24/05/2026
Als kind leerde mijn moeder mij dat met Pinksteren de Heilige geest nederdaalt op aarde in de gedaante van vurige tongen.
In mijn werk als Wielwerktherapeut ben ik altijd op zoek naar de essentie van zulke woorden bezien vanuit natuurwijsheid.
Deze woorden van Wielwerk dekken precies dat wat ik voel bij Pinksteren. Alle natuurreligieuze en Christelijke woorden en rituelen bieden ons in kijkje in de rijke symbooltaal van onze geschiedenis.
Naar mijn mening gaan ze uiteindelijk altijd over onze eigen persoonlijke groei, onze individuatie, het proces van zelfverwezenlijking đ„.
Dankjewel Wielwerk Opleidingen voor deze mooie rakende woorden vandaag.
In deze tijd tussen lente en zomer wil iets in ons richting het licht bewegen.
Pinksteren wordt vaak gezien als het feest van de heilige geest.
Maar misschien gaat het in diepere zin ook over iets anders.
Over het moment waarop de geest niet langer alleen buiten ons gezocht wordtâŠ
maar van binnenuit begint te spreken.
In oude beelden zien we vurige tongen neerdalen uit de hemel.
Alsof er iets wordt aangeraakt in de mens.
Iets wat wakker wil worden.
Bewustzijn.
Levenskracht.
Innerlijk weten.
En misschien herkennen we dat allemaal wel.
Die momenten waarop ineens iets helder wordt van binnen.
Niet als een gedachte die je bedenktâŠ
maar als een waarheid die je voelt.
Alsof er iets door je heen beweegt dat groter is dan alleen het denken.
Binnen de WielwerkmethodeÂź kijken we naar menselijke ontwikkeling als een voortdurende beweging door de verschillende richtingen van het Wiel.
En juist nu, in deze tijd tussen lente en zomer, voelen we hoe de energie steeds meer naar buiten begint te bewegen.
De vonk die in de winter misschien nog diep verborgen lagâŠ
die in het vroege voorjaar voorzichtig voelbaar werdâŠ
wil nu werkelijk in beweging komen richting het licht.
Dit deel van het Wiel gaat over zichtbaar worden.
Over ja zeggen tegen het leven.
Over de moed om iets wat van binnen leeft ook werkelijk ruimte te geven in de wereld.
Dat kan vreugdevol voelen.
Maar ook spannend.
Want werkelijk gaan leven vanuit bezieling vraagt iets van ons.
Het vraagt dat we luisteren naar wat er van binnen wakker geworden isâŠ
en bereid zijn daar beweging aan te geven.
Zoals vuur niet alleen warmte geeft maar ook lichtâŠ
zo kan bewustzijn ineens zichtbaar maken wat eerst verborgen bleef.
Een verlangen.
Een waarheid.
Een stem.
Een richting.
Misschien is dat ook waarom Pinksteren verbonden wordt met taal en verstaanbaarheid.
Niet alleen omdat mensen elkaars woorden ineens konden begrijpenâŠ
maar omdat er iets open ging voorbij de woorden.
Werkelijk verstaan vraagt namelijk meer dan taal.
Het vraagt aanwezigheid.
Bewustzijn.
Een geopend hart.
En misschien is dat wel één van de diepste vormen van persoonlijke groei:
dat we steeds meer leren luisteren naar wat werkelijk in ons leeft.
Onder de patronen.
Onder de angst.
Onder alles wat we geleerd hebben te moeten zijn.
Niet om iemand anders te worden.
Maar om steeds meer samen te vallen met wie we ten diepste zijn.
Misschien gaat Pinksteren uiteindelijk wel daarover.
Dat de innerlijke vonk niet verborgen hoeft te blijvenâŠ
maar mag gaan bewegen richting het licht.