12/06/2026
Prachtig beschreven dit.
Dankjewel voor jullie Groningse nuchterheid, wijsheid en het oprechte luisterend oor. Zo kan het dus ook.๐
Een omgekeerde wereld
Ik begrijp de oorzaak van mijn diagnoses. Ik ben mij daar terdege van bewust. Maar dit inzicht maakt mijn situatie niet minder zwaar en lost mijn problemen niet op. Begrijpen waarom ik ben vastgelopen is niet hetzelfde als geholpen worden om weer vooruit te komen.
Juist daarom worstel ik met de manier waarop binnen de geestelijke gezondheidszorg vaak wordt bepaald welke behandeling voor een patiรซnt passend zou zijn. Te vaak lijkt de GGZ uit te gaan van de gedachte dat professionals weten wat goed is voor de patiรซnt, terwijl de patiรซnt zich moet aanpassen aan het beschikbare aanbod. Maar mensen zijn geen protocollen. Geen dossiers. Geen classificaties. Geen enkele behandeling werkt voor iedereen.
Iedere patiรซnt heeft een eigen levensverhaal, eigen ervaringen, eigen kwetsbaarheden en eigen krachten. Toch ervaar ik regelmatig dat niet de mens centraal staat, maar het systeem. Dat protocollen, behandelrichtlijnen, wachtlijsten, productie-eisen en organisatorische belangen soms zwaarder wegen dan de vraag wat iemand werkelijk nodig heeft. Dat is een fundamenteel probleem.
Wat ik nodig heb, is geen standaardoplossing. Ik heb behoefte aan persoonlijke begeleiding, maatwerk en oprechte samenwerking. Niet een vooraf vastgesteld behandelpad waarin ik mij moet voegen, maar een gezamenlijke zoektocht waarin kennis, ervaring en expertise worden ingezet om te onderzoeken wat daadwerkelijk bij mij past.
In zekere zin zou dat een omgekeerde wereld zijn.
Niet de patiรซnt die voortdurend moet uitleggen waarom een behandeling niet werkt, maar de behandelaar die laat zien hoe zijn of haar expertise daadwerkelijk kan bijdragen aan herstel. Niet de patiรซnt die zich aanpast aan het systeem, maar een systeem dat zich aanpast aan de mens waarvoor het ooit bedoeld is.
Als de GGZ ervan overtuigd is dat persoonsgerichte zorg al de dagelijkse praktijk is, dan onderschat zij de afstand tussen beleid en werkelijkheid. Voor veel mensen voelt de geestelijke gezondheidszorg als een systeem dat vastzit in zijn eigen structuren. Een systeem waarin processen soms belangrijker lijken dan mensen en waarin efficiรซntie te gemakkelijk boven menselijke maat wordt geplaatst.
Diagnoses kunnen waardevol zijn. Ze kunnen verklaren waarom iemand worstelt. Ze kunnen richting geven. Maar uiteindelijk gaat herstel niet over een label. Herstel gaat over de mens achter het label.
Twee mensen kunnen dezelfde diagnose hebben en toch iets totaal anders nodig hebben om verder te komen. Wie uitsluitend naar classificaties kijkt, loopt het risico de persoon uit het oog te verliezen.
Wat ik vraag, is daarom meer dan behandeling alleen. Ik vraag om samenwerking. Om professionals die niet alleen kijken naar wat volgens een protocol zou moeten werken, maar die bereid zijn samen met mij te onderzoeken wat daadwerkelijk werkt.
Want het is pijnlijk wanneer je merkt dat er vooral wordt gekeken naar diagnoses, dossiers en behandelmodellen, terwijl jij probeert uit te leggen wat er werkelijk speelt. Het gevoel niet gehoord te worden kan bijna net zo ontwrichtend zijn als de klachten waarvoor je hulp zoekt.
Tegelijkertijd besef ik dat herstel misschien niet alleen ligt in het steeds beter begrijpen van mijn verleden. Misschien ligt de volgende stap juist in het opnieuw ontdekken van mijn toekomst.
Want uiteindelijk willen de meeste mensen niet alleen minder klachten. Ze willen hun leven terug. Wat geeft mij energie? Wat geeft mij weer betekenis? Hoe krijg ik weer levensvreugde? Bij welke mensen voel ik mij gezien, gehoord en begrepen? Welke ervaringen geven mijn zenuwstelsel een gevoel van veiligheid en tevens kracht?
Mensen met trauma zijn vaak jarenlang bezig met overleven, verwerken, verklaren en herstellen. Daardoor kan er ongemerkt steeds minder ruimte overblijven voor daadwerkelijk leven. Niet omdat zij iets verkeerd doen, maar omdat trauma zoveel aandacht opeist.
Misschien zit herstel daarom niet alleen in het verwerken van het verleden, maar ook in het heel voorzichtig opnieuw opbouwen van een toekomst. In het terugvinden van verbinding, plezier, hoop en zingeving.
Ik kan helder benoemen wat niet werkt. Maar misschien is de belangrijkere vraag geworden: wat werkt wรฉl? Al is het maar voor vijf procent.
Want echte verandering begint zelden met een grote doorbraak. Vaak begint zij met kleine ervaringen die laten voelen dat er naast overleven ook weer ruimte mag ontstaan voor leven.
Dat ik dit kan schrijven, laat mij zien dat er nog steeds een deel van mij aanwezig is dat niet heeft opgegeven. Het deel dat blijft zoeken of herstel mogelijk is. Misschien verdient juist dรกt deel eindelijk de aandacht die het al die jaren heeft moeten missen.
Benjamin Barrevoets๐ฃ
(cPTSS/ depressief/ hoogsensitief)
