Takecare_coaching

Takecare_coaching 🙁 bij stress, onrust&angst in zwangerschap
❤️‍🩹 helen na bevaltrauma
👉 ff sparren/meer info ->PB

30/08/2026

Je voelde weerstand.

Een duidelijke 'nee' vanbinnen.

Maar je zei: "Ja, is goed."

Je ging mee met het voorgestelde beleid.
Je stelde geen vragen meer.
Je wilde geen moeilijke patiënt zijn.
Je wilde de verloskundige of arts niet teleurstellen.

Je dacht misschien: "Zij zullen het wel weten."

Of: "Ik moet gewoon vertrouwen hebben."

Achteraf kun je dan denken: Waarom heb ik dit laten gebeuren?

Dit kan te maken hebben met fawning.

Fawning is een automatische overlevingsreactie waarbij je veiligheid probeert te vinden door je aan te passen, te pleasen en mee te bewegen met de ander.

Niet omdat je het echt wilt.

Alleen wel omdat je zenuwstelsel op dat moment ervaart: 'Als ik meewerk, blijft het veilig.'

Fawning is niet alleen zichtbaar in de verloskamer.

Het kan juist zichtbaar zijn bij vrouwen die moeite hebben om ruimte innemen.
Die niet snel om hulp vragen.
Die bang zijn om lastig te zijn.
Die conflicten liever vermijden.
Die hun eigen gevoel snel in twijfel trekken.

Vrouwen die misschien al veel eerder hebben geleerd:

"Maak geen gedoe."
"Pas je aan."
"Denk eerst aan een ander."

Dan is het niet zo vreemd dat het tijdens een spannende bevalling moeilijk kan zijn om opeens heel duidelijk te zeggen:

'Stop. Dit wil ik niet.'

De bevalling kan een situatie zijn waarin een oud patroon ineens heel zichtbaar wordt.

Je kunt vanbinnen heel duidelijk een 'nee' voelen…

en toch naar buiten toe 'ja' zeggen.

Belangrijk om te weten is het volgende:
Meebewegen betekent niet automatisch dat je het echt wilde.

Je kan informatie krijgen, instemmen en toch ervaren dat er voor weinig ruimte was om daadwerkelijk 'nee' te zeggen.

Dat betekent niet automatisch dat de zorgverlener iets verkeerd heeft gedaan.

Het betekent wel dat jij je onveilig hebt gevoeld en geen ruimte voelde om je 'nee' te laten klinken.

Fawning is geen bewuste keuze.

Het is een beschermingsreactie.

En als je achteraf terugkijkt en denkt:

"Waarom ben ik niet voor mezelf opgekomen?"

Stel jezelf dan een andere vraag:

"Wat maakte dat het veiliger voelde om mee te bewegen in plaats van mijn 'nee' uit te spreken?"

23/08/2026

Je was niet bewust stil.
Je zenuwstelsel is mogelijk in freeze geraakt.

Freeze ziet er tijdens een bevalling vaak niet letterlijk uit als verstijven.

Misschien herken je dit:

De verloskundige/gynaecoloog stelt iets voor.
Van binnen voel je weerstand.
Maar je zegt niets.

Of je denkt:
'Ik wil eigenlijk nog even afwachten met het starten van weeënopwekkers.'

Maar als iemand vraagt of het goed is om te starten, hoor je jezelf zeggen:
'Oké, is goed.'

Je wilt dat iemand bij je blijft, maar zegt niet dat je bang bent of veel pijn hebt.

Of er wordt van alles om je heen besproken, bijvoorbeeld bij een verzoek om pijnstilling.
Je hoort de woorden, maar kunt de informatie nauwelijks verwerken.

Van binnen is er paniek.
Paniek die aan de buitenkant niet altijd zichtbaar is.

Welke herken jij?

Freeze kan betekenen dat je de verbinding met je eigen stem kwijtraakt.

Je bent er nog wel.
Je hoort wat er gebeurt.
Maar toegang tot je woorden, behoeften en handelingsvermogen wordt steeds moeilijker.

Wanneer je zenuwstelsel een situatie als te overweldigend of bedreigend ervaart, schakelt je systeem over op overleven.

En tijdens een bevalling kun je niet zomaar weg uit de situatie.
Je kunt niet even vluchten.
Soms is er tijdsdruk of ben je afhankelijk van anderen.

Je zenuwstelsel heeft één taak:

Jou laten overleven.

Als je je veilig voelt, is er ruimte om na te denken, informatie te verwerken en te voelen wat jij nodig hebt.

Maar wanneer je systeem overweldiging ervaart, kan freeze een automatische reactie worden.

