14/06/2026
Scheiden wilde ik niet, ik wilde het niet voor mijn kind.
Ik gunde hem een moeder én een vader.
Gewoon zoals het hoorde.
Dus ik bleef.
Ook toen ik mezelf steeds verder kwijtraakte.
Ook toen ik niet meer wist wat ík leuk vond.
Ook toen ik mijn eigen mening niet meer durfde te geven.
Hij maakte me bang om weg te gaan.
“Niemand zal jou ooit geloven.”
“Als je bij me weggaat, maak ik je kapot.”
“Ik zal zorgen dat iedereen zich tegen je keert”.
En het ergste?
Op een gegeven moment geloofde ik echt dat ík het probleem was.
Dus bleef ik lachen.
Bleef ik doorgaan.
Bleef ik doen alsof alles goed ging.
Tot mijn lichaam stop zei.
Schildklierkanker.
En ineens waren daar maar twee vragen:
Als ik morgen doodga…
ben ik dan gelukkig geweest?
Heb ik het leven geleefd
dat ik écht wilde leven?
Het antwoord was nee.
Want ik leefde al jaren een leven
waarin ik mezelf kwijt was geraakt.
Jezelf verliezen in een relatie gebeurt niet ineens.
Dat gaat langzaam.
Tot je niet meer weet
wie je bent zonder de ander.
Wil je weten welk patroon jij steeds herhaalt?
Doe mijn gratis zelfliefde scan via de link in bio.
X