Broeder Sjuul

Routebeschrijving Website

Broeder Sjuul Broeder Sjuul is een pagina waarmee ik een inkijkje geef in mijn werk als zorgverlener en als mens

This Is my Life, een blog over het leven van vandaag... het leven van mij als blogger maar ook het leven van iemand die zomaar over straat wandelt...

05/11/2026

Van de week was het Halloween en ik was gewoon aan het werk en stak het plein over. Niks bijzonders, dacht ik.

Stel het je even voor: zo’n donker plein met lantaarnpalen die gele kringen op de klinkers tekenen. Blaadjes schrapen over de grond, ergens rammelt een fiets en vanuit het donker komt een groepje kinderen aangeschuifeld. Overal knipperen lampjes, alsof iemand een doos kerstverlichting over een kleuterklas heeft leeggeschud.

Vooraan loopt een heksje met een puntmuts waar je een behoorlijk gezin onder kunt huisvesten. Onder haar zwarte jurk steken twee laarsjes uit. Naast haar hobbelt een skelet met lichtgevende sportschoenen. Van boven opgegraven, van onder kinderdisco.

Een kleine vampier heeft een cape die ongeveer drie stoeptegels achter hem aan komt. Bleek gezicht, bloed bij zijn mond, dikke winterjas eronder. Je kunt wel onsterfelijk zijn, maar van je moeder moet toch die jas aan.

En overal van die emmertjes. Want ze komen natuurlijk wel om dood en verderf te zaaien, maar er moet óók een Liga in kunnen.

Die kinderen hadden hun ouders een uur laten knutselen met schmink om eruit te zien alsof ze net uit hun graf kwamen.

Ik had gewoon gewerkt.
Zelfde resultaat, aanzienlijk minder voorbereiding.

Dan kijkt er eentje omhoog, een jaar of vier. Dat hoofdje moet zowat helemaal in de nek om oogcontact met mij te krijgen.

‘Als wat bent u verkleed?’
Daar sta je dan met je professionele uitstraling.
Ik wilde eigenlijk zeggen: ‘Als projectiescherm.’
En eerlijk: zet een beamer tegenover me en je kunt met de hele buurt Frozen kijken. Alleen voor de ondertiteling moet ik even mijn broekspijpen rechttrekken.

Maar leg dát maar eens uit aan iemand die waarschijnlijk zelf nog geholpen moet worden met de rits van zijn vleermuis.

‘Als dokter,’ zei ik.
Dat leek me eenvoudiger dan uitleggen dat ik er altijd zo bij loop. Dat ik dit pak thuis vrijwillig aantrek, mezelf in de spiegel bekijk en denk: ja hoor, zo kan ik onder de mensen komen.

Dat kind vond het blijkbaar geloofwaardig genoeg om ernaar te vragen.

En ergens snap ik het wel.
Zij trekken één avond iets raars aan en krijgen snoep.
Ik heb er een arbeidsovereenkomst voor getekend. 🤣

Nu kunnen jullie nog vrij vragen! Maar op 16 april 2027 ben ik als spreker op de geriatriedag 😁 dus zet hem in de agenda...
04/11/2026

Nu kunnen jullie nog vrij vragen! Maar op 16 april 2027 ben ik als spreker op de geriatriedag 😁 dus zet hem in de agenda! En zo snel de kaarten online komen dan roep ik weer!

Er branden vandaag drie kaarsen bij mij.Drie kleine vlammetjes voor een hoeveelheid mensen waar mijn vensterbank eigenli...
01/11/2026

Er branden vandaag drie kaarsen bij mij.

Drie kleine vlammetjes voor een hoeveelheid mensen waar mijn vensterbank eigenlijk veel te klein voor is. Gelukkig doet de dood niet aan presentielijsten. Eén kaars mag dus best voor meerdere mensen tegelijk branden.

Dit jaar heb ik weer veel mensen ontmoet die, terwijl ik dit schrijf, niet meer in leven zijn. Dat blijft een merkwaardige zin. In de zorg stap je soms pas aan het einde iemands leven binnen. Je leert een gezicht kennen, een stem, een blik. Je staat naast een bed, in een woonkamer of bij een familie die allang weet wat jij nog niet hardop durft te zeggen.
En dan wordt iemand ineens verleden tijd.

