03/08/2026
Ik was begin twintig.
Tijdens een etentje zei iemand tegen me:
"Jij bent echt een Rubensvrouw."
Waarschijnlijk was het helemaal niet verkeerd bedoeld.
Maar dat was niet hoe het bij mij binnenkwam.
In mijn hoofd betekende het maar één ding:
Je bent te dik.
Ik had toentertijd geen overgewicht.
Toch was ik al onzeker over mijn lichaam.
Ik wilde geen stevige heupen.
Geen vollere borsten.
Ik wilde gewoon een lichaam dat, in mijn ogen, "normaal" was.
En die ene opmerking bevestigde precies waar ik al bang voor was.
Dus deed ik wat ik dacht dat de oplossing was.
Ik ging weer lijnen.
Minder eten.
Meer controle.
Terug naar de restricties.
Nu kijk ik daar heel anders naar.
Niet omdat die opmerking ineens geen pijn meer doet...
Maar omdat ik weet dat mijn lichaam nooit het probleem was.
Mijn onzekerheid was dat wel.
En juist daarom ben ik voorzichtig met opmerkingen over iemands uiterlijk.
Want je weet nooit welke strijd iemand al voert zodra hij of zij in de spiegel kijkt.
Misschien bedoel je het als compliment.
Misschien is het maar een losse opmerking.
Maar woorden kunnen veel langer blijven hangen dan je ooit zult weten.
Is er ooit iets over jouw lichaam gezegd dat je, jaren later, nog steeds niet bent vergeten?
