02/06/2026
Terwijl je ondertussen werkt, de agenda van het hele gezin beheert, onthoudt wanneer de hond naar de dierenarts moet, regelt dat er wc-papier in huis is, een appje beantwoordt, een sporttas inpakt, een vergadering voorbereidt én bedenkt wat er vanavond gegeten moet worden.
En dat allemaal vóór de lunch.
Het gekke is: veel vrouwen denken dat stress betekent dat je huilend onder een dekentje op de bank ligt.
Maar stress ziet er vaak heel anders uit.
Stress kan eruitzien als:
- altijd moe zijn, maar niet kunnen ontspannen
- een nek die voelt als beton
- schouders die tot je oren opgetrokken zijn
- hoofdpijn die steeds terugkomt
- slecht slapen terwijl je doodmoe bent
- een lontje dat ineens verdacht kort blijkt
En toch ga je door.
Want het moet gebeuren.
Want anderen rekenen op je.
Want je bent sterk.
Want je doet het al jaren zo.
Totdat je lichaam op een dag denkt:
"Leuk dat jij vindt dat we doorgaan, maar ik stem voor een andere strategie."
En dan begint het te trekken, te protesteren, te verkrampen of simpelweg de stekker er af en toe uit te trekken.
Niet omdat je lichaam tegen je werkt.
Maar omdat het misschien al maanden probeert je aandacht te krijgen.
Dus een vraag voor vandaag:
Wanneer stond jij voor het laatst op je eigen to-do-lijst?
En dan bedoel ik niet ergens onderaan dat lijstje....
Maar echt.
Je lichaam hoeft niet perfect te functioneren.
Het hoeft ook niet altijd sterk te zijn.
Maar het verdient wel af en toe dezelfde aandacht die jij moeiteloos aan iedereen om je heen geeft.
Herkenbaar? Ik ben benieuwd: waar merk jij dat jouw lichaam probeert te vertellen dat je misschien iets te lang "aan" hebt gestaan?