Het dossier wordt afgesloten en de route gaat verder. De volgende deurbel wacht alweer. Maar een mens laat zich niet met één muisklik afsluiten. Sommige gezichten stappen gewoon met je mee de auto in.

Op 1 november begint Día de los Mu***os. Rond dezelfde dagen staan ook Allerheiligen en Allerzielen in het teken van de mensen die niet meer bij ons zijn. Verschillende tradities, maar allemaal vanuit hetzelfde eeuwenoude verlangen: dat iemand niet zomaar verdwijnt omdat een hart is gestopt met kloppen.

We branden kaarsjes. We zeggen een gebed. We bezoeken een graf. We draaien een liedje, zetten een foto neer of vertellen voor de honderdste keer dat ene verhaal waarvan iedereen de afloop inmiddels kent.
Ieder mens komt met zijn eigen ritueel.

Bij mij branden vandaag dus drie kaarsen.

De eerste brandt voor de mensen die mij in mijn werk zijn ontvallen. Voor de mensen bij wie ik even mocht binnenstappen, soms heel kort en soms wat langer. Voor de families die achterbleven en voor de lege plekken waar eerst nog een bed, een stem of een leven was.

De tweede brandt voor de vrienden die mij zijn ontvallen. Maar ook voor de dierbaren die mijn levende vrienden zijn verloren. Want soms draag je verdriet mee om iemand die je zelf nooit hebt ontmoet, simpelweg omdat je ziet hoeveel diegene voor een ander betekende.

En de derde? Die brandt voor mijn familie en voor Sander.
Bij die derde blijf ik altijd wat langer kijken. Alsof één vlammetje groot genoeg zou kunnen worden om alles te verlichten wat met hun verdween.

Ik vind het een prachtig gedachtegoed: dat zij op deze dagen een brug van bloemblaadjes en licht oversteken om weer even bij ons te zijn. En ja, ik heb de Disneyfilm Coco gekeken. Neem me niet kwalijk, blijkbaar had ik een tekenfilm nodig om volwassen rouw een beetje te begrijpen.

Misschien steken de doden die brug niet werkelijk over. Misschien zijn wij degenen die hem bouwen. Met kaarsen, bloemen, foto’s, verhalen en alle namen die we weigeren te vergeten.

Het leven gaat door, zeggen ze. Dat klopt ook nog, daar vind ik overigens van alles van, maar het klopt. Alleen vandaag mag het leven best even stilstaan. Vandaag mogen we terugkijken en een naam hardop uitspreken, een traan wegvegen zonder meteen te roepen dat het wel gaat.

Dus brand een kaarsje.
Zeg hun naam.
Vertel nog één keer dat verhaal en doe een knipoog naar boven, ook als je net als ik niet precies weet wat daarboven eigenlijk is.

“Zorgpersoneel blijft weg bij griepprik, intussen sterven kwetsbare patiënten onnodig.”AD.nl, dat is een kop waar de sch...
30/10/2026

“Zorgpersoneel blijft weg bij griepprik, intussen sterven kwetsbare patiënten onnodig.”

AD.nl, dat is een kop waar de schuld al in zit voordat de lezer het artikel heeft geopend. Zorgpersoneel blijft weg, kwetsbare patiënten sterven onnodig. Je hoeft de rest bijna niet meer te lezen: de zorgverlener staat al in het beklaagdenbankje.

Maar de cijfers in het artikel zijn geen bewijs voor die beschuldiging. V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland) zette een poll op LinkedIn. Bijna duizend mensen reageerden: 40 procent zei van plan te zijn de prik te halen, 55 procent niet. Dat gaat over wat mensen van plan zijn, niet over wie de prik uiteindelijk heeft gehaald. Nu vraag ik me af hoe jullie hebben gemeten dat de 1000 accounts ook zorgverleners zijn, daarnaast hebben we 1,6 miljoen Nederlanders in de zorg werken volgens het CBS.

