14/07/2026
Vandaag niet uitvaren, maar uitfietsen.
Soms is een afscheid zó passend, dat je onderweg alleen maar kunt denken, natuurlijk.
Na een laatste bloemengroet van de medebewoners en de medewerkers fietsen we de poort van de zorginstelling uit. De plek waar zij de laatste jaren woonde. Waar Alzheimer steeds meer van haar overnam. Maar niet haar liefde en ook niet de liefde van haar man, hij bleef haar bezoeken.
Vandaag neemt hij haar mee, op hun laatste reis samen.
Hij fietst voorop, op een oude bakfiets zonder accu en zonder versnellingen. Voor hem haar mand bedekt met bloemen en uit de speaker klinkt muziek.
Vrienden fietsen mee. Sommigen duwen even mee tegen de bakfiets als de dijk of de tunnel nét iets te steil wordt. Bij een rotonde stappen vrienden af om het verkeer tegen te houden.
We stoppen bij hun huis, drinken samen een glas water en de buurvrouw brengt krentenbollen. Veel wordt er niet gezegd en dat hoeft ook niet.
Dan fietsen we verder. De laatste kilometers naar het crematorium.
Ik kijk naar de mensen om me heen, naar de bloemen en naar de liefde die bijna tastbaar is. En ik denk, dit is precies wat een afscheid mag zijn. Geen vaste vorm en geen standaardroute. Maar een laatste reis die helemaal paste bij wie zij was en bij de mensen die achterblijven.
Vandaag werd er niet uitgevaren.
Vandaag werd er uitgefietst.
Met een lach en een traan.
En met heel, heel veel liefde.
Column en foto geplaatst met toestemming.
Delen mag.
https://marauitvaart.nl/