Niet omdat jij ervoor kiest om stil te zijn of omdat je zwak bent.
En ook niet omdat je het allemaal maar liet gebeuren.

Maar omdat je zenuwstelsel op dat moment mogelijk deed wat nodig was om jou door die situatie heen te helpen.

Misschien kun je jezelf achteraf daarom een andere vraag stellen:

Niet: 'Waarom liet ik het gebeuren?'

Maar: 'Wat gebeurde er met mij, waardoor ik op dat moment mijn eigen stem kwijtraakte?'

08/08/2026

Welke reacties ik terug hoor in mijn praktijk
- Ik zei nergens (meer) iets van.
- Ik liet alles gebeuren.
- Ik kon niet meer nadenken.
- Ik voelde me verdoofd. Alsof je naar mezelf keek. Alsof ik er wel was… maar eigenlijk ook niet.

Vaak ontstaan na afloop van deze gebeutenis schaamte, faal,- en schuldgevoelens.

"Waarom kwam ik niet voor mezelf op?"
"Waarom zei ik geen nee?"
"Waarom heb ik het allemaal laten gebeuren?"

Misschien heb je jezelf hierom veroordeeld.

Maar wat als jouw zenuwstelsel op dat moment niet anders kon omdat vechten of vluchten geen optie waren?
Je zenuwstelsel kan dan alleen nog naar freeze of dissociatie gaan.

Freeze en dissociatie zijn niet hetzelfde.

Freeze is een overlevingsreactie waarbij je lichaam als het ware verstijft.
Je bent vaak nog aanwezig, maar je behoefte aangeven is vrijwel onmogelijk.

Wanneer de overweldiging nog verder toeneemt, kan je ook dissociëren.
Je bewustzijn verandert.
Alles voelt onwerkelijk.
Je kunt je los voelen van jezelf of van wat er gebeurt.

En juist daardoor kunnen herinneringen later ontbreken of gefragmenteerd (losse flarden) zijn.

Dat gebeurt niet omdat je zwak bent.
En ook niet omdat je hebt gefaald.
Het is een reactie van een zenuwstelsel dat probeert te overleven.
Waardoor kan dit tijdens een bevalling gebeuren?

Er is nooit één oorzaak.

Wel weten we dat de kans groter wordt wanneer verschillende factoren samenkomen, zoals:
• een gevoel van onveiligheid of controleverlies;
• heftige pijn of complicaties;
• eerdere traumatische ervaringen;
• langdurige stress;
• slaapgebrek en lichamelijke uitputting;
• het gevoel niet gehoord of gezien te worden.

Onderzoek laat zien dat ongeveer 7-11% van de vrouwen tijdens de bevalling dissociatieve klachten ervaart. Waarschijnlijk ligt het werkelijke aantal hoger, omdat mildere vormen vaak niet worden herkend.

In mijn praktijk begint herstel niet met het trauma gelijk aanpakken.
Het begint met begrijpen.
Samen reconstrueren we stap voor stap je bevallingsverhaal en hoe jouw zenuwstelsel reageerde.
Eerst de ontbrekende puzzelstukjes terug te vinden. Dat geef vaak al meer rust.

Herken jij je in freeze of dissociatie tijdens je beva

Ik kon het emotioneel niet aan.Ouders begeleiden na perinataal verlies.Dus ik vermeed het.Jarenlang begeleidde ik ouders...
02/08/2026

Ik kon het emotioneel niet aan.

Ouders begeleiden na perinataal verlies.
Dus ik vermeed het.

Jarenlang begeleidde ik ouders bij angst, depressie en traumaklachten.

Verlies tijdens of na de zwangerschap, ontbrak in het rijtje.

Niet omdat er geen vraag was.
Integendeel.

Naar schatting krijgt 1 op de 4 vrouwen (en hun partner) te maken met een miskraam.
Jaarlijks krijgen zo'n 1.200 tot 1.400 Nederlandse gezinnen te maken met een stilgeboorte.

Maar ik kón het niet.

Een aantal jaar voordat ik Take Care Coaching opende, maakten mijn zusje en zwager twee keer, in de tweede helft van de zwangerschap, het onvoorstelbare mee. Ze moesten afscheid nemen van een intens gewenst kindje.

Ik stond ernaast.
Als zus.
En als verloskundige.

Natuurlijk wilde ik er voor hen zijn.

Maar de impact.
De radeloosheid.
De wanhoop.
De liefde die geen kant op kon.

Het staat op mijn netvlies.

En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, kregen de eerste twee Take Care-baby's precies dezelfde namen als mijn overleden neefje en nichtje.