Het artikel noemt daarnaast RIVM-schattingen van de vaccinatiegraad en het jaarlijkse aantal mensen dat aan griep overlijdt. Dat zijn serieuze gegevens. Maar daarmee is niet aangetoond dat de sterfgevallen waar de kop op doelt, zijn veroorzaakt door zorgverleners die de griepprik niet haalden. Toch zet de kop die dingen naast elkaar en laat de lezer het verband zelf invullen.

V&VN, jullie adviseren de griepprik, prima. Jullie bestuurder zegt óók dat het een persoonlijke afweging blijft. Maar als je een LinkedIn-poll met bijna duizend reacties naar buiten brengt, wees dan glashelder over de beperkingen ervan.

En dan begint het voorspelbare circus. We hebben tijdens corona gezien hoe snel er kampen ontstaan. Collega’s, patiënten, media en mensen die nog nooit een zorginstelling van binnen hebben gezien, springen als een bok op een haverkist. De hooivorken gaan omhoog. Wie de prik haalt, krijgt te horen dat die niet weet wat er wordt ingespoten. Wie hem niet haalt, wordt neergezet als iemand die kwetsbare patiënten laat sterven.

Daar tussendoor duiken de toetsenbordridders weer op. De enge rioolclownaccounts met één vriend en een aanmaakdatum van vorige week komen uit hun buizen en putten gekropen om hun oordeel achter te laten vanaf hun eenzame zolderkamer. Binnen een paar regels ben je een gevaar voor de samenleving, een slechte zorgverlener of allebei. Nuance heeft daar geen account.

Maar met deze hele media storm hebben we één ding bereikt, onze beroepsgroep, is op basis van één poll nu wel weer neergezet als een schietschijf!

***
Ongeacht of je die vaccinatie gaat halen of niet, of je twijfelt misschien nog? Neem even 10 of 20 minuten de tijd om informatie te lezen en dat begint bij simpelweg bij de vraag: 'hoe werkt een griep vaccinatie' en laat dan het AI antwoord bovenaan even oor wat het is, doe zelf eens moeite! Ik zie geloof ik al 6 bronnen die zich prima lenen voor informatie! Kijk daarna of je nog steeds achter je keuze staat!

Nou. Daar stond ik dan. Op het jaarcongres palliatieve zorg van Carend. Met een microfoon, mijn verhaal en een zenuwstel...
28/10/2026

Nou. Daar stond ik dan. Op het jaarcongres palliatieve zorg van Carend. Met een microfoon, mijn verhaal en een zenuwstelsel dat alvast de dichtstbijzijnde nooduitgang had opgezocht. Jaren ervaring als hoofdrolspeler in ‘The Happy Nurse’ en dan tóch knieën die zelfstandig zijn begonnen aan een tap dance. 😂

‘Van zorgverlener tot naaste’. Over hoe het is om jarenlang voor anderen te zorgen en vervolgens zelf naast het bed van je geliefde te zitten. Je neemt al je kennis en ervaring mee, maar ondertussen ben je ook gewoon iemand die ontzettend veel van die ander houdt. Dat verhaal neem ik mee dat podium op. En ja, dan staat zelfs deze grote mond daar met een klein hartje.

Lieve organisatoren van Carend: dank jullie wel voor de uitnodiging en het vertrouwen. Dank dat jullie ruimte maakten voor dit verhaal. Dat ik mocht vertellen wat het betekent om zelf naaste te zijn en wat je vanuit die plek ziet, voelt en nodig hebt.

En jullie, het publiek: zonder jullie was het gewoon een verhaal. Woorden die ik thuis achter mijn laptop had opgeschreven. Door jullie aandacht ging het leven. Dank dat jullie wilden luisteren en mijn verhaal de ruimte gaven. Het is nogal wat om iets wat zo dichtbij komt met een zaal te delen. Jullie maakten dat waardevol.

Dus ‘The Happy Nurse’ maakt een diepe buiging. Voor de organisatie en voor iedereen in de zaal. ❤️

Wel met één hand aan de leuning. Mijn knieën zitten nog midden in de tweede akte.

Ik heb podiumvrees. Ja... Ik. Laat dat even rustig op u inwerken.Ik speel al jaren de hoofdrol in de musical ‘The Happy ...
27/10/2026

Ik heb podiumvrees. Ja... Ik. Laat dat even rustig op u inwerken.

