17/08/2026
🤍 Alleen dragen
Soms besef je pas hoeveel je al die jaren gedragen hebt, wanneer je even stilstaat.
Deze week ben ik op vakantie met mijn drie kinderen.
22, 20 en bijna 16… en ja, ze gaan nog steeds alle drie mee. 😂❤️
En ergens vind ik dat ontzettend bijzonder.
Al tien jaar doe ik het alleen.
Alleenstaande moeder van drie kinderen. En hoewel ik het woord alleen eigenlijk nooit zo heb gevoeld - we waren tenslotte altijd met z’n vieren - betekende het wel dat veel uiteindelijk bij mij terechtkwam.
De beslissingen.
De verantwoordelijkheid.
Het regelen.
Het zorgen.
Het financiële stuk.
En vooral: proberen dat alle drie hun eigen weg konden vinden.
En zelfs nu op vakantie merk ik dat nog. Drie verschillende leeftijden, drie verschillende persoonlijkheden en drie verschillende ideeën over wat een leuke vakantie is. En moeders probeert natuurlijk weer dat iedereen het naar zijn zin heeft. 😅
Gisteren besloot ik daarom: dit is waarschijnlijk onze laatste vakantie met z’n vieren.
Niet omdat ik het niet meer wil. Integendeel. ❤️
Maar omdat ik voel dat het goed is.
Zij mogen steeds meer hun eigen weg gaan.
En ik óók.
En vooruit… met drie van die grote kinderen op vakantie gaan is inmiddels ook niet bepaald meer de voordeligste hobby. 🙈😂
Als ik zo terugkijk op die tien jaar, voel ik vooral trots.
Niet omdat alles altijd makkelijk was.
Niet omdat ik alles perfect heb gedaan.
Maar omdat we er staan.
Zij steeds meer als de volwassenen die ze aan het worden zijn.
En ik als vrouw die inmiddels weet dat ze heel veel alleen kán dragen…
maar niet alles meer hóéft te dragen. 🤍
Misschien is dát wel de volgende fase.
Niet harder vasthouden omdat iets altijd zo geweest is, maar durven voelen wanneer het tijd is om iets losser te laten.
Voor hen.
En voor mezelf. 🌿
Soms is loslaten niet het einde van iets moois…
maar ruimte maken voor een nieuwe vorm. ❤️