Van alle duizenden namen...
Precies deze.
Achter elkaar.

Het maakte zoveel in mij los.

Blijdschap voor deze ouders.
Een warm welkom voor hun kindje.

Maar óók boosheid.
Jaloezie.
Onrecht.

Waarom zij wel?
En waarom moesten mijn zusje en zwager achterblijven met lege armen en een gebarsten hart vol liefde die geen uitweg kon vinden?

Ik had het daar oprecht moeilijk mee.

Nu zijn we jaren verder.

Nog steeds raakt het me diep als ik ouders begeleid na verlies.

En ja...
Soms rolt er een traan over mijn wang tijdens een sessie.

Is dat erg?
Of is het juist aansluiten in de diepte?

Vooralsnog zie ik dat mensen het fijn vinden als onze blikken elkaar kruisen en we elkaar ontmoeten in hun verdriet.

Ik kon het jarenlang emotioneel niet aan.

Nu kan ik het wél.
Niet omdat het minder raakt.
Maar omdat ik heb geleerd geraakt te mogen worden, zonder erin te verdrinken.

Want je kindje verliezen...
is afschuwelijk.

Ik mocht weer een mooie review ontvangen van deze moeder. Het was fijn om een stukje met haar mee te mogen lopen op het ...
01/08/2026

Ik mocht weer een mooie review ontvangen van deze moeder. Het was fijn om een stukje met haar mee te mogen lopen op het soms grillige pad, wat angst heet.

Angst.

1 op de 5 zwangeren krijgt te maken met angstklachten.

Tijdens de zwangerschap verandert er veel in je brein en in je lichaam.

Onder invloed van hormonen kan je zenuwstelsel gevoeliger reageren op stress en angst.

Misschien is er geen periode in het leven waarin je zoveel controle moet loslaten als tijdens de zwangerschap, de bevalling en het ouderschap.

Je lichaam verandert.
Je gedachten veranderen.
Je leven verandert.

En juist dat kan ervoor zorgen dat angst steeds meer ruimte inneemt.

Het goede nieuws? Je hoeft hier niet alleen mee rond te blijven lopen.

Soms zijn een paar gesprekken voldoende om weer grip te krijgen.
Soms helpt EMDR om ingrijpende ervaringen te verwerken.
En soms kan ook medicatie een waardevolle aanvulling zijn.

Welke ondersteuning passend is, verschilt per persoon. Daarom kijken we samen (soms met behulp van andere professionals) naar wat jij nodig hebt om weer meer rust, vertrouwen en stabiliteit te ervaren.

❤️ De review hierboven is gedeeld door een moeder die haar angstklachten stap voor stap weer achter zich kon laten. Hopelijk laat haar verhaal zien dat herstel mogelijk is.

Je bent niet alleen met deze klachten.

🌿Ik wil je uitnodigen om hulp te vragen zodat ook jij weer meer rust, stabiliteit en ontspanning kunt ervaren.

22/07/2026

1. Je wilt sterk zijn, niet zeuren en anderen niet belasten met jouw verhaal. Dus zeg je al snel
'Het gaat wel'. Terwijl er vanbinnen nog van alles speelt.

2. Je gaat door en doet alsof er 'niets' is gebeurd.
Je houdt jezelf voortdurend bezig.
Zodra er ruimte ontstaat om stil te staan, voel je onrust.
Je bent sneller prikkelbaar en je lontje is kort.

3. Je vermijdt gesprekken die gaan over de bevalling of houdt ze oppervlakkig. Je laat niet het achterste van je tong zien want je bent bang dat je de controle over je emoties verliest.

4. Je sluit je af. Je bent niet meer echt aanwezig in het hier en nu. Je bent er fysiek wel maar emotioneel voel je je afwezig, vlak en verdoofd.

5. Je duwt spanning terug je systeem in. Zodra je merkt dat er emoties omhoog komen duw je deze (onbewust) terug. Je slikt je tranen weg, houdt je adem in en spant je lichaam aan. Gevolg kan zijn dat je veel spanning vasthoudt in je nek, schouders of bekkenbodem.

Je bevalling verwerken kan lastiger zijn als je in je jeugd hebt ervaren dat emoties niet (ongelimiteerd) welkom zijn.

Je systeem heeft opgeslagen dat kwetsbaar zijn, gelijk kan staan aan afwijzing of onveiligheid.
Het gaat dan vaak automatisch over op vechten, vluchten of bevriezen wanneer je je kwetsbaar voelt.
Dat patroon kan je verwerking blokkeren én het hoeft niet zo te blijven.

Juist dit patroon leren ombuigen kan helpen om je ervaring te integreren en in de toekomst met moeilijke momenten om te gaan.

