19/08/2026
Een helder en beeldend verhaal over verlies en leren hiermee om te gaan. Geschreven door Manu Keirse (rouwexpert)
๐๐ฒ๐ ๐๐ฒ๐ฟ๐ต๐ฎ๐ฎ๐น ๐๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ฑ๐ฟ๐ถ๐ฒ ๐ฏ๐ผ๐บ๐ฒ๐ป
Er waren eens drie bomen, die alledrie in een hevig storm een tak waren kwijtgeraakt.
De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan.
Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken.
Gisteren heb ik ze toevallig teruggevonden en met hen gesproken.
De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: โnee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak.โ
Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen.
De zon drong niet meer tot hem door. De wonde was duidelijk zichtbaar en hij zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.
De tweede boom was zo geschrokken van de pijn
dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten.
Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond.
Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren.
De plek van de wonde was moeilijk terug te vinden.
Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.
De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte van zijn lijf,
en hij rouwde om zijn verlies.
Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: โdit jaar nog nietโ. Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd:
โja, zon, verwarm mij zodat ik mijn wonde kan verwarmen.
Mijn wonde heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort.โ
Toen de zon het derde jaar weer terugkwam, sprak de boom: โja zon, laat mij groeien.
Ik weet dat er nog zoveel te groeien is.โ De derde boom was ook moeilijk te vinden,
want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden.
Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wonde,
die vol trots in het zonlicht werd gehouden.
Manu Keirse
