Praktijk Fika

09/10/2026

Jij deed vroeger je uiterste best om geen gedoe te veroorzaken. En nu heb je een kind dat zich daar een stuk minder druk om maakt.

Tijdens zwemles trekt hij zijn eigen plan, op school zien ze graag dat hij wat beter luistert en thuis denk jij regelmatig: jongen, werk nou gewoon eens even mee!

Je maakt je zorgen, zoekt van alles uit en probeert hem te helpen. Maar ondertussen merk je dat je hem steeds vaker corrigeert.

Misschien was jij vroeger juist dat meisje dat haarfijn aanvoelde hoe de sfeer thuis was en zich daaraan aanpaste. Je wist precies hoe je gedoe kon voorkomen.

En nu heb je een kind dat doodleuk dingen doet die jij vroeger niet eens in je hoofd zou halen.

Dat kan behoorlijk wat spanning oproepen.

En voor je het weet verdwijnt ook een stukje plezier. De ruimte om te lachen om zijn streken en hem te zien zoals hij is.

Terwijl je juist zo graag wilt dat hij stevig in zijn schoenen staat en zichzelf durft te zijn.

Maar hoe geef je hem die ruimte als je zelf jarenlang hebt geleerd om vooral rekening te houden met wat anderen van je verwachten?

Daar ligt ook iets voor jou om te ontdekken. Meer vertrouwen op je eigen gevoel, je eigen keuzes durven maken en minder bezig zijn met wat anderen daarvan vinden.

Zodat je zelf steviger komt te staan en beter kunt onderscheiden wanneer je kind jouw hulp nodig heeft en wanneer je eigen zorgen het overnemen.

Want hij heeft ook zijn eigen weg te gaan. Met alles wat hij daarop tegenkomt en nog mag leren. Jij mag hem begeleiden, zonder steeds het pad voor hem vrij te maken.

En ondertussen weer genieten van wie hij is. Inclusief dat eigenwijze koppie. 🤎

Herkenbaar? Stuur me gerust een DM als je wilt onderzoeken hoe je hiermee aan de slag kunt.

08/10/2026

Die vaatwasser was alleen de laatste druppel.

Hoe vaak zet jij (onbewust) automatisch je eigen plan opzij?

Reageer met CHALLENGE en ik stuur je de link naar mijn gratis 5-daagse ‘Uit je hoofd, in je lijf’ 🤎

05/10/2026

Als jouw kindje steeds wakker wordt en het kindje van een ander de hele nacht slaapt, kun je al snel denken dat die moeder iets doet wat jou niet lukt.

Zeker als je moe bent en al van alles hebt geprobeerd, gaat dat aan je vertrouwen knagen.

Vandaag sprak ik een moeder over die twijfel. We herkenden het allebei: je wilt dat je kindje zich fijn voelt en na de zoveelste gebroken nacht wil je zelf ook gewoon slapen. Dus ga je zoeken, analyseren en vergelijken, met alle adviezen uit je omgeving er nog bovenop.

En als je dan ’s nachts met vermoeide ogen door het internet scrolt opzoek naar antwoorden en leest dat je kind jouw spanning overneemt, kan dat voelen als bevestiging: zie je wel, het ligt aan mij.

Zo kom je steeds meer in je hoofd terecht en vertrouw je minder op je eigen gevoel. Terwijl er tussen al dat zoeken ook ruimte mag zijn voor hoe het met jou gaat en wat jij nodig hebt.

Dat houdt me bezig als therapeut. In mijn praktijk zie ik hoe de band met je kind kan verbeteren wanneer je weer meer contact krijgt met je eigen gevoel. Bijvoorbeeld door een opstelling of door te werken aan patronen die doorwerken in jullie gezin.

Maar daarmee kunnen we niet zeggen dat jouw spanning de oorzaak is van het ontroostbare huilen of slechte slapen. Er kan ook lichamelijk ongemak meespelen, een medische oorzaak of de gevoeligheid van je kind. En soms blijft het onduidelijk.

Dat jouw rust kan helpen, betekent niet dat de onrust van je kindje door jou komt. Ik vind dat we daar als therapeuten en opstellers zorgvuldiger in moeten zijn, zodat onze woorden jouw vertrouwen juist versterken en je niet nog meer aan jezelf laten twijfelen.

Want je werkt hard. Keihard.

Dus als je dit leest terwijl je je kindje niet rustig krijgt: dat maakt jou geen minder goede moeder. Dat je nog geen antwoord hebt of het even niet meer weet, betekent niet dat jij iets verkeerd doet 🤎.

Deel dit met een moeder die mag horen dat ze het goed doet, ook na weer een gebroken nacht. Of geef jezelf een hartje, omdat jij dit ook even mag horen en voelen 🫶🏻

01/10/2026

In de herfst en winter zit je vaker met je gezin op elkaars lip. Dat kan heel gezellig zijn, maar met meer geluid, beweging en mensen om je heen heb je ook meer te verwerken. Dat vraagt energie.

Als je ondertussen ook steeds aanvoelt hoe het met iedereen gaat, je aanpast om de sfeer goed te houden of je eigen behoeften opzijschuift, kost dat je nog eens extra energie. Je bent moe, maar zegt toch dat jij het wel regelt. Je wilt iets anders, maar gaat mee omdat je niemand wilt teleurstellen. Zo wordt een volle dag nog vermoeiender en kom je zelf nauwelijks aan opladen toe.

Dat aanpassen en blijven doorgaan kan zo vanzelfsprekend voelen dat je het bij het moederschap vindt horen. Terwijl het veel uitmaakt hoeveel verantwoordelijkheid je naar je toe trekt en hoeveel ruimte je jezelf geeft.

In Fundamentals werken we in de diepte aan wat die patronen aanjaagt. Zodat je kunt voelen wat jij nodig hebt en daarnaar kunt handelen, ook wanneer iemand iets anders van je wil.

Daar zit de verandering: duidelijker kiezen, je grenzen uitspreken en minder energie verliezen aan iedereen tevreden houden = meer ruimte voor jou en je gezin.

Wil jij deze herfst en winter ook werken aan de patronen die jou zoveel energie kosten?

Stuur me ‘Fundamentals’ in een DM en vertel me waar jij tegenaan loopt. Dan kijk ik met je mee 🤎

28/09/2026