Minerva Counseling & Relatietherapie Breda

30/08/2026

Soms lijkt het alsof je psychische klachten alleen op de “juiste” manier mag hebben. Niet te verdrietig. Niet te boos. Niet te lang van slag. Wel praten, maar niet te veel. Wel doorgaan, maar ook weer niet zó goed dat anderen denken dat het allemaal wel meevalt.

En precies dát kan zo eenzaam voelen.

Psychische klachten zijn niet altijd zichtbaar. Je kunt lachen en toch verdrietig zijn. Je kunt functioneren en ondertussen uitgeput raken. Je kunt jarenlang sterk lijken en pas veel later voelen wat bepaalde ervaringen met je hebben gedaan.

Herstel verloopt bovendien zelden netjes en rechtlijnig. Soms gaat het beter, soms raakt iets ouds je ineens weer. Dat betekent niet dat je faalt. Het betekent vaak dat er nog iets aandacht nodig heeft.

Je hoeft je pijn niet te bewijzen. Je hoeft niet in een hokje te passen. En je hoeft ook niet sneller te herstellen omdat een ander vindt dat het lang genoeg heeft geduurd.

💗 Je mag er zijn. Precies zoals je bent.

Meer lezen over psychische klachten, trauma, hechting en herstel?
https://www.minervatherapie.nl/blog/3345337_wanneer-je-psychische-klachten-hebt-doe-je-het-niet-snel-goed

16/06/2026

Na vreemdgaan wordt vaak gevraagd:

Wat is er precies gebeurd?

Met wie?

Hoe lang?

Hoe vaak?

Was het fysiek of emotioneel?

Allemaal begrijpelijke vragen.

Maar in mijn praktijk zie ik vaak dat de diepste pijn niet alleen zit in de gebeurtenis zelf. De grootste rouw zit soms in wat daarna niet meer vanzelfsprekend voelt.

Het vertrouwen. De veiligheid.

Het idee dat je wist wie de ander was.

Het gevoel dat je op dezelfde plek stond in de relatie.

De gedachte: wij zijn van elkaar.

Een cliënt schreef daar in een e-healthmodule een tekst over die mij raakte. Met haar toestemming, volledig anoniem, heb ik deze tekst verwerkt in een blog.

Ze schreef onder andere:

“Wat er vooral gestorven is in onze relatie, is de vanzelfsprekendheid.”

Die zin zegt eigenlijk alles. Want na ontrouw rouw je vaak niet alleen om wat er is gebeurd. Je rouwt ook om het beeld dat je had van je relatie, van je partner, van jezelf en van jullie samen.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over rouw na vreemdgaan, het verlies van vanzelfsprekendheid en waarom herstel na een vertrouwensbreuk zoveel meer vraagt dan alleen “sorry” zeggen.

Lees de blog hier: https://www.minervatherapie.nl/blog/3229117_wat-er-sterft-na-vreemdgaan-rouw-om-de-vanzelfsprekendheid

In relatietherapie zie ik vaak dat de grootste pijn na vreemdgaan niet alleen zit in wat er letterlijk is gebeurd. De diepste wond zit vaak in wat er daarna niet meer vanzelfsprekend voelt. Want na ontrouw verlies je niet alleen vertrouwen in je partner. Je verliest ook vertrouwen in je eigen beeld....

10/06/2026

Als een vrouw in een relatie met een man geen zin meer heeft in seks, wordt er vaak meteen gekeken naar haar libido. Het ligt vast aan haar.. Te druk. Te moe. Hormonen. Overgang. Hoofdpijn, de oude publieksfavoriet.

Maar soms is haar lijf helemaal niet stuk. Soms geeft haar lijf gewoon een seintje. Geen seks meer willen is in een relatie vaak het kanariepietje in de mijn. Het is meestal niet het eerste probleem. Het is vaak een teken dat er al langer iets niet lekker zit. Te weinig aandacht. Te weinig echte gesprekken. Te vaak langs elkaar heen leven. Te vaak iets moeten vragen i.p.v. dat hij het uit zichzelf doet Te vaak het gevoel: “Je wilt wel aan mijn lijf zitten, maar je ziet mij niet echt.”

En dan zegt haar lichaam ineens: “Ja doei Henk, zo werkt dit dus niet.”

