01/09/2026
ZELFREFLECTIE & ZIELSLIEFDE
(Mijn eigen) blinde vlekken & persoonlijke groei ♥️
Tijdens mijn inspiratiebreak heb ik niet alleen nagedacht over wat ik wil creëren met Carma Coaching & C-Vibes maar vooral naar mezelf gekeken.
Hoe ik denk en reageer.
Hoe ik creëer en hoe ik onderneem.
En met name waar ik mezelf soms nog onnodig veel energie zie geven.
Ik kan behoorlijk kritisch naar mezelf kijken. En één vraag die ik mezelf eigenlijk nooit eerder zo expliciet heb gesteld, kwam steeds opnieuw terug: “Waarom ben ik zo vaak beschikbaar voor mensen die geen wederkerigheid bieden?”
Ik zag hetzelfde patroon terug in totaal verschillende situaties.
Ik investeer eerst, leg uit. Ik nuanceer, denk mee.
En probeer vriendelijk, duidelijk en redelijk te blijven.
Maar wanneer een ander vervolgens weinig teruggeeft, zoals een standaardreactie, nóg een vraag, opnieuw onderhandelen of helemaal niet reageert, dan ga ik vaak op zoek naar de juiste reactie.
Hoe kan ik dit het beste uitleggen?
Hoe zorg ik dat de ander begrijpt wat ik bedoel?
Hoe rond ik dit netjes af?
En daar zit mijn blinde vlek.
Want misschien is het probleem helemaal niet de communicatie maar ontbreekt er simpelweg wederkerigheid.
Ik draag blijkbaar een overtuiging die me ooit veel heeft gebracht: ‘Als ik zorgvuldig, eerlijk en helder communiceer, ontstaat er vanzelf begrip.’
Een prachtige kwaliteit misschien maar er zit ook een schaduwkant aan. Want dan kan er ongemerkt een andere overtuiging ontstaan: ‘Als ik het nóg beter uitleg, zal het gedrag van de ander veranderen.’
En dat blijkt niet altijd zo te werken.
Sommige mensen begrijpen je grens namelijk prima. Ze vinden ‘m alleen niet fijn.
En dat zijn twee totaal verschillende dingen.
Ik heb echt wél grenzen, vertel wat mijn tarieven zijn want ik werk niet gratis.
Ik geef mijn beschikbaarheid aan, zeg wanneer ik met vakantie ben.
En zeg ook wanneer iets niet klopt of resoneert en kan ook duidelijk ‘nee’ zeggen.
Mijn blinde vlek zit misschien één stap terug. Ik voel me nog regelmatig verantwoordelijk voor een goede afronding van een interactie die de ander zelf al onevenwichtig heeft gemaakt.
Ik ben alleen gewend om degene te zijn die nuance bewaakt. Die probeert om escalatie te voorkomen, de juiste woorden zoekt.
Die wil dat iedereen zich gehoord voelt.
Dat is een kracht. Maar ik hoef niet altijd degene te zijn die het relationele werk doet.
Uitleg is namelijk niet hetzelfde als verbinding.
Ik kan iets nog zo zorgvuldig uitleggen, maar als iemand niet wil luisteren wordt diegene niet automatisch een betere luisteraar door een nóg mooiere uitleg.
En misschien is dat wel één van mijn belangrijkste levenslessen. Niet iedere vraag verdient een antwoord.
Niet iedere situatie verdient mijn energie.
En niet iedere grens hoeft verdedigd te worden.
Mijn aandacht is onderdeel van mijn werk. En mijn energie is niet onbeperkt beschikbaar.
Dus wederkerigheid mag een selectiecriterium worden.
Niet alleen in de liefde, maar ook in samenwerkingen, vriendschappen en andere relaties.
De vraag verschuift dan van “Hoe houd ik deze relatie goed?” naar: “Draagt deze relatie míj ook?”
Dat is een enorme verschuiving.
En misschien raakt dit precies aan wat C-Vibes voor mij betekent.
