27/08/2026
Oké..
Ik kreeg de kans om een mooie persoonlijke les te leren. Iets waar ik regelmatig tegenaan loop..
Iemand helpen is iets waar ik gelukkig van word, dat is een feit. Maar ook hieraan zitten grenzen.
Onlangs kreeg ik een bericht, iemand wilde een afspraak maken, maar deed het uiteindelijk niet. Ze vroeg mij waarvoor ik dacht dat zij hulp kon gebruiken. Ik kreeg vrijwel meteen al door waar het voor was maar ook dat diegene zelf dit moest vragen en niet de bal bij mij moest neerleggen.
Deze vaagheid bleef in verschillende berichten elke keer weer komen en ik merkte bij mezelf een lichte irritatie opkomen.
Deze irritatie is van mij, het is mijn gevoel. De gedachte die ik hierbij had was “waarom zijn mensen niet gewoon duidelijk..”
Ik koos ervoor om het los te laten. Om de verantwoordelijkheid bij diegene te laten zodat die zelf de keuze kon maken of ik de persoon was die diegene verder kon helpen.
Het was niet aan mij om de hand uit te reiken en te zeggen “kom, ik draag je wel, je hoeft niks te zeggen want ik vertel het jou wel”.
De vage berichten bleven doorgaan en ondertussen kreeg ik vragen over mijn persoonlijke leven.
Daar werd een ander stuk geraakt: privé en werk gescheiden houden. Ik dacht na in hoeverre ik wilde delen wat mij bezig hield tegen iemand die ik verder niet ken.
Ik voelde die behoefte niet. Iemand die dicht bij mij staat is degene waaraan ik mijn persoonlijke dingen deel. Werk en privé dus gescheiden houden..
Maar het stopte niet met de berichten en we kwamen geen steek verder. Diep in mijzelf voelde ik een sterke behoefte opkomen. Voor mezelf opkomen, mijn grenzen aangeven. Iets wat ik niet altijd graag doe omdat ik weet dat ik de ander daarmee kan kwetsen. En (om heel eerlijk te zijn…) ook daarmee een potentiële klant verlies. Maar het leven draait niet om geld. Wel om dicht bij jezelf te blijven.
Dus koos ik ervoor om datgene te zeggen wat ik diep van binnen voelde.
Ik gaf aan dat ik behoefte had aan duidelijkheid. Wat wilde die persoon nou van mij? Wilde ze hulp of wilde ze een vriendschap?
Ik gaf aan dat er van mijn kant geen behoefte was aan een vriendschap.
Ik kreeg geen reactie meer.. ik was ontvriend..
Aan de ene kant voelde ik me heel sterk. Ik had duidelijk een grens aangegeven en was dicht bij mijzelf gebleven. Aan de andere kant voelde ik een behoefte naar een reactie terug. Een antwoord of een bevestiging. Maar die bleef uit..
Ik merk dat ik dit stukje nog mag aanpakken. Accepteren en vooral loslaten. Ik hoef geen antwoord terug te krijgen. Ik heb geen bevestiging nodig om mijn gevoel/intuïtie te geloven.
Ik gaf mijn Grens aan, dat is genoeg en daar ben ik trots op!
