LindAdemwerk

17/09/2026

Vorige week kwam in terug uit het prachtige Umbrië.
En hoewel ik me opgeladen voel, merk ik iets wat me zo bekend voorkomt van vorig jaar: het verlangen om niet meteen weer mee te gaan in de stroom van moeten, plannen, delen, zichtbaar zijn en doen. Maar juist terug naar de stilte en de rust.

Alsof mijn lichaam na een week van rust en eenvoud nog precies weet hoe het voelt om nergens naartoe te hoeven. Om wakker te worden zonder haast, te wandelen, te ademen, te genieten en te voelen wat er is, zonder dat daar iets van hoeft te worden.
En ergens wilde ik dat gevoel meenemen naar huis.

Ik voel me opgeladen. Echt. Maar juist daardoor merk ik ook hoe weinig behoefte ik heb om die energie meteen weer om te zetten in actie.

Misschien speelt de tijd van het jaar daar ook in mee. Langzaam begint het weer wat meer naar de herfst te neigen en ik merk dat ik daardoor bijna vanzelf nóg meer behoefte krijg om me wat terug te trekken en naar binnen te keren. Alsof niet alleen mijn lichaam, maar ook de natuur me uitnodigt om het tempo wat te laten zakken.

Ik verlang sowieso de laatste jaren steeds meer naar zachter. En zo langzaam leer ik de beweging te maken van doen naar zijn. Van moeten naar mogen, en geef ik mezelf daar een soort van toestemming voor.

Misschien is dat wel wat een vakantie me ook steeds opnieuw laat herinneren: dat ik niet altijd ergens naartoe hoef.
Dat er onder alle beweging, alle plannen en alle zichtbaarheid een plek in mij is waar het stil is. Waar niets hoeft en waar ik gewoon mag zijn. Een hele fijne plek, ervaar ik steeds meer, en het lijkt alsof ik die plek steeds wat bewuster met me mee naar huis neem.

🌸

15/09/2026

JEUGDTRAUMA IS NIET ALTIJD ZICHTBAAR

Ik deel al jarenlang informatie over trauma. Toch merk ik dat bij jeugdtrauma nog vaak wordt gedacht aan de meest extreme gebeurtenissen: geweld, seksueel misbruik of ernstige verwaarlozing.

Maar trauma kan veel subtieler ontstaan.

Een kind kan ook beschadigd raken doordat het jarenlang wordt bekritiseerd, vernederd of afgewezen. Doordat thuis voortdurend spanning hangt. Doordat een ouder onvoorspelbaar is. Doordat het kind zich verantwoordelijk gaat voelen voor het welzijn van zijn ouders. Of doordat er simpelweg te weinig aandacht, troost, bescherming of emotionele beschikbaarheid is.

Jeugdtrauma gaat daarom niet alleen over wat er gebeurde.
Het gaat óók over wat er niet gebeurde, terwijl een kind dat wel nodig had.

Je zou kunnen zeggen dat jeugdtrauma kan ontstaan door twee dingen:

Een overschot van het verkeerde:
angst, dreiging, afwijzing, geweld, chaos, vernedering.

Een tekort aan het goede:
veiligheid, aandacht, bescherming, voorspelbaarheid, verbinding en liefde.

En juist die tweede categorie wordt vaak pas veel later herkend.

Je kunt terugkijken op je jeugd en denken: “Er is toch eigenlijk niets ernstigs gebeurd?” En tegelijkertijd merken dat je als volwassene voortdurend alert bent, moeilijk grenzen voelt, jezelf wegcijfert, bang bent voor afwijzing of nauwelijks tot rust komt.

Maar hier is nuance belangrijk. Niet iedere moeilijke jeugd is jeugdtrauma.

Een scheiding, verlies, gepest worden of opgroeien met een ouder met psychische problemen kan diep ingrijpen, maar is niet automatisch traumatiserend.

Het gaat niet alleen om wat er gebeurde. Het gaat ook om hoe lang het duurde, hoe oud je was, welke betekenis het voor jou kreeg, of er iemand naast je stond en vooral: kon je je ondanks alles voldoende veilig blijven voelen?

Dat onderscheid maakt ervaringen niet kleiner. Het maakt ons begrip van trauma juist preciezer.

Want uiteindelijk gaat trauma niet alleen over het verleden.

Het gaat over wat je zenuwstelsel en lichaam uit dat verleden hebben meegenomen naar het heden.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste inzichten:

Je verleden kan verklaren waarom je vandaag reageert zoals je reageert, zonder te bepalen wie je morgen moet zijn.