Ik speel al jaren de hoofdrol in de musical ‘The Happy Nurse’. Een langlopende productie met wisselende bezetting, dramatische plotwendingen en een script waarvan je halverwege de dienst ontdekt dat niemand dezelfde versie heeft. Inclusief de musicalhits ‘Wie heeft mijn pen?’, ‘Dat stond niet in de overdracht’ en de meeslepende finale ‘Ik zou eigenlijk al thuis zijn’.

En ik speel die rol met verve, hè. Witte pak aan, schouders eronder, gezicht in de stand: komt goed, schat. Beetje improviseren, hier een monoloog, daar een goed getimede zucht. Ik heb geen microfoon nodig om gehoord te worden. Vraag maar aan de mensen die gehoopt hadden van wel.

Maar zet mij op een podium, geef me een microfoon en laat een zaal mensen verwachtingsvol naar me kijken… Dan wil ineens iedere lichaamsfunctie afzonderlijk met mij in overleg. Mijn mond stopt met speeksel produceren, mijn oksels nemen die taak over en mijn knieën beginnen alvast aan een tapdans waarvoor ik me niet heb opgegeven. Ondertussen probeert mijn hoofd nog even mijn volledige persoonlijkheid te verwijderen. Hoe heet ik? Wat kwam ik doen? Had ik altijd al 2 handen?

Het slaat ook nergens op. Ik trek vrijwillig mijn mond open op internet, heb doorgaans overal iets van te vinden en kan van een kort antwoord een avondvullend programma maken. Maar zodra iemand zegt dat ze daar stoelen voor hebben klaargezet, moet ik ineens naar de wc.

Dus mocht u mij binnenkort op een podium zien trillen: dat hoort erbij.

Maar wat ben ik trots dat ik morgen op dat podium sta!

22/10/2026

Herinnert u zich die P.C. Hooftstraattractor met de witte bekleding nog? Die zorgauto waarin ik na een bloedbad in mijn onderbroek en T-shirt terugreed? Juist. Want wie denkt bij het uitzoeken van een zorgauto: weet je wat praktisch is? WITTE BEKLEDING. Waarschijnlijk iemand die zelf nooit met een bebloede broek voor die bestuurdersstoel heeft gestaan. Nou, uit die tijd komt dit verhaal.

Er zijn van die momenten waarop mijn hoofd niet stil wil worden. Vooral als er te veel in te korte tijd gebeurt. Dan is mijn bovenkamer een personeelsvergadering geworden waarbij iedereen door elkaar praat, niemand de voorzitter is en er ook nog iemand begint over het rooster van de zomer. Probeer dát maar eens stil te krijgen.

Die dag heb ik beroerd geslapen. Tijdens de nachtdienst draai ik op paracetamol en koffie met genoeg suiker om er eventueel een muurtje mee te metselen. Ik hoor u al: ‘Sjuul, is gaan werken dan verstandig?’ Terechte vraag. Alleen was mijn redenatie destijds dat er ook collega’s rondliepen op koffie, Red Bull en sigaretten. Of dat nou een geweldig argument was? Nee. Maar mijn persoonlijke vitaliteitsbeleid bestond toen uit: EN DOOOOOOOOR.

Om drie uur krijg ik een alarmering aan de andere kant van mijn gebied. Vijfentwintig minuten rijden. Voornamelijk N-weg en snelweg, geen kip te bekennen. Buiten is het rustig. Binnen zit ik met een volledige ondernemingsraad tussen mijn oren. Ik probeer de gedachten wat zachter te zetten, maar ergens in mijn hoofd heeft iemand besloten dat de rondvraag vannacht eeuwig duurt.

Tot er ineens een doedelzak door de boxen knalt.
Highland Cathedral.
Op st***je: Schotland kan zelf ook even meeluisteren om 3 uur 's nachts.

Voor mijn gevoel staat er een compleet regiment op die witte achterbank in mijn nek te blazen. Als u nog geen hoofdpijn had, kon u bij mij instappen. Gratis. Maar er gebeurt iets wonderlijks: mijn hoofd wordt stil. De doedelzakken nemen zoveel ruimte in dat mijn gedachten eindelijk hun mond houden. Dus zet ik het nummer opnieuw aan. En opnieuw. Mijn oren dreunen. Mijn hoofd komt tot rust.

