……”
“ဟုတ်လှချည်လား သမီးခင်က လက်ခံတယ်တဲ့လား…….”
အမေ့ဆီက ပြန်မေးလာသော စကားကြောင့် သူဇာတ်ပိုးကို ပွတ်လိုက်မိပြီး ရှက်ရယ် ရယ်လိုက်မိသည်။
“အဲ့လိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး……”
အမေကတော့ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ကြည့်လာ၏။
“ခွင့်မပြုသေးတာကိုများ…..”
“ခွင့်ပြုလာမှာပါ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ် သားရဲံ မေတ္တာတွေ စစ်မှန်တယ်ဆိုတာသိတဲ့တစ်နေ့ မေလက်ခံမှာပါ…….”
“အေးပါ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့ အဲ့နေ့ကို….”
“ဟဲဟဲ…….”
အမေ့ကို ပြောင်စပ်စပ်ဖြင့် ပြန်လဲ ရီပြရင်း ပါးကို နမ်းကာ စနောက်လိုက်သည်။
“မွ…..”
“အမလေး သွား သွားနားတော့ အမေကိုလာ့ကပ်ချွဲမနေနဲ့…..”
“ဒါဆို သားအခန်းထြ ဝင်တော့မယ်……. အမေလဲ အိပ်တော့နော်….”
“အေးပါ….”
ပျော်ရွှင် မြူးတူးနေသောစိတ်အစဉ်က လူက တက်ကြွနေပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ မြောက်ကြွမြောက်ကြွဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။
အမေကို သူပြောခဲ့သလိုပါပဲ ။သူသာ စိတ်ရင်းအမှန်တွေကို ဖွင့်ပြနိုင်မယ်ဆို သူမလဲ သူ့အပေါ်နားလည်ပြီး ပိုလက်ခံနိုင်လာမှာပါ ။ လက်ခံလာအောင်လဲ သူကြိုးစားရမှာပေါ့။
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
“ဒုန်း….”
“တောက် ….”
“အုန်း…..”
“ဟာကွာ….”
အိမ်ထဲရောက်လာတာနဲ့ အခန်းထဲ တန်းဝင်ကာ ပေါက်ကွဲနေ၏။ အပြင်က ကြားရင်တောင် လာဆွဲရဲကြမှာမဟုတ်။ သူ့ဒေါသအခြေအနေကို သိကြတာကြောင့်လဲ ပါလိမ့်မည်။
မကျေနပ်တဲ့စိတ်ကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ ပေါက်ကွဲနေမိရင်း ပစ္စည်းများကိုသာ ပုံချလိုက်၏။
“ဟားးးးးးးးး……”
“ဒေါက် ဒေါက်….”
“သား ဘာဖြစ်တာလဲ……..”
“....”
“ကျွီ….”
“ဘာဖြစ်လာတာလဲ တစ်အိမ်လုံးက လူတွေလဲ လန့်ကုန်နေပြီ……”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အမေ……”
သူဒေါသထွက်ပေါက်ကွဲနေတုန်း လာပြောသူက အမေဖြစ်နေတာကြောင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်းသားပြောပြီး အမေဆီက စကားပြန်အလာကို ရပ်စောင့်နေမိသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ရင် အိပ်တော့ ပစ္စည်းကျကွဲတာတွေသိမ်းဖို့ကောင်မလေးတစ်ချို့လွှတ်လိုက်မယ်…..”
“ဟုတ်…….”
အမေလှည့်ထွက်သွားမှ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ပြစ်ခွဲထားသော ပစ္စည်းစတွေက အခန်းတွင်း နေရာအနှံ့ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဖိုအရာတွေကို ကျော်ခွလိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်၌ထိုင်ချလိုက်သည်။
အိမ်မှာအမေကရှိနေသည်မို့ ထပ်ပေါက်ကွဲအေင်လဲ လုပ်လို့မဖြစ်ပေ။ တစ်အိမ်လုံးက သူ့ကိုကြောက်ရပေမယ့် သူကတော့ အမေ့ကို ကြောက်ရသည်မို့ အမေမကြိုက်သည့် ဆူညံ့ခြင်းကို လုပ်လို့မဖြစ်ပါ။
“ဟူး ……”
“ဒေါက် ဒေါက်……”
“ဝင်ခဲ့….”
အိမ်က ကောင်မလေးတစ်ချို့ကို အခန်းထဲ လွှတ်လိုက်မည်ဟု အမေပြောသွားတာကြောင့် သတိရပြီးတန်းခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။
“အကိုလေး မေမေကြီးလွှတ်လိုက်တာပါ…….”
“အေး ရှင်းလိုက် ……”
ပြောပြီးတာနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲ တန်းသွားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက နှလုံးသားမရှိတဲ့ မိန်းမဘဲ……”
တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အာရုံထဲကို မြင်ကွင်းတစ်ချို့ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမဟုတ်တဲ့ တခြားယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို စကားပြောနေတဲ့ပုံရိပ်တွေ၊ ပြုံးပြနေတာတွေက သူ့ကို ဒေါသထွက်လာစေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ပြတ်တာ မကြာသေးတဲ့အချိန်အတွင်း တခြားတစ်ယောက်ရသွားပြီးတဲ့လား ….
အံ့ဩဖို့တော့ ကောင်းသား။ တစ်ဖက်က ယောကျ်ားကလဲ ခစားနေလိုက်တာဆိုတာ နွားပွဲစားများလုပ်တာလားထင်ရအောင် သွားကြီးကို ဖီးနေတာ မြင်လို့တောင်မကောင်း။
ဒီလို လူတွေကြောင့် ယောကျာ်းလေး သိက္ခာကျရသည်။
“ဟာ…… ဒုန်း…..”
တွေးရင်းတွေးရင်း ဒေါသက ထပ်ထွက်လာတာကြောင့် ဘေးရှိ နံရံကို ထပ်ပြီးလက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်မိပြန်သည်။ လက်က နားကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် အရှိန်မပယ်သေးသည့်ဒေါသကြောင့် သိပ်တော့ မနာလိုက်ပေ။
“မကြာခင် ထပ်တွေ့ရမှာပါ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အဲ့အချိုးတော့ လုပ်လို့မရဘူး ဒေါ်ခင်သစ္စာမေ…..”
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.
Next ( 9 )....