Wens je hier 1-op-1 ondersteuning bij? Bekijk mijn website voor de mogelijkheden: https://www.marcuskrielen.nl/trauma-therapie

14/09/2026

Misschien herken je het dat iets gebeurt en je reactie veel groter voelt dan je vanuit dat moment kunt verklaren. Een opmerking raakt je diep, je voelt plotseling spanning of boosheid, je trekt je terug of merkt juist dat je het zo snel mogelijk weer goed wilt maken.

Soms kan zo’n reactie samenhangen met iets wat je eerder hebt meegemaakt. Je systeem heeft misschien ooit ontdekt dat aanpassen, sterk zijn, jezelf terugtrekken of juist heel alert blijven hielp om met iets om te gaan wat op dat moment te spannend, pijnlijk of overweldigend was.
Wat je nu soms in de weg zit, kan dus ooit een heel zinvolle manier zijn geweest om jezelf te beschermen.

Voor mij is de adem een zachte ingang geworden om op zulke momenten opnieuw contact te maken met wat er vanbinnen gebeurt.

Je hoort vaak: blijf bij jezelf, voel en luister.
Maar hoe doe je dat eigenlijk?

Voor mij begint dat heel klein. Door niet meteen iets te willen oplossen, maar eerst op te merken: wat gebeurt er nu eigenlijk in mij?

Sta eens stil bij wat er op dat moment in je lichaam gebeurt. Misshien voel je spanning in je buik, spannen je kaken zich aan of schiet je adem omhoog. Blijf daar eens een paar momenten nieuwsgierig bij, zonder het meteen te hoeven veranderen of begrijpen.

Misschien voelt het fijn om je adem iets rustiger te laten worden, door bv. heel zacht 4 tellen in en 6 tellen uit te ademen.

En als naar binnen voelen op dat moment juist te veel is, hoef je dat ook niet te doen. Dan kan het juist helpend zijn om om je heen te kijken, even te bewegen of contact te zoeken met iemand bij wie je je prettig voelt.

Je hoeft niets weg te krijgen en je hoeft ook niet meteen te begrijpen waarom je voelt wat je voelt.
Misschien is het voor nu genoeg om te ervaren:
Ik merk dat er iets in mij gebeurt.
Ik ben hier en ik hoef mezelf hierin niet te verlaten.

Voor mij is dát steeds opnieuw een kleine oefening in veiligheid. Niet dat ik nooit meer geraakt word, maar dat ik mezelf juist op die momenten wat vaker kan blijven ontmoeten en mijn lichaam de tijd mag geven om te ervaren: dit gebeurt nu, en ik ben hier🤎

11/09/2026

Misschien herken je dat je verlangt naar rust, maar dat je lichaam daar niet zomaar in meegaat.
Je gaat zitten of liggen, probeert te ontspannen, maar ondertussen blijven je gedachten doorgaan, voelt je lichaam onrustig of merk je dat je adem hoog en oppervlakkig blijft. Ontspannen is nu eenmaal niet iets wat je op commando kunt doen.

Juist daarom vind ik de combinatie van zacht Ademwerk en Soundhealing zo mooi.

Met de adem brengen we eerst de aandacht terug naar het lichaam. Niet door intensief te ademen en ook niet met het idee dat er iets moet worden losgemaakt, maar door zacht wat voller te ademen zodat er voorzichtig wat meer ruimte ontstaat. Want wanneer je aandacht verschuift van denken naar voelen, merk je soms pas hoeveel je eigenlijk vasthoudt. En precies daar zijn klanken een hele mooie aanvulling.

Tijdens een Soundhealing hoef je niets te begrijpen of te bereiken. De klanken en trillingen van de klankschalen en andere instrumenten kunnen helpen om de aandacht minder bij gedachten te houden en meer aanwezig te zijn bij wat je in je lichaam ervaart.

Voor de één betekent dat diepe ontspanning, terwijl een ander juist emoties of lichamelijke sensaties opmerkt. Er hoeft geen bepaalde ervaring te ontstaan.

Voor mij zit de kracht van zacht Ademwerk en Soundhealing daarom niet in hoe diep je kunt gaan of hoeveel je kunt loslaten, maar in de mogelijkheid om aanwezig te blijven bij wat er op dat moment is.
De adem brengt je terug naar jezelf, terwijl de klanken je uitnodigen om even minder te doen en meer te ontvangen.

Misschien ontstaat juist daar iets waar we in ons dagelijks leven zo weinig ruimte voor maken: een moment waarop niets hoeft te worden opgelost of bereikt en je gewoon even mag zijn, met alles wat er in jou leeft.