Wanneer ik het dorp in rijd, zie ik de traumahelikopter naar beneden komen. Ik zie hem zakken, maar leg geen moment de verbinding met het adres waar ik naartoe onderweg ben. Dus ik rijd verder.

Tot ik aankom.
Die helikopter is er voor mijn cliënt.
Ik vang de familie op. De cliënt haalt het niet.

Daar sta ik dan, met mijn koppijn en die doedelzakken nog in mijn oren. Bij mensen van wie zojuist iemand is overleden. Mijn eigen onrust verdwijnt naar de achtergrond, dit is wat er nu is. Deze familie, dit overlijden en mijn werk, dat op dat moment bestaat uit er voor hen zijn.

Wanneer ik afscheid neem en naar buiten loop, hoor ik in de verte de wieken van de helikopter. Ik blijf even staan. Dat zware, ritmische slaan door de nacht. Het bezorgt me nog steeds kippenvel. Net als het pompen van de LUCAS tijdens een reanimatie, of het geluid van de Lifepak die oplaadt voor een schok. Geluiden die je als zorgverlener herkent voordat je er bewust over nadenkt en waaraan soms ineens weer een heel adres vastzit.

Deze keer zit er geen bloed op mijn broek.
Ik stap in, tussen die witte bekleding, en zet Highland Cathedral weer aan. De doedelzakken vullen de auto. Mijn gedachten worden overstemd.

Ik rijd weer verder.
Dat ‘EN DOOR’ klinkt na zo’n adres toch een stuk minder stoer.

*Belangrijk om te melden is dat ik niet opgeroepen ben vanwege de trauma Heli, maar voor dit alles, er kan in 25 tot 35 minuten behoorlijk wat gebeuren achter een voordeur. Tussen alarmering en aankomst is de situatie achteruitgegaan maar ben ik niet geannuleerd omdat, en dat is begrijpelijk, niemand daar aan denkt op dat moment.

17/10/2026

Uuhm… ja. Ik had hier nog nooit van gehoord. Nou ja, wel als een soort spook dat door de wandelgangen waarde, maar zelf had ik het nog nooit meegemaakt: zorg rondom seksualiteit.

Ik schrok mezelf de tandjes en ik ben echt niet heel bleu uitgevallen, maar toch. Het is iets waar we met z’n allen niet makkelijk over praten. Seks in het verpleeghuis, of achter welke instellingsmuur dan ook. Lang geleden zat ik eens in de kroeg te praten met een jongen die dit werk deed. Toen schrok ik niet.
Maar nu sta ik in mijn witte pak op mijn werk en hoor ik iemand keurig vertellen dat ze op een bepaald tijdstip een afspraak heeft bij een van de zorgvragers. Mijn hoofd maakt daar natuurlijk meteen iets van, daar stond ik dan, dat twee meter lange jongetje, met rode wangen. Want ja, seksualiteit hoort blijkbaar niet bij mijn dagelijkse rondje zorg. Terwijl dat eigenlijk best gek is. We helpen mensen met wassen, aankleden, eten, medicijnen en alles wat daarbij hoort.
Maar zodra het over intimiteit en seks gaat, wordt het stil. Alsof die behoeften verdwijnen zodra iemand in een verpleeghuis woont of zorg nodig heeft, dat doen ze dus niet!

Voor veel zorgvragers is een nieuwe relatie beginnen, of überhaupt een relatie hebben, niet vanzelfsprekend. Er moet op ieder potje een dekseltje passen, zeggen we dan. Of een potje, nou ja, je snapt me wel. Alleen: soms wordt dat dekseltje niet zomaar gevonden. En soms is er hulp nodig om ruimte te maken voor intimiteit en seksualiteit. Dat is óók zorg. Niet de zorg die wij verlenen, en misschien niet het eerste waar je aan denkt als je je witte pak aantrekt. Maar mensen houden niet op met verlangen, verliefd worden of behoefte hebben aan aanraking omdat ze zorg ontvangen.
Dus ja, ik schrok. Maar ik heb diep respect voor de mensen die dit werk doen. Zij maken de zorg een stukje kleurrijker. En misschien ook gewoon een stukje menselijker.