Ik ben bezig met een nieuwe identiteit die veel vrijer, rebellerender en magnetischer voelt.
Conscious.
Free.
Wild.
Soulful.
Feminine.
Magnetic.
Maar een nieuwe identiteit ontstaat natuurlijk niet alleen door een nieuwe naam of nieuwe branding maar wordt zichtbaar in de kleine keuzes.
Want een vrije vrouw hoeft niet iedereen te beantwoorden.
De magnetische ondernemer hoeft niet iedereen te overtuigen.
En de bewuste vrouw hoeft niet iedere onredelijkheid te transformeren.
Misschien is dát de transformatie waar ik middenin zit.
Van reageren vanuit verantwoordelijkheid naar kiezen vanuit resonantie.
En ja, dat is best diep.
Daarom zet ik de komende tijd drie vragen boven iedere interactie die me onnodig veel energie kosten:
-Is dit werkelijk een communicatieprobleem of een wederkerigheidsprobleem?
-Probeer ik begrip te creëren bij iemand die helemaal niet bereid is mij te begrijpen?
-En als ik niets meer hoefde te bewijzen rondom mijn loyaliteit, eerlijkheid en vriendelijkheid… zou ik dan überhaupt nog antwoorden?
Die laatste vind ik zelf de meest confronterende.
Want misschien is het antwoord soms gewoon: Nee. Eigenlijk niet.
En dat betekent niet dat mijn hart dichtgaat maar dat mijn mooie energie niet overal beschikbaar hoeft te zijn.
Daarna kwam er voor mij een nóg confronterende vraag.
Wat levert het mij op om begrepen te worden?
Niet alleen door de personen met wie ik een diepe connectie ervaar.
Maar ook door de buitenwereld.
Want wat doe je als anderen niet begrijpen wat jij ervaart?
Als familie, vrienden of mensen om je heen zeggen:
“Maar wat zie je hier eigenlijk in?”
“Waarom laat je dit, je geliefde, niet gewoon los?”
“Je maakt het jezelf toch veel te moeilijk?”
“Hij doet toch niets?”
“Misschien moet je gewoon verdergaan.”
Dan voel je een enorme behoefte om het uit te leggen. Om te vertellen wat je voelt en ervaart. Waarom deze verbinding zo anders is. Wat er allemaal is gebeurd. Welke signalen je hebt gezien.
En waarom jij weet dat dit voor jou niet zomaar een ontmoeting is.
Overtuigen hoeft niet, maar je wilt gewoon begrepen worden.
En daar zit voor mij ook meteen een interessante vraag: ‘Wat levert het op als die ander het eindelijk begrijpt?’
Geeft het erkenning?
Het gevoel dat je niet gek bent?
Dat je geen zweverig type bent?
Dat je het niet allemaal zelf hebt bedacht?
Dat jouw ervaring bestaansrecht heeft?
Dat iemand eindelijk zegt: “Oké. Nu snap ik wat jij bedoelt.”
En daar zit de diepere laag. Want wanneer de buitenwereld jouw zielsliefde-ervaring niet begrijpt, kunnen we onbewust steeds harder proberen om onze waarheid uit te leggen. Nog meer vertellen, nog meer onderbouwen, nog meer bewijs verzamelen.
Totdat we bijna vergeten dat iets niet minder waar wordt omdat een ander het niet begrijpt.
Ook jouw ervaring hoeft niet door de buitenwereld goedgekeurd te worden om voor jou betekenisvol te zijn.
Want wanneer je een diepe connectie met iemand ervaart, kan de behoefte om begrepen te worden enorm groot worden.
Je wilt dat een ander begrijpt waarom deze connectie voor jou zo diep voelt.
Waarom je bepaalde dingen voelt.
Waarom bepaalde gebeurtenissen jou raken.
Waarom jij niet zomaar kunt doen alsof het niets betekent.
Waarom je voelt dat er iets tussen jullie is.
