Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk, Oostervelden 123, Bemmel (2026)

16/08/2026

Wanneer heb jij voor het laatst écht een hele dag voor jezelf genomen?

Niet om dingen af te krijgen.
Niet om voor anderen te zorgen.
Maar om eens écht te luisteren naar jezelf.

Op zondag 4 oktober organiseren Marc Poorter, haptotherapeut, en ik samen een ABZB-dag.

Een dag waarin we je uitnodigen om stil te staan bij wat je lichaam, je gevoel en je hoofd je vertellen.

Want soms weet je eigenlijk best wat je nodig hebt…

Maar ja. Dan komt het leven ertussendoor. 😉

Tijdens deze dag gaan we samen kijken naar:

🌿 de signalen van je lichaam
🌿 wat jouw lijf je probeert te vertellen
🌿 wat je écht nodig hebt
🌿 patronen en overtuigingen die je tegenhouden
🌿 wat ervoor zorgt dat je niet doet wat je eigenlijk zou willen
🌿 hoe je meer kunt vertrouwen op je eigen gevoel
🌿 welk pad écht bij jou past

De combinatie van gedragstherapie en haptonomie geeft je de mogelijkheid om niet alleen te begrijpen wat er gebeurt, maar ook te ervaren wat het met je doet.

En natuurlijk is er ruimte voor een lach, herkenning en misschien zelfs een traan.

Geen prestatiedag.
Geen ‘je moet dit vandaag allemaal opgelost hebben’.

Gewoon een dag waarin jij centraal staat. ❤️

📅 Zondag 4 oktober
⏰ 10.00 – 16.00 uur
📍 Gezondheidscentrum Het Duifje – Arnhem
💶 €150 per persoon
👥 Kleine groep

Voel je dat deze dag iets voor jou kan betekenen?

Stuur mij een privébericht met ‘ABZB DAG’ en ik vertel je graag meer.

Gun jezelf deze dag.
Je hoeft het niet altijd maar vol te houden. ❤️

11/08/2026

ABZB-dag – een dag voor jou

Wanneer heb jij voor het laatst écht geluisterd naar wat je lichaam je vertelt?

We zijn vaak zo gewend om door te gaan.
Te zorgen. Te regelen. Te voldoen aan wat anderen van ons verwachten.

En ondertussen geeft je lichaam allang signalen.

Een gespannen lijf. Vermoeidheid. Onrust. Een knoop in je buik. Grenzen die je steeds maar weer overgaat.

Of misschien weet je diep vanbinnen heel goed wat je wilt, maar lukt het maar niet om die stap te zetten.

Tijdens de ABZB-dag gaan we samen ontdekken wat jou tegenhoudt om jouw doelen te bereiken.

Welke patronen, overtuigingen, angsten of gewoontes staan jou misschien in de weg?
Wat maakt dat je steeds terugvalt in hetzelfde gedrag?

En vooral:

Wat heb jij nodig om wél de stappen te zetten die bij jou passen?

Deze bijzondere dag geef ik samen met haptotherapeut Marc Poorter. Vanuit onze verschillende invalshoeken kijken we naar de verbinding tussen je lichaam, je gevoel, je gedrag en de keuzes die je maakt.

We gaan intensief aan de slag met:

🌿 het herkennen van de signalen van je lichaam
🌿 leren luisteren naar wat jouw lijf je vertelt
🌿 ontdekken wat jij écht nodig hebt
🌿 herkennen van je grenzen
🌿 onderzoeken wat jou tegenhoudt om je doelen te bereiken
🌿 kijken naar patronen en overtuigingen die je belemmeren
🌿 meer vertrouwen op je eigen gevoel
🌿 ontdekken welk pad bij jóu past

En dat doen we in een kleine groep, met veel ruimte voor persoonlijke aandacht, verdieping en herkenning.

Er wordt gelachen.
Er is ruimte voor een traan.
Er worden dingen uitgesproken.