14/10/2026

Daar sta je dan. Jaren ervaring in de zorg, maar op je nieuwe werk voel je je ineens weer stagiair. Je weet prima hoe je iemand moet verzorgen, maar waar de spullen liggen en hoe je dat vervolgens rapporteert? Geen flauw idee. Je diploma heb je meegenomen, je zelfvertrouwen ligt nog ergens bij de rotonde. 😅

Mijn nieuwe column voor Nursing gaat over het inwerken van een nieuwe collega. Over je vak verstaan en toch het liefst weer naar huis willen rijden. En hoeveel verschil het maakt als er iemand naast je staat die zegt: ‘Kom maar. Het hoeft vandaag nog niet vanzelf te gaan.’

De column is een week gratis te lezen! Dus voor dit stukje geroeptoeter van Broeder Sjuul hoef je deze keer je portemonnee niet te trekken. Pak een kop koffie en lees mee. Ben benieuwd: wat hielp jou tijdens die eerste werkdagen? ☕

De onzekerheid van een nieuwe baan verdwijnt niet automatisch met een diploma of jaren werkervaring. Dat merkt ook Julian.

Als ik op scholen over mijn vak vertel, laat ik de leerlingen deze twee foto’s zien. De jongen in het rood en de man in ...
13/10/2026

Als ik op scholen over mijn vak vertel, laat ik de leerlingen deze twee foto’s zien. De jongen in het rood en de man in het wit. Exact elf jaar en dertig kilo verschil. Over die kilo’s geef ik overigens geen gastles. 😅 Maar als ik naar die jongen kijk, zie ik wel weer de struggle. Niet op zijn plek in het schoolsysteem. Zoekend naar hoe hij verder moest. De weg naar dat witte pak was bepaald geen rechte lijn.

Die jongen in het rood stond te roeptoeteren in de woestijn. De man in het wit roeptoetert nog steeds, maar inmiddels zijn er mensen die luisteren. Die meedenken, achter me staan en mijn ideeën verder helpen. Soms besef ik ineens hoe bijzonder dat eigenlijk is. Dat ik ergens iets van mag vinden en dat mensen dan zeggen: vertel. Dat ik gevraagd word om mijn visie te delen. Er zijn genoeg mensen die iets te vertellen hebben. Ik heb het voorrecht dat er ook geluisterd wordt.

Ben ik dan inmiddels de rust zelve? Nou, vraag mijn manager zorg maar. Ik kan nog steeds ontploffen als ik vind dat iets anders zou moeten. Daarna kan ik alleen ook gewoon weer een kop koffie met haar drinken. 😉 Elf jaar geleden had ik mijn biezen al gepakt en stond ik verderop te kijken. Nu lukt het me steeds beter om te blijven, het gesprek weer aan te gaan en samen verder te komen. Ook als we het niet meteen eens zijn. Daar zit misschien nog wel meer groei in dan in alles wat ik ondertussen geleerd heb.

Ik ben blij dat ik sta waar ik sta. Dat ik mensen een handreiking mag doen. Dat ik mijn mond open mag trekken als ik denk dat de zorg beter kan, en dat er mensen zijn die daar samen met mij iets mee willen doen. Dat ik het verschil mag maken aan het bed, maar ook daarachter. En als ik dan voor zo’n klas sta, staat daar iemand die zelf ook behoorlijk heeft moeten zoeken.

Misschien zit er tussen die leerlingen wel iemand die zich herkent in de jongen in het rood. Die ook van alles wil, maar nog niet weet hoe hij daar moet komen. Dan hoop ik dat die even naar die foto kijkt. En daarna naar mij. Want ik kan inmiddels een heel verhaal vertellen over hoe mooi mijn vak is, maar soms zeggen die twee foto’s meer. Die jongen wist nog niet dat hij elf jaar later voor een klas zou staan. Om te vertellen over de plek die hij uiteindelijk toch gevonden heeft.

Adres

Ameide

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Broeder Sjuul nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Klinieken in de buurt