19/08/2026
Er is een verschil tussen een wond eren en er telkens opnieuw in wonen.
Gisteravond scrolde ik door beelden van huizen waar vrouwen werden opgesloten, vooral in Engeland en Ierland, ook elders in Europa. De beelden waren gruwelijk. De reacties eronder ook.
Vanochtend werd ik wakker met één gedachte. Wat heeft dit voor zin.
Eerder begon ik te lezen in Bestaansrecht van Maarten Oversier. Ik legde het weg omdat ik voelde hoe ik die energie werd in gezogen.
We zijn allemaal slachtoffer geweest van het patriarchaat, mannen en vrouwen. Voorvaderen en voormoeders. Elke keer dat we ons identificeren met dit soort verhalen, stappen we terug in de tijd. Wat je aandacht geeft, groeit.
Er is een groot verschil tussen medeleven en medelijden. Medelijden houdt iemand klein. Medeleven ziet iemand in zijn grootste licht, zonder het verhaal.
Dat verhaal hoeft niet herhaald te worden. Werk vanuit het nu, met wat je voelt in je lijf. Waar de weerstand zit, waar je adem stokt en je keel dichtknijpt. Het lichaam is een directe ingang tot wat er in je is opgesloten.
In de ademdriedaagse werken we met klank en adem. We laten hen door ons heen klanken en zingen, zodat vastgezette energie los kan komen uit het lichaam.
Wil je meer weten, DM "Nieuw verhaal" voor meer info