En misschien denk je aan het einde van de dag wel:

“Oh… dus dát is waarom ik steeds vastloop.”

📅 Zondag 4 oktober | 10.00 – 16.00 uur

📍 Gezondheidscentrum Het Duifje – Arnhem
🚗 Makkelijk en gratis parkeren
💰 €150 per persoon
👥 Kleine groep

Een dag waarin je even niet hoeft te zorgen voor iedereen om je heen, maar mag kijken naar jezelf.

Naar wat je voelt.
Wat je nodig hebt.
En wat jou misschien nog tegenhoudt.

💜 Ben jij klaar om niet alleen te weten wat je wilt, maar ook te ontdekken wat jou ervan weerhoudt?

Stuur mij “ABZB DAG” via een privébericht. Dan vertel ik je meer en reserveer ik een plekje voor je.

25/07/2026

Morgen vertrekken we… en wat voelt dat dubbel.

Morgen is het zover. Samen met mijn dochter stap ik in het vliegtuig naar Kreta. Vijf dagen. Vier nachten.

De eerste vakantie in vier jaar.

Als je dat zo leest, zou je denken: wat heerlijk. En dat ís het ook. Maar het is tegelijkertijd zoveel meer dan dat.

De afgelopen vier jaar stond alles in het teken van zorgen. Zorgen voor mijn man, die door ernstige post-COVID niet meer mee kan op vakantie. Zelfs een huisje in Nederland is inmiddels geen optie meer. Te veel prikkels. Te veel veranderingen. Te weinig rust. Zijn wereld is klein geworden, terwijl die van ons soms noodgedwongen ook kleiner werd.

En nu ga ik toch.

Niet omdat ik hem achter wil laten, maar juist omdat ik ook goed voor mezelf moet blijven zorgen. Dat weet ik. Dat zeg ik ook vaak tegen andere mantelzorgers. Maar weten en voelen zijn twee heel verschillende dingen.

Het voelt dubbel.

Ik kijk uit naar de zon, de zee en de tijd met mijn dochter. Tegelijkertijd doet het pijn dat mijn man niet naast ons in het vliegtuig zit. Dat we deze herinneringen niet samen kunnen maken. Dat ziekte niet alleen iemand raakt, maar een heel gezin.

Juist daarom ben ik zó ontzettend dankbaar.

Dankbaar voor mijn schoonzus. Voor mijn schoonvader. Voor mijn ouders.

Zij nemen samen vijf dagen lang de zorg over. Niet omdat het moet, maar omdat ze er voor ons willen zijn. Ze hebben de zorg verdeeld, zodat mijn man én ons gezinshuis alle aandacht krijgen die nodig is.

Dat is onbetaalbaar.

Mantelzorg kun je niet alleen. Daar heb je een netwerk voor nodig. Mensen die inspringen, meedenken en zeggen: “Ga maar. Wij redden het.”

Dankzij hen durf ik los te laten. Al is het maar een klein beetje.

Morgen stap ik in het vliegtuig. Met zin. Met schuldgevoel. Met dankbaarheid. Met liefde.

En misschien is dat wel precies hoe mantelzorg eruitziet. Niet zwart of wit, maar alle gevoelens tegelijk.

Voor iedereen die achter ons staat: dank jullie wel. Jullie maken deze vakantie mogelijk. ❤️

09/07/2026

Soms denk ik weleens dat ik voelsprieten heb… ❤️

Vanmorgen stuurde ik een cliënt een appje met de vraag of onze afspraak door kon gaan.

Ik kan niet uitleggen waarom, maar heel vaak voel ik aan wanneer iemand twijfelt of ergens mee zit. Alsof ik op precies het juiste moment een berichtje stuur.

Ze antwoordde dat het eigenlijk niet uitkwam. Meteen daarna schreef ze dat ik gerust een betaalverzoek mocht sturen.

En op dat moment voelde ik geen teleurstelling.

Ik voelde alleen maar trots.

