17/06/2026
Soms vraag ik aan cliรซnten:
**"๐ช๐ฎ๐ป๐ป๐ฒ๐ฒ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ฏ ๐ท๐ฒ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ ๐น๐ฎ๐ฎ๐๐๐ ๐ฒ๐ฐ๐ต๐ ๐ป๐ถ๐ธ๐ ๐ด๐ฒ๐ฑ๐ฎ๐ฎ๐ป?"**
Geen telefoon.
Geen televisie.
Geen werk.
Geen huishoudelijke klus.
Geen doel.
Gewoon zitten.
Voor je uit staren.
Even zijn.
Vaak blijft het dan stil.
Want rust nemen zijn we een beetje verleerd.
Wat mij opvalt in de praktijk, is dat veel mensen voortdurend "aan" staan.
Hun agenda zit vol.
Hun hoofd zit vol.
Hun dagen zitten vol.
En ondertussen proberen ze alles draaiende te houden.
Werk.
Gezin.
Mantelzorg.
Sociale verplichtingen.
Sport.
Administratie.
De honderden prikkels die iedere dag op ons afkomen.
Ik zie het bij volwassenen.
Ik zie het bij jongeren.
Ik zie het bij mensen die zichzelf hooggevoelig noemen.
Maar ook bij mensen die nooit eerder hebben nagedacht over hun zenuwstelsel.
Wat ik hoor is:
*"Ik ben snel overprikkeld."*
*"Ik voel me altijd moe."*
*"Ik slaap, maar word niet uitgerust wakker."*
*"Ik kan niet meer zoveel hebben als vroeger."*
*"Ik sta altijd aan."*
En vaak denken ze dat er iets mis is met hen.
Maar wat als er niets mis is?
Wat als jouw lichaam gewoon probeert duidelijk te maken dat het al veel te lang te weinig herstel krijgt?
Want wanneer een zenuwstelsel langdurig alert blijft, gebeurt dat niet alleen in je hoofd.
Ook het lichaam gaat meedoen.
Spieren spannen zich aan.
Ademhaling wordt oppervlakkiger.
Bindweefsel (fascia) kan steeds meer spanning gaan vasthouden.
Het lichaam raakt als het ware gewend aan alertheid.
Daarom kijk ik in mijn praktijk niet alleen naar de plek waar iemand pijn heeft.
Ik kijk naar het geheel.
Naar het lichaam.
Naar spanning.
Naar herstel.
Naar wat jouw systeem misschien al langere tijd probeert te vertellen.
Want soms heeft een lichaam geen extra prestatie nodig.
Soms heeft het vooral behoefte aan rust, aandacht en ruimte om los te laten.
Herken jij dat gevoel van altijd "aan" staan?