Je mag leren
♡ om steun te vragen én troost te ontvangen.
♡ kwetsbaar te zijn.
♡ dat het veilig is als de aandacht op jouw gericht is.

En dat voelt vaak heel spannend.

Naast dat je je bevalling in eerste instantie voor jezelf mag verwerken geef je tegelijk een les door aan je kindje.

Wanneer jij leert dat jouw emoties er mogen zijn, geef je je kindje iets ontzettend waardevols mee. Niet omdat jij een perfecte moeder moet zijn, maar omdat je laat zien dat gevoelens er mogen zijn én weer voorbijgaan.
Dat is misschien wel één van de mooiste cadeaus die je je kind kunt geven.

Als kind leer je vooral door af te kijken bij je ouders.

Wat ziet of voelt je kindje bij jou?

En is dat wat je hem of haar wilt meegeven?

19/07/2026

Veel moeders die ik spreek herkennen dit.
Hun eerste reflex is doorgaan.
Want het leven met een baby vraagt alles van je.
Er lijkt geen ruimte om echt stil te staan bij je eigen gevoelens.

Sommige moeders praten er wel over.
Maar ze vertellen een verhaal waarin ze de controle houden.
Of ze bagatelliseren hun eigen ervaring.

De feiten worden gedeeld.
De gevoelens blijven achter.

Daardoor lijkt het alsof ze hun bevalling verwerkt hebben.
Maar zolang je niet kunt voelen wat er gevoeld wil worden, blijft de ervaring vastzitten.

Andere moeders zoeken afleiding.
Ze plannen extra me-time of gaan sporten.

Dat kan absoluut helpen om je stabieler te voelen.
Blijf dat vooral doen.

Alleen... de angel zit er vaak nog.

Zolang je blijft afleiden, doorgaan of wegstoppen, blijft je ervaring op de achtergrond wachten.

Totdat er een trigger komt.

♡ Je beste vriendin is zwanger.
♡ Je buurvrouw vertelt over haar fijne bevalling.
♡ Je rijdt langs het ziekenhuis waar je bent bevallen.
♡ Je partner begint over een tweede kindje.
♡ Je wordt opnieuw zwanger.

En ineens...

Pats.

Je bent weer terug.
De emoties overspoelen je.

Dan besef je:

Het heeft veel meer impact op mij dan ik mezelf heb toegestaan te erkennen.

Weet dat het nooit te laat is om alsnog met je ervaring aan de slag te gaan.

Ook niet als het jaren geleden is.

Ik help je om met meer rust terug te kunnen denken aan je bevalling.

Zodat je erover kunt praten zonder overspoeld te raken door emoties.

En misschien wel het mooiste:
als de pijn minder alles overheerst, ontstaat er ook weer ruimte voor de mooie momenten die er óók waren, maar lange tijd werden overschaduwd door machteloosheid, schuldgevoel of schaamte.

Verlang jij naar meer rust, ruimte en zachtheid als je terugdenkt aan je bevalling?

Stuur me gerust een bericht. 🤍

'Praten we in de eerste sessie meteen over de traumatische gebeurtenis?'Soms wel, maar veel vaker niet.Sterker nog: mees...
15/07/2026

'Praten we in de eerste sessie meteen over de traumatische gebeurtenis?'

Soms wel, maar veel vaker niet.

Sterker nog: meestal kies ik daar bewust niet voor.

Binnen lichaamsgerichte traumatherapie werken we fasegericht.

Dat betekent dat we stap voor stap werken.

Vaak wil je zelf snel.
Je wilt dat het stopt.
Je wilt je weer jezelf voelen.
Heel begrijpelijk!

Maar voor traumaverwerking is het belangrijk dat er voldoende ruimte en veiligheid is in je zenuwstelsel.

Wanneer je continu in overweldiging of juist afvlakking zit, is er weinig ruimte voor verwerking.

Zeker tijdens de zwangerschap of na een bevalling is je brein extra gevoelig. Juist dan is het belangrijk om niet te snel te gaan.

🌿 Fase 1 | Stabiliseren

We leggen eerst een stevige basis.

We onderzoeken bijvoorbeeld:

• Wat lukt er nog wél?
• Wat helpt jou om rust te vinden?
• Hoe merk je dat je ontregeld raakt?
• Welke situaties triggeren jou?
• Wat gebeurt er in je brein en lichaam na een ingrijpende ervaring?
• Welke beschermingsmechanismen zet je automatisch in?
• Hoe kun je jezelf reguleren met lichaamsgerichte oefeningen?
• En hoe blijf je in contact met mij als therapeut, ook als het spannend wordt?