Trots omdat ik zag wat er écht gebeurde.

Iemand die jarenlang over haar eigen grenzen was gegaan, koos nu voor zichzelf.

Iemand die zich normaal gesproken had aangepast, uit schuldgevoel tóch was gekomen en zichzelf weer had weggecijferd, durfde nu eerlijk te zeggen: “Vandaag lukt het niet.”

Dat is geen stap achteruit.

Dat is precies waar we samen aan werken.

In mijn praktijk leer ik mensen niet alleen anders te denken, maar vooral weer te luisteren naar hun gevoel. Naar hun lichaam. Naar dat stille stemmetje dat zo vaak wordt overstemd door schuldgevoel, verantwoordelijkheidsgevoel of de angst om een ander teleur te stellen.

Hoe bijzonder zou het zijn als ik iemand vervolgens zou straffen op het moment dat ze eindelijk doet wat ze zó hard aan het oefenen is?

Dus nee…

Geen betaalverzoek.

Wel een ❤️.

En een berichtje waarin ik schreef hoe ongelooflijk trots ik op haar was.

Want de mooiste stappen worden niet altijd gezet in mijn praktijk. Soms gebeuren ze juist daarbuiten. Op het moment dat iemand eindelijk voelt: ik mag ook voor mezelf kiezen.

❤️ Mag ik je iets vragen?

Wanneer heb jij voor het laatst écht geluisterd naar wat jij nodig had, ook al betekende dat dat je iemand anders misschien teleurstelde?

Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Deel hem hieronder of stuur me een berichtje. Misschien is vandaag wel de dag waarop jij óók voor jezelf kiest.

Fijne avond,
Liefs van mij

04/07/2026

Loop je op dit moment vast… en heb je eigenlijk nú hulp nodig?

Veel trajecten wachten tot de volgende afspraak.
Maar juist op het moment dat het moeilijk is – dáár zit de echte verandering.

In mijn praktijk werk ik daarom anders.

Ik begeleid cliënten niet alleen tijdens sessies, maar juist ook tussendoor.
Je kunt mij benaderen op het moment dat je vastloopt, bijvoorbeeld als je merkt:

• “Ik schiet weer in oud gedrag”
• “Ik raak de controle kwijt”
• “Ik weet even niet wat ik moet doen”

Samen kijken we direct naar wat er speelt en wat je op dat moment wél kunt doen.

Geen wachten, maar ondersteuning wanneer jij het nodig hebt.

Mijn aanpak is praktisch, betrokken en gericht op échte gedragsverandering in het dagelijks leven.

Op dit moment heb ik plek voor 2 nieuwe cliënten.

Voel je dat dit bij je past?
Stuur me gerust een whatsapp: 0641226792

19/06/2026

“Aan de andere kant van de kamer”, waarin een cliënt haar proces beschrijft!

