17/08/2026
Ik heb altijd gezworen ‘ik doe geen feesten & partijen’. Mij niet bellen!
Maar…mensen om mij heen vieren hun verjaardag anders.
Ze willen geen oppervlakkig feestje waarbij je niemand echt spreekt.
Geen standaard kringetje met blokjes kaas en plakjes worst.
‘Ik wil je inhuren om een talk te geven van 30 minuten over ouder worden en de vergankelijkheid van het leven.’ Tuurlijk! Mij zeker bellen!!
En dus sta ik in haar woonkamer bij de schuifpui voor 30 verjaardagsgasten.
🎉 Ik ga in op de dood als de olifant in de kamer op elke verjaardag: hoe we doen alsof het leven één grote optelsom is, terwijl we in werkelijkheid vanaf onze eerste verjaardag zijn begonnen met aftellen.
🎉 Ik vertel over veertig als het midden van het leven - geen stil plekje in het midden van een plein, maar het spitsuur tussen wieg en graf.
🎉 Ik schets het beeld van de doos op zolder, vol vroegere zelven die we hebben weggestopt, en stel de vraag: welke wijsheid heeft jouw jongere zelf voor jou?
🎉 Ik werp op: Is 40 een crisis, of is 40 een geboorte? Het antwoord ligt in de overgave. In het besef dat ieder moment sterft zodra het geboren is, om plaats te maken voor het volgende.
Je kan een speld horen vallen. Aandachtig luisterende mensen, er wordt gelachen om mijn grappen, iemand pinkt een traan weg en na afloop een daverend en welgemeend applaus.
Daarna neem ik ze mee in een deelronde (‘net als bij de vrouwencirkel’ had ze gevraagd). Sommige mensen hebben nog nooit gemediteerd, laat staan met de drum zich verbonden met de aarde en in een groep gedeeld wat er op hun hart lag…
En het is zo ontroerend om te zien, te voelen, en te hóren:
❤️ Hoe ieder mens zich verhoudt tot haar of zijn sterfelijkheid.
❤️ Welk stukje van henzelf ze in een doosje hebben gestopt.
❤️ Wat voor elk van hen het leven de moeite waard maakt.
Dat een verjaardag zo vol verbinding en betekenis kan zijn.
Dank je wel dat je me hier voor vroeg, J! En happy 40th!