17/09/2026
Ik heb mijn leven lang gedacht dat mijn manier van bestaan normaal was.
Dat het tempo waarin ik liep, het gewicht dat ik droeg, de spanning die ik voelde
gewoon bij mij hoorde.
Mijn schouders omhoog, adem hoog en doorgaan.
Pas de afgelopen tien jaar leerde ik mijn zenuwstelsel soms even uitademen.
Een kleine ontspanning hier, een zachte landing daar.
Maar nog steeds had ik niet in de gaten hoe vaak ik alsnog in de overleefstand stond.
Hoe mijn systeem fluisterde terwijl ik verder rende.
Ook al paste ik mijn tempo de afgelopen jaren naar beneden aan…
Tot de afgelopen maanden.
Het fluisteren werd een storm die in mij woedde.
Mijn lichaam weigerde nog langer mee te werken aan mijn oude verhaal.
Zelfs mijn hoofd liet de overtuigingen varen.
Ik viel negen kilo af in twee maanden.
Mijn concentratie verdween, net als mijn geheugen, als sneeuw voor de zon.
Mijn hart klopte alsof het iets wilde zeggen dat ik niet leek te verstaan.
Mijn adem bleef hoog, hoe vaak ik deze ook probeerde te laten landen.
De nachten kort, de dagen lang.
Mijn systeem vertelde me dat ik niet leefde, maar vol aan het overleven was.
Daar, in die diepte waar ik niet eerder naar was afgedaald, vond ik geen einde.
Rock bottom was daar plots een enorme ruimte.
Want achter al dezelfde thema’s die zich steeds opnieuw lieten raken, vond ik geen straf.
Het waren slechts lagen die doorvoeld wilden worden.
Elke laag die ik afpelde, die ik huilde, schreeuwde, die me deed rillen,
bracht me dichter bij mij.
Dichter bij de plek waar ik niet meer wegloop van mezelf.
Waar ik niet meer kies voor rennen, maar voor landen.
Landen in de ruimte die wekenlang spannend aanvoelde.
Onbekend.
Maar vooral rustig…
Vandaag leef ik integer.
Niet perfect.
Maar trouw.
Trouw aan mijn systeem.
Trouw aan mijn ritme.
Trouw aan de waarheid die in mijn lichaam woont.
En voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen:
Ik leef.
Echt.
Nu.
Herken je dit?
In mijn WhatsApp‑kanaal Van overleven naar leven deel ik de komende tijd een reeks zachte, heldere signalen die je helpen herkennen waar jouw zenuwstelsel staat.
Je kunt reageren met een emoticon — zonder woorden, zonder uitleg, alleen eerlijkheid.
Hoe meer reacties, hoe meer je zult merken dat je niet alleen bent.
Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom om mee te lezen, mee te voelen, mee te landen.
In mijn bio vind je de link naar het kanaal.