Voor veel vrouwen begint zin in seks niet in de slaapkamer. Het begint eerder op de dag. Met even vragen hoe het met haar gaat als je binnen komt. Met luisteren zonder meteen met oplossingen te komen. Met samen lachen. Met niet pas aardig doen als je iets van haar wilt. Met haar het gevoel geven dat ze belangrijk en aantrekkelijk is.

Seks verdwijnt vaak niet zomaar uit een relatie. De lust trekt zich terug als de verbinding verdwijnt. En ja, natuurlijk kunnen hormonen, stress, moe zijn, medicijnen of lichamelijke klachten meespelen.

Een vrouw is geen lichtknopje. Je klikt haar niet even aan met de juiste beweging. Het is niet mechanisch. Maar in relatietherapie is de vraag niet alleen: “Waarom wil zij geen seks meer?” Een veel betere vraag is: “Wat gebeurt er tussen jullie waardoor haar zin verdwijnt?” Want soms betekent haar nee tegen seks eigenlijk: “Ik mis je.” “Ik voel me alleen.” “Ik wil eerst weer dichter bij je zijn.” “Ik wil niet alleen aangeraakt worden, ik wil ook gezien en gehoord worden.” "Ik wil me belangrijk voelen voor jou." "Gezien, gewenst en geliefd voelen." "Ben jij er ook voor mij als ik jou nodig heb?" En daar begint het echte gesprek.

Niet met wijzen, verwijten of beschuldigen. Wel met luisteren. Want dat kanariepietje valt niet zomaar van zijn stokje.

https://www.minervatherapie.nl/blog/2944674_waarom-seks-vaak-als-eerste-verdwijnt-als-het-niet-goed-gaat-in-de-relatie

02/06/2026

Depressie en Trauma; uitgeput door te lang overleven.

Wanneer depressieve klachten samenhangen met trauma, gaat het vaak niet over luiheid, gebrek aan discipline of “even positiever denken”. Het gaat vaak over uitputting. Over te lang sterk zijn. Te lang aanpassen. Te lang doorgaan terwijl er van binnen eigenlijk iets om aandacht vroeg.

Trauma hoeft niet altijd één grote gebeurtenis te zijn. Het kan ook gaan over jarenlang emotioneel alleen staan, jezelf wegcijferen, op eieren lopen, gepest worden of steeds voelen dat jouw emoties er niet echt mochten zijn.

Dan kan depressie later voelen als leegte, vermoeidheid, terugtrekken, prikkelbaarheid of het gevoel jezelf kwijt te zijn.

In mijn nieuwe artikel schrijf ik over de verbinding tussen depressie en trauma. Over bevroren verdriet, oude overlevingspatronen en waarom herstel vaak begint met zachter naar jezelf leren kijken.

Misschien ben je niet kapot. Misschien ben je moe van te lang overleven.

https://www.minervatherapie.nl/psychische-klachten/depressieve-gevoelens-somberheid-depressie/depressie-en-trauma

Van buiten lijkt het misschien alsof je stilvalt. Alsof je minder gemotiveerd bent. Alsof je jezelf even bij elkaar moet rapen. Dat hoor je soms ook van anderen. Goedbedoeld, meestal. “Ga lekker wandelen.” “Denk positief.” “Je moet wat meer structuur aanbrengen.” Alsof je innerlijk allee...

30/05/2026

Soms raakt een film je op een plek waarvan je niet eens wist dat die nog zo gevoelig was. Ik zat laatst naar een moderne Assepoester-achtige film te kijken. Een beetje fout, een beetje over the top, met weerwolven zelfs. 😄 En toch bleef er iets hangen.

Dat moment waarop een vrouw, die eerst onzichtbaar of klein gehouden wordt, ineens gekozen wordt door iemand met macht, status of bescherming.

Je ziet het in zoveel verhalen terug. Assepoester. Pretty Woman. Ariel de zeemeermin. De vrouw die eerst onbeduidend voelde wordt gezien. Niet zomaar gezien, maar gekozen.

En hoe irritant of passief dat soms ook kan voelen, ergens raakt het aan een oud verlangen dat veel vrouwen herkennen. Het verlangen om ertoe te doen.

Om niet over het hoofd gezien te worden. Om te voelen: jij bent belangrijk voor mij.

In mijn nieuwe blog schrijf ik over dit verlangen om gekozen te worden, over hechting, oude kinderfantasieën, vrouwelijke verlangens en waarom deze verhalen ons soms dieper raken dan we zelf verwacht hadden.