🌸

Mocht je deze combinatie eens willen ervaren, op vrijdagavond 18 september verzorgen wij, Linda & Bianca, weer een mooie ceremonie waarbij ook Reiki en Aromatherapie wordt toegepast, bij JaaaYoga in Heemskerk.

Link (in bio): https://facebook.com/events/s/ademwerk-soundhealing-cacao/28106589815613355/?

08/09/2026

Herken je dit?
Je hebt een drukke week achter de rug.
Je hoofd blijft maar doorgaan.
Je zorgt voor iedereen om je heen, maar wanneer heb je eigenlijk tijd voor jezelf?

Misschien voel je dat je spanning vasthoudt. Dat je moeilijk écht ontspant. Of dat je gewoon even behoefte hebt aan een moment waarop helemaal niets hoeft.

Even uit je hoofd.
Even niets moeten.
Even thuiskomen bij jezelf.

Deze avond creëren we een veilige en warme ruimte waarin je mag vertragen, voelen en loslaten.

Met Cacao, zacht Ademwerk, Reiki, Aromatherapie en de diepe ontspanning van de Klankschalen nemen we je mee naar een plek waar je even niets hoeft, alleen maar Zijn.

Je hoeft geen ervaring te hebben met ademwerk, het is juist fijn om op deze zachte manier daar kennis mee te maken.

Datum: Vrijdag 18 september
Tijdstip: 19:30 – 21:30 uur
Locatie: JaaaYoga, Heemskerk
Investering: €77

Misschien is dit precies het moment voor jezelf waar je al een tijdje behoefte aan hebt.
Voel je dat? Stuur ons dan een berichtje of meld je aan via de link in bio, of:
https://www.facebook.com/share/1QDeSEDmwo/?mibextid=wwXIfr

Liefs,

Bianca & Linda
www.bebylionne.nl & www.lindademwerk.nl

03/09/2026

🙏

De GGZ gaat niet veranderen. Wij moeten veranderen.

Ik probeer mensen inmiddels al jarenlang bewust te maken van de manier waarop we naar psychische diagnoses kijken.

Autisme. ADHD. ADD. Depressie. Borderline.

Niet omdat de klachten niet echt zijn.

Maar omdat ik vind dat we veel te weinig vragen:

Waar zijn deze klachten ontstaan?

Wat heeft iemand meegemaakt?
Hoe zag zijn jeugd eruit?
Hoe functioneerde het gezin?
Welke stress was er?
Welke patronen speelden er bij vader en moeder?
En wat wordt misschien al generaties lang binnen een familie doorgegeven?

Ik heb lang gedacht: als we maar genoeg kennis delen, als professionals maar anders leren kijken, dan verandert uiteindelijk de GGZ vanzelf.

Maar ik ben daar anders over gaan denken.

Ik denk niet meer dat we moeten wachten totdat het systeem verandert.

Mensen vóór ons hebben dat namelijk ook geprobeerd.

Psychiater Jan Foudraine stelde in de jaren zeventig al fundamentele vragen bij de dominante medische kijk op psychiatrische problematiek. Zijn ideeën kregen binnen het gevestigde systeem weinig ruimte, maar droegen wel bij aan bewegingen waarin herstel, betekenis en de eigen regie van mensen veel centraler kwamen te staan.

En precies daarin zit volgens mij de les.

Je hoeft het oude systeem niet voortdurend te bevechten om iets nieuws te kunnen creëren.

Transitiedenker Jan Rotmans gebruikt daar een prachtig beeld voor: het oude breekt geleidelijk af, terwijl tegelijkertijd iets nieuws wordt opgebouwd.

En daartussen?

Chaos.

Dat is misschien precies waar we nu zitten.

We zien steeds meer mensen die niet meer tevreden zijn met alleen een diagnose, medicatie of jarenlang leren omgaan met hun klachten.

Ze willen begrijpen:

Wat is er met mij gebeurd?

Wat vertelt mijn lichaam?

Wat doet mijn zenuwstelsel?

Welke rol speelt mijn familiegeschiedenis?

En vooral:

Wat kan ik zelf doen om werkelijk te herstellen?

En daarom denk ik dat de echte revolutie binnen de geestelijke gezondheidszorg misschien helemaal niet vanuit de GGZ gaat komen.

Ze komt vanuit mensen zelf.

Van cliënten.

Van ouders.

Van ervaringsdeskundigen.

Van therapeuten en professionals die bereid zijn buiten de bestaande kaders te kijken.

Gelijkgestemden die actie willen ondernemen.

