08/09/2026
Na het zien van de film Stromboli van bleef de metafoor van een vulkaan bij mij hangen. Soms blijft een verhaal langer in je lichaam aanwezig dan je zou willen.
Bij het schrijven van deze blog moest ik daar opnieuw aan denken. Aan hoe schuld en schaamte ervoor kunnen zorgen dat we iets diep wegstoppen. Omdat het te pijnlijk is om ernaar te kijken. Of omdat we denken dat we er allang overheen zouden moeten zijn.
Maar wat we wegduwen, is niet weg.
Het kan zich op een andere manier laten zien. In spanning, onrust, moeite met ontspannen… of in steeds weer hetzelfde vermijden.
Want wat gebeurt er wanneer je niet langer probeert de druk vast te houden, maar voorzichtig durft te kijken naar wat eronder ligt? Link naar de blog in de bio.