Misschien gaat het uiteindelijk niet over de prins op het witte paard. Misschien gaat het over de vraag: kan ik mezelf ook kiezen, wanneer niemand anders dat op dat moment doet?

https://www.minervatherapie.nl/blog/3196373_wachten-op-de-prins-op-het-witte-paard-gekozen-willen-worden

17/05/2026

Soms loop je in relaties steeds op dezelfde plek vast.

Je verlangt naar verbinding, maar zodra het spannend wordt, neemt je oude patroon het over. Je gaat harder je best doen. Je past je aan. Je blijft hopen op iemand die niet echt kiest. Of je neemt juist afstand zodra iemand dichtbij komt.

Dat heeft vaak minder met “moeilijk doen” te maken dan met hechtingspijn.

In mijn praktijk werk ik met EFIT, Emotionally Focused Individual Therapy. Dit is de individuele vorm van EFT en helpt je onderzoeken wat er van binnen gebeurt wanneer liefde, afstand, afwijzing, nabijheid of afhankelijkheid jou raakt.

Wat probeer je te beschermen?
Welke pijn zit eronder?
Wat heb je eigenlijk nodig?
En welke nieuwe keuze helpt je om dichter bij jezelf te blijven?

EFIT gaat niet over alles goedpraten. Het gaat over begrijpen waar je patroon vandaan komt én verantwoordelijkheid nemen voor wat je ermee doet.

Zodat je niet steeds opnieuw hoeft te verdwijnen, vechten, pleasen, controleren of hopen op plekken waar je jezelf kwijtraakt.

Ik heb er een nieuwe pagina over geschreven op mijn website.

Voor wie zichzelf herkent in terugkerende relatiepatronen, bindingsangst, verlatingsangst, emotionele afhankelijkheid, afstand nemen of steeds vallen op mensen die niet echt beschikbaar zijn.

https://www.minervatherapie.nl/psychotherapie/efit-therapie-bij-hechtingspijn-en-relatiepatronen

Soms loop je in relaties steeds op dezelfde plek vast. Je verlangt naar verbinding, maar zodra het spannend wordt, neemt een oud of pijnlijk zich herhalend patroon het over.Misschien raak je snel bang dat iemand je verlaat.Je gaat harder je best doen, past je aan, controleert, blijft hopen of blijft...

09/04/2026

Sommige kinderen groeien op zonder vader, maar niet zonder gevolgen.

Vaderloos opgroeien gaat vaak veel dieper dan mensen denken. Het raakt aan hechting, zelfbeeld, vertrouwen, identiteit en de manier waarop je later relaties aangaat. Voor een zoon kan een vader een voorbeeld zijn van hoe je als man en partner aanwezig bent. Voor een dochter vaak een eerste spiegel van hoe liefde, veiligheid en respect kunnen voelen. Als die plek leeg blijft, werkt dat vaak nog lang door.

Daarom vind ik het waardevol dat de documentaire Fatherless hier aandacht voor vraagt. In deze docu delen drie jongvolwassenen hun persoonlijke verhaal over opgroeien zonder vader. Het gaat over gemis, loyaliteit, familiesystemen, mentale gezondheid en de patronen die van generatie op generatie kunnen doorlopen.

Wat ik sterk vind, is dat Fatherless meer wil zijn dan alleen een docu. De documentaire wil ook educatief worden ingezet binnen onder andere onderwijs, jeugdzorg, maatschappelijk werk en andere werkvelden, om bewustwording te vergroten en vicieuze cirkels te helpen doorbreken.

Ik schreef er een artikel over vanuit mijn eigen praktijk en visie.

De documentaire Fatherless is op 24 april te zien in Lab Amsterdam-Noord.

https://www.minervatherapie.nl/info/3112239_nieuwe-documentaire-fatherless-opgroeien-zonder-vader

08/04/2026

Een DSM-label zegt vaak vooral hoe klachten heten. Niet waarom ze er zijn. En ook niet wat ze in stand houdt. Dat verschil is nogal belangrijk. Want psychische klachten ontstaan meestal niet zomaar. Ze groeien in omstandigheden.

In opvoeding.
In onveiligheid.
In stress.
In wat je als kind hebt moeten aanpassen om het vol te houden.

Daarom spreekt patroondiagnostiek mij aan. Minder turen naar een etiket, meer kijken naar het patroon:

Wat gebeurt hier echt?

Wat is de functie van deze klacht geworden?

Wat houdt dit vast?

