05/05/2026
Zelfregulatie…
Deze week heb ik de praktijk een week dicht. Om mezelf wat ruimte te geven in een ingewikkelde periode.
De mantelzorg voor mijn moeder -die qua gezondheid op het randje van de dood staat- is pittig. Vooral emotioneel gezien.
Mijn neiging is door te gaan, niet te veel te voelen en vooral alle praktische dingen af te handelen. Dat is een vaardigheid maar nu in mijn geval ook een coping mechanisme. Het geeft me een soort ‘schijn controle’. Zelfs mijn werk biedt me dat; daar voel ik me tenminste deskundig en niet machteloos, ik snap het proces en behoud mijn oriëntatie.
De komst van de dood is echter niet te plannen, niet te snappen, het vraagt overgave en in het nu zijn.
Ik ben niet naar Oekraïne afgereisd om te assisteren bij de SE opleiding daar. Omdat de situatie met mijn moeder te instabiel is en acuut alleen terugreizen te spannend voelt.
De neiging om de twee weken die hiermee vrij kwamen vol te plannen met afspraken op de praktijk was (en is) groot.
Want nu ik even stil val zijn ze er, de ingewikkelde gevoelens. Verdriet, boosheid, teleurstelling, machteloosheid, onzekerheid en vooral het gebrek aan oriëntatie van hoe lang deze fase gaat duren.
En wat er ook is: de kracht van de natuur, van de liefde in ons gezin, van lieve vriendinnen die appen, samen wandelen en voor de broodnodige humor zorgen…
Zo. Nu mag ik weer even mijn gezonde coping inzetten en weer even door met afleiding: nieuwe moestuin grond halen. Nog niet alle komkommer en courgette plantjes hebben een eigen grotere pot gekregen die ze nodig hebben voor hun groei…