En misschien wil je uiteindelijk vooral dat Your Person zegt: “Ik voel het ook.”
Maar wat als daar een diepere behoefte onder zit?
Wat als begrepen worden je het gevoel geeft dat jouw ervaring eindelijk bevestigd wordt?
Dat je niet gek bent.
Dat je niet zweverig bent.
Dat je het niet allemaal zelf hebt bedacht.
Dat de connectie echt is.
Dit vind ik echt een interessante laag om naar te kijken. Want dan gaat het verlangen misschien niet alleen over de ander maar over gezien worden, serieus genomen worden, erkenning krijgen.
Hier kan een oude overtuiging zitten: “Als jij erkent wat ik voel, weet ik dat mijn gevoel klopt.”
Maar jouw gevoel hoeft niet door de ander gevalideerd te worden om waar te zijn.
Je hoeft niet te wachten op erkenning, op een verklaring, op het moment waarop de ander eindelijk zegt wat jij allang voelt.
De echte vraag is: “Waarom heb ík zijn/haar begrip nodig om mezelf te vertrouwen?”
Oef.
Die kwam bij mij wel even binnen.
Want wanneer je een ander nodig hebt om jouw ervaring te bevestigen, geef je die ander onbewust ook een stukje autoriteit over jouw eigen waarheid.
En dat is precies waar ik zelf steeds meer vanaf wil.
Ik mag voelen wat ik voel.
Ik mag een connectie als bijzonder ervaren.
Ik mag betekenis geven aan wat ik heb meegemaakt.
En tegelijkertijd hoef ik een ander niet zover te krijgen dat diegene dezelfde conclusie trekt.
Dat is iets anders dan jezelf afsluiten voor communicatie.
Het betekent juist dat je vanuit een andere plek kunt communiceren, namelijk jezelf uitdrukken.
Om vanuit vrijheid te voelen wat er te voelen valt.
En misschien is dát ook wel één van de grootste verschuivingen binnen zielsliefde-verbindingen.
Kun jij zelf volledig vertrouwen op wat jullie verbinding in jou zichtbaar maakt, ook als de geliefde zelf of een buitenstaander het anders ervaart?
De waarde van een diepe connectie betekent niet alleen dat een ander jou uiteindelijk begrijpt.
De verbinding laat jou zien waar jij jezelf nog niet volledig begrijpt, vertrouwt of erkent.
En dat geldt misschien ook voor de buitenwereld.
Hoeveel energie besteed je nu nog aan het uitleggen van jezelf, aan mensen die je misschien helemaal niet hóeven te begrijpen?
En wat zou er gebeuren als je die energie terughaalt?
Zodat je jezelf niet langer hoeft te bewijzen.
Wat zou er in jouw leven veranderen als je jezelf niet meer hoefde uit te leggen aan mensen die jouw ervaring simpelweg niet kunnen of willen begrijpen?
En misschien nog één:
Wat levert het jou op om begrepen te worden?
Daar ligt de volgende laag van vrijheid.
Mijn eigen groei zit in leren onderscheiden:
-Welke situaties verdienen een gesprek?
-Welke situaties vragen om een grens?
-Welke situaties vragen om een besluit?
-En welke situaties mogen gewoon eindigen?
Ik hoef niet te wachten tot een ander het begrijpt voordat ik mijn conclusie trek.
En ik hoef mijn grens niet juridisch, emotioneel én moreel waterdicht te maken voordat ik hem mag hebben.
Soms is: “Nee, dit voelt niet goed voor mij”, al genoeg.
Volwassen vrijheid betekent namelijk dat je niet alles hoeft te transformeren. Niet alles hoeft te verklaren.
Niet alles hoeft op te lossen of overal op moet reageren.
Het gaat om voelen.
Kiezen.
En verdergaan.
Dit is de vrouw die ik steeds meer leer kennen ✨
Soulmade by www.nieuwetijdsliefde.nl
Soulmade Food