Ik mocht weer voor een sessie komen. In die paar keer is er voor mij al zoveel besproken. Heftige dingen, die door het uit te spreken wonderbaarlijk hebben opgelucht, waardoor flashbacks en dromen daarover zijn verdwenen. Soms ben ik verbaasd dat iets dat je zoveel jaar alleen voor jezelf hebt gehouden, zo'n verademing kan zijn door het te delen. En vrijwel elk gesprek komt zij er even op terug, even checken hoe het gaat. En dan weer verder.
Voor mijn gevoel praat ik soms vijf kwartier in dat uur, maar ondertussen stelt ze ook de juiste, soms best lastige vragen om mij na te laten denken over mijn gedrag. Waarom vul ik het in voor de ander en pas daar mijn gedrag op aan, waarom spreek ik gedachten en gevoelens niet uit, wat doet het met mij als ik alles voor mezelf houdt. Wat zou er gebeuren als ik het wel zou zeggen....soms weet ik het antwoord even niet. Maar het laat mij ook thuis nog nadenken, waardoor er soms toch wat puzzelstukjes op hun plek vallen.
En ik ga ook echt nog steeds van de hak op de tak. Waar ik dacht dat het wel meeviel, ontdek ik door mijn eigen praten dat ik het leven voor mezelf best gecompliceerd maak.
Het is zo fijn dat Helma mij met de juiste vragen en vooral ook de nodige humor verder helpt. De vorige keer kregen we het ook over cranio sacraal therapie, dat doet zij ook. Heb je die tafel al eens gezien. De kleuren en dergelijk zijn heel uitnodigend, maar de pootjes...pfff...
Heeft ze zelf al iets over geschreven zag ik. Maar deze week nam ik dus plaats op deze tafel/bank. Daar zat ik dan op een heerlijke zachte bank, behalve het randje als je met je benen zit te wiebelen. Een andere afstand, een ander uitzicht, maar zeker niet slechter. Wel een mooe ervaring wat positionering in een gesprek met je doet. Uiteindelijk met "huiswerk" de ruimte verlaten, op naar de volgende keer. Ik stap elke keer met een fijn gevoel naar buiten, weer een stapje de goede richting op.

11/06/2026

Wat mijn schoonmoeder mij leerde over rust, acceptatie en de kracht van haar afscheid

De afgelopen tijd is het stil geweest op mijn blog. Twee weken geleden overleed mijn schoonmoeder. Slechts 12 dagen na de diagnose kanker. Vorige week moesten we al afscheid van haar nemen tijdens haar uitvaart.

Zoals zo vaak in het leven zijn het juist de moeilijke periodes die ons iets leren of vertellen. Niet alleen over verlies, maar ook over hoe mensen omgaan met dat verlies, met afscheid en met het leven zelf.

Wat mij het meest heeft geraakt was niet alleen het verdriet, niet alleen de verbinding binnen het gezin, maar was vooral de rust die mijn schoonmoeder uitstraalde in haar laatste levensfase. Echt ongelooflijk!

Geen ontkenning. Geen verbittering. Geen strijd tegen iets wat niet meer te veranderen was.

Natuurlijk was er verdriet. Natuurlijk waren er moeilijke momenten. Maar er was ook acceptatie. Een indrukwekkende vorm van acceptatie die niet betekende dat ze opgaf, maar juist dat ze haar energie richtte op wat nog wél belangrijk was, op wie er nog belangrijk waren. De essentie van haar leven….

Als therapeut spreek ik in mijn praktijk vaak met mensen over controle. Over de neiging die we allemaal hebben om vast te houden aan dingen die we eigenlijk niet kunnen sturen. Juist daardoor ontstaat vaak extra lijden. We blijven vechten tegen de werkelijkheid in plaats van te kijken hoe we ermee kunnen omgaan.

Mijn schoonmoeder liet iets anders zien.

Ze wist dat haar tijd beperkt was, al had niemand kunnen voorzien dat de tijd zo beperkt was. In plaats van te focussen op wat ze verloor, richtte ze zich op wat ze nog wilde nalaten. Op herinneringen

Alle 3 haar kleinkinderen wilde graag een tattoo ter nagedachtenis aan oma. Oma die echt geen fan was van tattoos zei; zet maar, die krijgen jullie van oma! Ze wilde graag de tatoeages nog zien. Donderdag werden ze gezet en heeft ze ze nog alle 3 goed kunnen bewonderen. De dag erna heeft ze nog wat wakkere momenten gehad, maar had ze het echt niet meer zo bewust kunnen zien. Ze sprak een persoonlijk bericht in voor elk kleinkind dat later in een knuffel verwerkt kon worden, zodat haar stem altijd dichtbij zou blijven.

Het waren geen grote gebaren. Het was geen bucketlist met grote wensen. Toen we vroegen of ze nog ergens heen wilde met de wensambulance had ze geen wens meer. Ze genoot van het samen zijn met elkaar, van grapjes die soms op het randje waren, van de kleinkinderen die gewoon naast haar bed met elkaar aan het kletsen waren.

