21/01/2026
Mooi omschreven ❤️
Rouw gaat niet alleen over iemand die er niet meer is, maar ook over een leven dat geen vorm meer krijgt.
Over gesprekken die nooit meer gevoerd worden. Over momenten die niet meer zullen bestaan. Rouw is in die zin ook verdriet om een toekomst die niet kan zijn. Je rouwt om wat nooit meer plaats kan vinden.
Rouw en liefde zijn twee kanten van dezelfde gouden medaille van het leven. Je kunt ze niet scheiden zonder het leven zelf te schaden.
Ik verloor mijn moeder op 15 januari 2012.
Ze werd 54 jaar oud. Het verwerken ging, dacht ik, redelijk goed en vrij snel. Het leven ging door; ik functioneerde, trainde, werkte. Maar de echte pijn voelde ik niet.
Maar sommige verliezen laten zich niet afronden. De diepe moederliefde is geen hoofdstuk dat sluit, weet ik nu. Het is iets wat blijft samen met het verdriet.
Rouw gaat niet alleen over iemand die er niet meer is, maar ook over een leven dat geen vorm meer krijgt.
Over gesprekken die nooit meer gevoerd worden. Over momenten die niet meer zullen bestaan. Rouw is in die zin ook verdriet om een toekomst die niet kan zijn. Je rouwt om wat nooit meer plaats kan vinden.
Dat doet pijn. Die pijn willen we vaak snel verzachten, begrijpen of oplossen.
Maar dat is een vergissing. Rouw is het bewijs dat er iets van grote waarde op het spel stond. Dat er diepe liefde was.
Inspirerend in deze zin is hoe muzikanten Patti Smith en Nick Cave praten en schrijven (zoek maar op) over dit paradoxale inzicht: rouw brengt je in contact met een deel van jezelf dat diep kan voelen en pijn kan lijden, juist omdat je liefhad.
Rouw en liefde zijn twee kanten van dezelfde gouden medaille van het leven. Je kunt ze niet scheiden zonder het leven zelf te schaden.
Dat vraagt moed. Het is rauw, eerlijk en pijnlijk. En die pijn én die liefde voel ik nu helemaal. Dat voelt als leven.
Mark