🌿 Fase 2 | Verwerken

Pas als er voldoende veiligheid en stabiliteit is, gaan we het trauma verwerken. Soms is dat in sessie 1, soms veel later.
Ik sluit altijd aan bij waar jij bent.

🌿 Fase 3 | Integreren

Het trauma krijgt steeds minder invloed op je dagelijks leven. We kijken hoe je blijft inzetten wat je hebt geleerd, signalen van ontregeling eerder herkent en weer met vertrouwen vooruit kunt kijken.

Traumatherapie gaat niet over zo snel mogelijk je verhaal vertellen.
Het gaat erom dat je zenuwstelsel stap voor stap gaat ervaren dat het nu veilig genoeg is om te voelen, te verwerken en uiteindelijk los te laten.

Anne merkte tijdens haar tweede zwangerschap dat op haar eerste bevalling nog een negatieve lading zat.Ondanks dat ze al...
27/06/2026

Anne merkte tijdens haar tweede zwangerschap dat op haar eerste bevalling nog een negatieve lading zat.
Ondanks dat ze alles had gegeven voelde ze zich gefaald in plaats van krachtig.

Het gedachtencirkeltje 'Had ik maar dit...dan dat' hield haar bezig.

Samen ontrafelden we haar gedachten en (faal)gevoelens.

Gedurende het traject ontwikkelde ze in haar een zachtere stem die haar bemoedigde.
En dat voelde zoveel fijner.

Samen keken we vooruit naar haar komende bevalling. We bogen ons over de vraag: wat heb jij nodig om je veilig en gesteund te voelen zodat je lichaam zich kan openen?

Samen met haar partner bereidde ze zich voor en maakten ze een praktisch en realistisch plan.

Nu ze richting haar uitgerekende datum gaat voelt ze gezonde spanning naast rust en vertrouwen.

En ik? Ik wacht intussen op geboortenieuws 🥰

⚡️'Ik ben getriggerd.'Als je dat leert (h)erkennen, maakt het een wereld van verschil.Maar wat is een trigger eigenlijk?...
10/06/2026

⚡️'Ik ben getriggerd.'

Als je dat leert (h)erkennen, maakt het een wereld van verschil.

Maar wat is een trigger eigenlijk?

😵‍💫Een trigger is iets in het hier en nu dat je onbewust herinnert aan een eerdere, vaak ingrijpende ervaring.
Dat kan een geur zijn, een plek, een datum, een geluid, een opmerking of zelfs een lichamelijk gevoel.

Op zo'n moment reageert je lichaam vaak sneller dan je bewustzijn.

Je voelt spanning, angst, verdriet of boosheid.

Alsof het verleden ineens weer heel dichtbij komt.

Ik zag laatst een moeder die veel te vroeg was bevallen van haar kindje.
Ze lag te slapen toen ze wakker werd van krampen.
Ze nam contact op met haar verloskundige en voelde zich niet serieus genomen in haar zorgen.
Even later belde ze weer en kwam de verloskundige toch kijken.

Ze kreeg de boodschap dat ze direct per ambulance naar het ziekenhuis moest.

Drie uur later was ze bevallen.

Veel te vroeg.
Een hectische tijd volgde.

En nu, maanden later kon ze nog steeds niet op haar slaapkamer zijn zonder overspoeld te raken door herinneringen en spanning.

Voelde ze nog steeds die machteloosheid.

Niet omdat ze het wilde.

Maar omdat haar brein en lichaam die plek hadden gekoppeld aan een moment van intense stress en angst.

✅️Samen deden we oefeningen die ze thuis kon gebruiken wanneer ze getriggerd raakte.

De volgende keer dat ze kwam, was ze zichtbaar opgelucht.

Niet omdat de herinnering weg was.

Maar omdat ze had geleerd wat ze kon doen wanneer haar systeem werd geactiveerd.

Ze ervaarde weer iets van invloed en keuzevrijheid.

‼️Dat is voor mij altijd een belangrijke eerste stap binnen traumatherapie.

Het doel is namelijk niet om nooit meer getriggerd te raken.

Het doel is dat je een trigger leert herkennen, begrijpt wat er gebeurt in je systeem en weet hoe je jezelf weer kunt helpen terug te keren naar het hier en nu.

Dat geeft rust.

Vertrouwen.

En uiteindelijk meer veerkracht.

(Her)ken jij je eigen triggers?

En weet je dan ook hoe jij jezelf weer gereguleerd krijgt?

Adres

Vroonweg 10
Dirksland
3247CG

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 12:00
Donderdag 09:00 - 17:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Takecare_coaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type