En juist die kleine dingen waren die laatste dagen van onschatbare waarde.

Ze koos ervoor om herinneringen achter te laten in plaats van angst. Liefde in plaats van wanhoop. Verbinding in plaats van afscheid alleen.

Dat vraagt moed.

Vaak denken we dat kracht betekent dat je blijft vechten. Dat je niet opgeeft. Dat je doorgaat.

In mijn speech tijdens haar uitvaart heb ik het ook gezegd, dat loslaten ook liefde kan zijn, of misschien wel juist liefde.

Soms zit kracht juist in het tegenovergestelde.

In het accepteren van wat je niet kunt veranderen.

In het bewust kiezen waar je je aandacht nog aan wilt geven.

In het aanwezig blijven bij de mensen van wie je houdt.

De afgelopen weken hebben mij opnieuw laten zien hoe waardevol dat is. Niet alleen aan het einde van een leven, maar eigenlijk iedere dag.

Want hoeveel tijd besteden we aan zorgen over morgen? Aan dingen die misschien nooit gebeuren? Aan strijd tegen situaties die we niet kunnen veranderen?

En hoeveel aandacht geven we aan de mensen die nu naast ons staan?

Mijn schoonmoeder herinnerde mij eraan dat het leven uiteindelijk niet draait om controle, prestaties of perfectie.

Het draait om verbinding.

Om liefde tonen terwijl het nog kan.

Om zeggen wat gezegd moet worden.

Om herinneringen maken zolang daar nog tijd voor is.

Haar rust, haar acceptatie en haar aandacht voor de mensen om haar heen hebben een diepe indruk op mij gemaakt.

Dat is misschien wel het mooiste wat ze heeft nagelaten.

Niet alleen herinneringen voor haar kinderen en kleinkinderen, maar ook een levensles die ik nog lang met mij mee zal dragen:

Accepteren wat je niet kunt veranderen geeft ruimte om aandacht te geven aan wat echt belangrijk is!

En terwijl ik dit schrijf rollen de tranen oven mijn wangen. Het zal de eerste blog zijn die niet gevolgd word door een belletje of een appje van haar; wat heb je dat weer mooi geschreven zei of schreef ze dan!

Ik weet dat ze trots zou zijn als ze hier zou lezen over welke levenslessen ze me heeft meegegeven die laatste dagen.

Ik neem ze mee de rest van mijn leven! Dank je wel José

03/05/2026

Je kent het misschien…

Je komt mijn praktijk binnen, ziet de behandelbank…
en je blik gaat meteen naar de pootjes…

“Uhm… houden die mij wel?”

Ik moet dan altijd een beetje glimlachen.
Alsof die bank denkt: “Serieus? Ik doe dit al de hele dag hoor.” 😄

Maar echt — ja, die houdt je.
Zonder problemen. Zonder drama. Zonder dat je door de vloer zakt.

En toch gebeurt er iets interessants.
Op dat moment gaat alle aandacht naar:
“Is dit wel veilig? Houdt het mij wel?”

Terwijl die bank er juist ligt voor het tegenovergestelde.
Om je even niet sterk te hoeven houden.
Om niet alles te controleren.
Om gewoon… te liggen en te voelen.

Want laten we eerlijk zijn:
in het dagelijks leven “houden” we onszelf al genoeg overeind.

In mijn praktijk combineer ik gesprekken met cranio sacraal ontspanning.
En soms is dat precies wat nodig is:
even uit je hoofd, terug in je lijf.

Zonder dat je eerst hoeft te berekenen of de pootjes het wel aankunnen 😉

Dus ja… de bank houdt je wel.
De vraag is alleen:
kun jij jezelf even laten dragen?

En eerlijk: check jij ook altijd eerst de stevigheid van een stoel/bank? Of vertrouw je het meteen?