Niet alles uit het medische model hoeft weg.

Dat is ook niet mijn boodschap.

Maar het mag nooit het enige verhaal worden.

Herstel gaat namelijk over veel meer dan symptomen verminderen.

Het gaat over eigen regie terugvinden.

Over begrijpen wat je hebt meegemaakt.

Over je lichaam weer leren voelen.

Over oude patronen doorbreken.

Over eigenwaarde.

Over relaties.

Over weer midden in het leven durven staan.

Dus misschien moeten we stoppen met wachten totdat het oude systeem toestemming geeft voor het nieuwe.

Bouw het nieuwe.

Laat zien dat het anders kan.

Verbind mensen die daar hetzelfde over denken.

En uiteindelijk ontstaat verandering misschien niet doordat we het oude systeem verslaan...

maar doordat steeds meer mensen het oude systeem simpelweg ontgroeien.

Zelf diepgaand aan de slag? Volg mijn live training 'trauma & lichaamsgericht werken' op 10+11 oktober: http://www.marcuskrielen.nl/trainingen

29/08/2026

Mijn agenda gaat even met vakantie… en ik ook!

De komende 2 weken is LindAdemwerk gesloten.
Even geen volle agenda, maar tijd om lekker te ontspannen, op te laden en weer helemaal tot mezelf te komen. Want soms is het gewoon nodig om even op de pauzeknop te drukken en jezelf die tijd te gunnen.

Ik ga genieten van de rust, de ruimte en vooral van het even helemaal niks moeten.

Daarna zie ik jullie graag weer terug met frisse energie!

Liefs,
Linda🌸

27/08/2026

Misschien hoef je niet alles op te lossen
Hoe kom je uit een negatieve mindset? Peter Crone’s (The Mind Architect) antwoord was (in mijn Verhaal gister): ‘Door niet te proberen eruit te komen’. Ik vond dat een mooi antwoord.

Want zijn we niet zo gewend geraakt om steeds iets aan onszelf te willen veranderen?
Als we verdrietig zijn, willen we weten waarom. Als we bang zijn, willen we ervan af. En als iets ons diep raakt, zoeken we naar de oorzaak en vooral naar hoe we ons beter kunnen voelen.

Zeker wanneer je veel bezig bent met persoonlijke ontwikkeling, kan zelfs heling ongemerkt weer iets worden waar je hard voor moet werken. We blijven analyseren.
Welk patroon zit hierachter?
Waar komt dit vandaan?
Wat moet ik nog loslaten?
Ik herken dat ook bij mezelf.

Maar misschien hoeft niet alles wat je voelt een probleem te worden dat direct opgelost moet worden.

Misschien mag je soms gewoon verdrietig zijn, zonder jezelf beter te hoeven maken. Mag je onzeker zijn zonder meteen sterker te moeten worden. Mag iets pijn doen zonder dat je er direct een les, inzicht of oplossing uit hoeft te halen.

Dat betekent natuurlijk niet dat we voorbijgaan aan wat iemand werkelijk heeft meegemaakt. Sommige ervaringen zijn diep ingrijpend en kunnen langdurig doorwerken in hoe je je voelt, hoe je lichaam reageert en hoe veilig je je in het leven ervaart. Soms is ondersteuning juist heel waardevol.

Maar ook dan hoeft heling voor mij niet te betekenen dat alles wat moeilijk voelt uiteindelijk moet verdwijnen.
Misschien gaat het soms juist over het tegenovergestelde: dat je niet langer hoeft te vechten tegen wat er in je leeft.

Ik probeer mezelf een andere vraag te stellen, zonder meteen op zoek te gaan naar het waarom:
Kan ik bij mezelf blijven terwijl dit gevoel er is?

Want zijn we niet gewoon mens? We worden geraakt, we hebben lief, we verliezen, verlangen, rouwen en weten soms simpelweg even niet wat we met iets aan moeten.

En dat is ook ok toch? Niet alles hoeft meteen weg en niet alles hoeft begrepen of zelfs opgelost te worden.

Misschien is juist dát onderdeel van onze menselijke ervaring: Dat wat we ook ervaren, soms gewoon even gevoeld mag worden.

🌸

24/08/2026

De langste relatie van je leven
Er is één relatie die je vanaf je eerste ademtocht met je meedraagt: de relatie met jezelf.
En toch is dat vaak niet de relatie waarin we als eerste leren investeren.

We leren aardig te zijn voor anderen, rekening te houden, ons aan te passen, te zorgen, sterk te zijn en door te gaan. Maar hoe we met diezelfde zachtheid bij onszelf kunnen blijven, leren we lang niet altijd.
Dat herken ik ook bij mij.

