13/09/2026
Levend verlies.
De meeste mensen denken bij rouwen vooral aan het moment waarop iemand overlijdt.
Maar rouwen kan al veel eerder beginnen.
Wanneer iemand ernstig ziek wordt, je eigen gezondheid verandert, een kinderwens anders loopt dan gehoopt, een relatie verandert of je een toekomstbeeld moet loslaten.
Je verliest dan iets wat er misschien nog wel is, maar niet meer zoals het was.
Sinds ik weet dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is, merk ik steeds meer wat dat betekent.
Afscheid nemen van dingen die ooit vanzelfsprekend waren.
Van zomaar bij iemand thuis komen.
Van plannen maken zonder eerst te moeten kijken of het nog kan.
En soms vraag ik me af:
Is dit de laatste keer dat ze bij ons op bezoek is?
Maar soms is er helemaal geen afscheid.
Dan bel ik haar en neemt ze gewoon op met:
“Met je moeder.”
En toch kan ik denken:
Hoe vaak zal ik dit nog horen?
En zij vraagt zich bij alles wat ze doet af:
Is dit de laatste keer dat ik dit nog kan?
Je rouwt dan om wat verandert, terwijl de ander er nog is.
Dat is levend verlies.
Rouw kan verdriet, angst, boosheid en machteloosheid met zich meebrengen. Juist dan is het belangrijk om ruimte te geven aan die emoties. Niet om sterk te moeten zijn, maar om te mogen voelen, te vertragen en rust te vinden.
En juist vanuit die rust ontstaat soms ruimte voor wat er nog wél is.
Voor de momenten samen.
Voor echt luisteren.
Voor oog hebben voor elkaar.
Voor bewust herinneringen maken.
Niet alleen denken: “Is dit de laatste keer?”
Maar ook: “Hoe wil ik deze tijd samen beleven?”
Dat is ook waar ik anderen graag in ondersteun wanneer ze door verlies, verandering of een moeilijke periode gaan.
Ruimte voor emoties.
Rust in jezelf.
En vanuit daar weer nieuwe kracht en verbinding.
Want juist als iemand er nog is, mag je rouwen om wat niet meer hetzelfde is.