Liefs van mij ❤️

30/04/2026

Een cliënt van mij blogt over haar sessies. hierbij sessie 3…. Aan de andere kant van de kamer;

———

Door omstandigheden zat er enige tijd tussen onze afspraken, maar dat wil niet zeggen dat ik werd losgelaten.
Even dat appje om te vragen hoe het gaat, wekelijks komt dat tussendoor voorbij. Aan mij om te kiezen of ik daarop wil reageren...daar zit voor mij ook meteen een leermoment.

Als die app op mijn scherm komt ervaar ik ongemak. Ik denk letterlijk, nee niet appen, niet vragen hoe het gaat. Ik moet antwoorden, is toch raar om te zeggen dat het goed gaat na alles wat ik eindelijk heb uitgesproken, ik heb eigenlijk geen zin om te antwoorden en zo vliegen er nog meer gedachten door mijn hoofd. Het doet niet alleen iets met mijn hoofd, in mijn lijf ervaar ik ook een soort onrust.
En dan denk ik weer aan haar woorden...je moet niets...je mag reageren, het hoeft niet. Heel langzaam komt er weer rust in mijn hoofd en in mijn lijf, maar ik moest het toch even uitspreken afgelopen week. En daar kreeg ik de bevestiging, die ik dan blijkbaar evengoed wil hebben ☺️ .

Het was fijn om er weer te zijn, terugkomend op de vorige sessie, hoe is het intussen gegaan. Dat ik soms denk dat ik niet tof in mijn hoofd ben, omdat het goed gaat. We moeten er meteen allebei om lachen. Ik kan het mezelf zo moeilijk maken. Maar tegelijkertijd prikt ze wel even door, die vragen die mij echt laten nadenken, wat doet het nu met mij, hoe zal jouw partner het vinden, wat wil ik en waarom wil ik dat zo. En nog steeds...niets is goed of fout.
En toch voel ik mij weer lichter na ons gesprek ( niet in kilo's hoor, daar is echt nog werk aan de winkel 😅). Daar gaan we nu ook aan werken, bewustwording en keuzes maken. Het klinkt op zich wel logisch, zal waarschijnlijk niet zo makkelijk gaan als ik op het moment van afspreken denk. Negen seconden, echt waar negen seconden impulsiviteit en daarna is het een bewuste keuze. Hemeltjelief, dan maak ik toch veel rare, bewuste keuzes 🫣. Maar juist dat besef, laat mij alweer nadenken....

Ondanks dat ik soms denk, waar gaat dit mij brengen. Zeker mijn man merkt al verandering. Ik ben niet meer zo mopperig, chagrijnig, gesloten. We weten elkaar weer te vinden, ik sluit mij minder af, er komt weer meer verbinding tussen ons 🩷

29/04/2026

Loop je op dit moment vast… en heb je eigenlijk nú hulp nodig?

Veel trajecten wachten tot de volgende afspraak.
Maar juist op het moment dat het moeilijk is – dáár zit de echte verandering.

In mijn praktijk werk ik daarom anders.

Ik begeleid cliënten niet alleen tijdens sessies, maar juist ook tussendoor.
Je kunt mij benaderen op het moment dat je vastloopt, bijvoorbeeld als je merkt:

• “Ik schiet weer in oud gedrag”
• “Ik raak de controle kwijt”
• “Ik weet even niet wat ik moet doen”

Samen kijken we direct naar wat er speelt en wat je op dat moment wél kunt doen.

Geen wachten, maar ondersteuning wanneer jij het nodig hebt.

Mijn aanpak is praktisch, betrokken en gericht op échte gedragsverandering in het dagelijks leven.

Op dit moment heb ik plek voor 1 à 2 nieuwe cliënten.

Voel je dat dit bij je past?
Stuur me gerust een whatsapp: 0641226792

Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk

16/08/2026

11/08/2026

25/07/2026

09/07/2026

04/07/2026

19/06/2026

11/06/2026

03/05/2026

30/04/2026

29/04/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen