04/05/2026
Twee Minuten
De klok vertraagt, de wereld zwijgt,
een adem die gezamenlijk verstilt,
geen woord dat nog de ruimte krijgt,
alleen wat in het hart nog trilt.
De straten staan in zachte rust,
de wind lijkt even stil te staan,
alsof de tijd ons even kust
en terugkijkt naar wat is gedaan.
Twee minuten, klein en groot,
gevuld met namen zonder stem,
met levens die de oorlog sloot,
maar nooit verdwijnen uit wie we zijn en kennen hen.
We buigen niet alleen het hoofd,
maar dragen wat niet meer kan spreken,
want vrijheid is niet vanzelf beloofd,
ze is gebouwd op wat moest breken.
En in die stilte, zwaar en licht,
voel je hoe verleden blijft bestaan,
twee minuten zonder zicht,
maar met herinnering die door blijft gaan.
Om 20.00 uur ben ik 2 minuten stil. Stil omdat ik denk aan alle overleden mensen die door oorlogsgeweld zijn omgekomen. Het is meer nodig dan ooit. Doe jij met me mee? Wees stil. 2 minuten maar. Voor hen. En voor ons.
X
Zuster Maud