24/04/2026
“Mag ik even landen?” 🐝 🐜
Voor het schrijven van dit geboorteberichtje ging ik zelf eerst even landen. Na een hele fijne kraamweek bij Mart en zijn ouders trok ik mijn wandelschoenen aan. Het was een prachtige dag en de zon scheen volop. Mijn route bracht me bij de Motte Kamp, een plek waar ik graag kom, vol rust, natuur, paarden en zingende vogels.
Daar, midden in het gras met mijn jas als zitplek en uitzicht op de pony’s, kwam de inspiratie voor dit berichtje. Even stilstaan. Even landen.
Want landen… dat moest de mama van Mart ook. Zijn geboorte ging zó snel dat haar gevoel het tempo nauwelijks kon bijhouden. Alsof haar lichaam al wist wat er gebeurde, maar haar hoofd nog even achterbleef. Het duurde even voordat het écht landde: ik ben moeder. 💙
En soms gebeurt landen ook op afstand. De tante van Mart, wonend op Curaçao, had alles tot in de puntjes gepland om er in de kraamweek bij te kunnen zijn. Maar de planning liep anders. En dan voelt afstand ineens nóg groter. Geen snel kraambezoekje, geen eerste knuffel in die eerste dagen.
Maar juist na die eerste, vaak wat hectische kraamweek ontstaat er ruimte. Rust. Tijd om écht samen te zijn. En zo kan zij straks, misschien wel juist daardoor, extra bewust genieten van haar tijd met Mart en zijn ouders.
Landen kan op zoveel manieren. In je hoofd, in je hart, in je nieuwe rol als ouder of letterlijk even buiten, in het gras. Voor iedereen ziet die landing er anders uit en dat is helemaal goed! 🫶🏻
Lieve Mart, welkom op de wereld.🤍
Ik wens jou en je ouders een zachte start, mooie eerste momenten en heel veel liefdevolle landingen samen.
P.S.
Om een moeder en kind in Gambia ook een kans op een veilige landing te geven, komt het houten hartje van Mart als symbool voor een donatie aan Rescue Baby Gambia in de Verw8 spaarpot. 🤍