Ik kon lange tijd veel gemakkelijker begrip en zachtheid opbrengen voor een ander dan voor mezelf. Was volledig naar buiten gericht.

Inmiddels begrijp ik beter dat het een beschermingspatroon kan zijn die niet zomaar ontstaat.
We worden gevormd door onze vroege ervaringen, door wat we nodig hadden en wel of niet ontvingen en door de manieren waarop we als kind leerden om verbonden te blijven met de mensen van wie we afhankelijk waren.

Misschien leerde jij ook om sterk te zijn. Je aan te passen. Niet te veel ruimte in te nemen. Of vooral goed aan te voelen wat een ander nodig had.
Wat ooit hielp om je staande te houden, kan jaren later nog steeds vanzelf worden ingezet, ook wanneer het je inmiddels niet meer dient.

En juist daar probeer ik steeds zachter naar te kijken, ‘Natuurlijk heb ik dit ooit geleerd. Het heeft me toen doen blijven staan’.

Voor mij begon zelfliefde daarom ook niet met voor de spiegel staan en mezelf vertellen hoeveel ik van mezelf houd. Eerlijk gezegd werkte dat voor mij helemaal niet. Het begon veel kleiner.
Met mezelf serieus nemen.
‘Ja, ik ben moe. Ik hoef niet altijd door.’
‘Ja, dit deed pijn. Ik hoef het niet weg te relativeren, ik mag het voelen.’

Natuurlijk lukt me dat niet altijd. Oude overtuigingen nemen het soms weer over en ook mijn innerlijke criticus laat zich nog regelmatig horen. Maar het verschil is dat ik het steeds vaker opmerk.
Nu voel ik dat ik een keuze heb. Om mezelf dit keer niet te verlaten.

Misschien is dát voor mij wel zelfliefde:
Leren om bij mezelf te blijven, juist wanneer het moeilijk wordt.

🌸

21/08/2026

Soms reageert je lichaam al voordat je hoofd begrijpt wat er gebeurt.
Een opmerking raakt je onverwacht diep. Je hartslag versnelt, je adem schiet omhoog, je kaken spannen zich aan, je wilt jezelf verdedigen of je wilt het zo snel mogelijk goedmaken met de ander.
En misschien denk je achteraf: waarom raakte dit mij zó?

Ons lichaam reageert namelijk niet alleen op wat er op dit moment gebeurt. Soms herkent je systeem iets wat lijkt op wat je eerder hebt meegemaakt, nog voordat je bewuste brein daar woorden aan kan geven.

Misschien was er ooit geen ruimte voor jouw boosheid of leerde je dat aanpassen de beste manier was om de verbinding te behouden. Of dat je sterk moest zijn wanneer je eigenlijk verdrietig of bang was.

Je hoefde daar niet bewust voor te kiezen. Je systeem vond een manier om met iets om te gaan wat je op dat moment nog niet anders kon dragen.

En precies daarom vind ik het zo belangrijk om niet meteen te oordelen wanneer zo’n oude reactie zich opnieuw laat zien, maar er nieuwsgierig naar zijn: Wat gebeurde er eigenlijk in mij?

Welke emotie voel ik? Waar voel ik die in mijn lichaam? Is mijn adem omhooggeschoten? Span ik mijn buik aan? Niet om ieder gevoel terug te brengen naar een trauma en ook niet om meteen te willen begrijpen waar het vandaan komt. Maar om te kunnen blijven bij wat zich nu laat voelen. Want begrijpen dat iets voorbij is, is iets anders dan dat ook in je lichaam ervaren.

Je hoofd kan allang weten dat je volwassen bent, dat je keuzes hebt en dat een situatie van vroeger voorbij is, terwijl iets in jou nog reageert alsof het opnieuw gebeurt.

Misschien ligt juist daar een belangrijk stukje van heling. Niet alleen begrijpen wat er ooit is gebeurd, maar je lichaam steeds opnieuw de ervaring geven: dit is nu.
Ik voel wat er gebeurt.
Ik hoef het niet meteen weg te maken.
Toen is niet nu.

En misschien is thuiskomen bij jezelf uiteindelijk precies dat: Dat je vandaag bij jezelf kunt blijven, op de momenten waarop je ooit misschien geen andere mogelijkheid had dan jezelf een stukje te verlaten.

Ook voor mij blijft dit een proces, en niet iets wat op een dag ‘klaar’ is, op deze manier vind ik steeds opnieuw de weg terug naar mezelf🌸