06/05/2026
Kinderen en afscheid nemen… het blijft iets waar iedereen anders over denkt. En dat is oké. We maken hierin keuzes vanuit ons eigen gevoel, onze eigen ervaringen.
Mijn visie? Betrek kinderen zo veel mogelijk bij het afscheid. Bij de uitvaart, maar ook bij de overledene zelf. Niet door ze ergens toe te verplichten, maar door ruimte te geven. Ruimte om op hun eigen tempo te ontdekken, te voelen en te kiezen.
Kinderen hebben een bijzonder vermogen om hun eigen weg te vinden. Waar ze aan het begin van de week misschien nog op afstand, voorzichtig en stil toekijken, kunnen ze aan het einde van de week ineens dansend rond de kist bewegen. En juist dat… brengt lucht en licht in een moment dat zo zwaar kan voelen.
Het begint bij eerlijkheid. Voorbereiden op wat anders is. Dat oma er anders uitziet en koud kan aanvoelen als je haar aanraakt. Zachte, duidelijke uitleg die helpt om te begrijpen wat ze zien en voelen.
Wat me raakt, zijn de verhalen van volwassenen die zeggen: “Ik was er niet bij, ik mocht niet mee naar de uitvaart van mijn moeder.” Het gemis daarvan blijft. Daarom geloof ik dat we kinderen ook mogen opvoeden in rouw. Dat ze mogen leren: verdriet hoort erbij. Je mag huilen. Je mag missen.
En misschien nog wel het belangrijkste: kinderen willen iets dóén. Iets tastbaars. Een tekening maken, een brief schrijven, een kaarsje branden. Voor de één is dat een vlinder schilderen, voor de ander een paar woorden schrijven aan de binnenkant van de kist.
Er is geen goed of fout. Alleen wat past. 🤍