Wat heeft deze mens nodig?

Dat vind ik een veel menselijkere manier van kijken.

Ik schreef er een blog over.

https://www.minervatherapie.nl/blog/3110426_waarom-psychische-klachten-nooit-losstaan-van-je-verhaal

07/04/2026

De uitzending van BOOS over Yes We Can Clinics raakt wat mij betreft een heel belangrijke vraag: wanneer noemen we iets nog behandeling, en wanneer is het gewoon een systeem geworden waarin kwetsbare jongeren zich opnieuw moeten aanpassen om te overleven? Waar pesten, keihard confronteren en vernederen een gewoonte lijkt te zijn?

BOOS spreekt over een onderzoek met meer dan 100 bronnen, waaronder ruim 80 oud-cliënten, meer dan 20 oud-medewerkers en 9 deskundigen. Het beeld dat daaruit naar voren komt is ernstig: een one size fits all-aanpak, twijfel over de wetenschappelijke onderbouwing en professionaliteit van ervaringsdeskundig counselors en jongeren die er getraumatiseerder uit komen dan erin gingen.

Dat zou iedereen in de jeugdhulp, ggz en politiek wakker moeten schudden!

Wat mij al eerder stoorde in de beeldvorming rond deze kliniek (Videoland serie), zie ik nu opnieuw terug bij BOOS: hardheid wordt verkocht als doorbraak, confrontatie als moed en groepsdruk als herstel. Maar veiligheid is geen luxe in therapie. Veiligheid is de basis. Zeker bij jongeren met trauma, depressie, zelfbeschadiging, misbruikervaringen of hechtingsproblemen.

Een jongere die al geleerd heeft dat liefde pijn doet, dat grenzen er niet toe doen of dat je je moet aanpassen om erbij te horen, heeft geen behandeling nodig die dat patroon nog eens herhaalt.

Die heeft professionele nabijheid nodig. Rust. Begrenzing zonder vernedering. Een behandelaar die veiligheid biedt in plaats van spanning als methode te gebruiken.

Yes We Can positioneert zich zelf als plek voor jongeren van 13 tot en met 27 jaar met meervoudige problematiek en profileert zich als oplossing “als niets meer werkt”. Juist dan moet je extra zorgvuldig zijn met wat je belooft, hoe je behandelt en wie je inzet. En kan je geen positieve garanties bij voorbaat geven.

Wie werkt met kwetsbare jongeren moet zichzelf steeds dezelfde vraag blijven stellen: helpt deze aanpak iemand echt verder, of leert iemand hier vooral opnieuw om zich te voegen naar macht, druk en schaamte?

https://www.minervatherapie.nl/blog/3108807_boos-als-alles-niet-meer-werkt-wat-dan-wel

29/03/2026

Wat mij raakt in de berichtgeving over de zaak Ali B, is hoe snel er geoordeeld wordt over hoe een slachtoffer van seksueel misbruik zich “zou moeten” gedragen.

Alsof iemand die lacht, doorgaat, bevriest, twijfelt, het pas later vertelt of niet meteen zichtbaar instort, daardoor minder geloofwaardig wordt.
Dat is precies het probleem.

Trauma reageert niet netjes volgens een draaiboek. Mensen kunnen doorgaan. Lachen. Zwijgen. Verward zijn. Zich aanpassen aan de situatie. Dat maakt een verhaal niet verdacht. Dat maakt het menselijk.

Als advocaten emoties, timing en gedrag gaan framen alsof daaruit af te lezen valt wat een “echt” slachtoffer is, dan gaan ze wel erg dicht op de stoel van de psycholoog zitten. En eerlijk gezegd, zelfs veel psychologen zouden voorzichtiger moeten zijn met zulke stellige conclusies.

Een slachtoffer is geen toneelstukje dat overtuigend genoeg moet worden opgevoerd.

Misschien zouden we eindelijk eens wat beter moeten begrijpen wat overlevingsgedrag is, in plaats van slachtoffers af te rekenen op het feit dat ze niet reageerden zoals buitenstaanders graag hadden gezien.

Mensen die seksueel geweld of grensoverschrijdend gedrag meemaken, reageren vaak heel verschillend. De één bevriest. De ander gaat door. Iemand kan lachen, zich aanpassen, de sfeer proberen te redden, het wegstoppen, later pas begrijpen wat er eigenlijk gebeurd is, of pas veel later woorden vinden...