Takecare_coaching

Takecare_coaching 🙁 bij stress, onrust&angst in zwangerschap
❤️‍🩹 helen na bevaltrauma
👉 ff sparren/meer info ->PB

⚡️'Ik ben getriggerd.'Als je dat leert (h)erkennen, maakt het een wereld van verschil.Maar wat is een trigger eigenlijk?...
10/06/2026

⚡️'Ik ben getriggerd.'

Als je dat leert (h)erkennen, maakt het een wereld van verschil.

Maar wat is een trigger eigenlijk?

😵‍💫Een trigger is iets in het hier en nu dat je onbewust herinnert aan een eerdere, vaak ingrijpende ervaring.
Dat kan een geur zijn, een plek, een datum, een geluid, een opmerking of zelfs een lichamelijk gevoel.

Op zo'n moment reageert je lichaam vaak sneller dan je bewustzijn.

Je voelt spanning, angst, verdriet of boosheid.

Alsof het verleden ineens weer heel dichtbij komt.

Ik zag laatst een moeder die veel te vroeg was bevallen van haar kindje.
Ze lag te slapen toen ze wakker werd van krampen.
Ze nam contact op met haar verloskundige en voelde zich niet serieus genomen in haar zorgen.
Even later belde ze weer en kwam de verloskundige toch kijken.

Ze kreeg de boodschap dat ze direct per ambulance naar het ziekenhuis moest.

Drie uur later was ze bevallen.

Veel te vroeg.
Een hectische tijd volgde.

En nu, maanden later kon ze nog steeds niet op haar slaapkamer zijn zonder overspoeld te raken door herinneringen en spanning.

Voelde ze nog steeds die machteloosheid.

Niet omdat ze het wilde.

Maar omdat haar brein en lichaam die plek hadden gekoppeld aan een moment van intense stress en angst.

✅️Samen deden we oefeningen die ze thuis kon gebruiken wanneer ze getriggerd raakte.

De volgende keer dat ze kwam, was ze zichtbaar opgelucht.

Niet omdat de herinnering weg was.

Maar omdat ze had geleerd wat ze kon doen wanneer haar systeem werd geactiveerd.

Ze ervaarde weer iets van invloed en keuzevrijheid.

‼️Dat is voor mij altijd een belangrijke eerste stap binnen traumatherapie.

Het doel is namelijk niet om nooit meer getriggerd te raken.

Het doel is dat je een trigger leert herkennen, begrijpt wat er gebeurt in je systeem en weet hoe je jezelf weer kunt helpen terug te keren naar het hier en nu.

Dat geeft rust.

Vertrouwen.

En uiteindelijk meer veerkracht.

(Her)ken jij je eigen triggers?

En weet je dan ook hoe jij jezelf weer gereguleerd krijgt?

06/06/2026

En misschien herken jij je in het onderstaande

• jezelf vertellen dat het 'weer eens tijd is'
• doorgaan terwijl je eigenlijk een andere behoefte hebt
• de behoefte van de ander boven die van jezelf zetten
• intimiteit vermijden omdat je bang bent dat het weer tot s*ks moet leiden
• een harde nee geven terwijl je eigenlijk wel verlangt naar verbinding
• ervan uitgaan dat aanraking vanzelf tot s*ks moet leiden

Ik zou dit rijtje nog veel langer kunnen maken.

Hoe komt het dan toch dat zoveel mensen tegen deze patronen aanlopen?

Omdat we verrassend weinig leren over s*ksualiteit als plek van verbinding.

Wat we wél leren, leren we via films, series, pornografie en de verhalen om ons heen.

Dat s*ks spontaan hoort te gaan.
Dat verlangen vanzelf ontstaat.
Dat een goede relatie een bepaalde frequentie heeft.

We leren van alles over s*ks.

Maar weinig over hoe we tijdens intimiteit verbonden kunnen blijven met onszelf.

En dit wordt nog duidelijker wanneer er kinderen komen.

Dan heb je vaak de hele dag gegeven.

En dan komt 's avonds misschien de vraag naar intimiteit.

Terwijl je misschien niet verlangt naar s*ks, maar naar rust.
Naar ruimte.
Naar aangeraakt worden zonder iets terug te hoeven geven.
Naar ontvangen.

Veel mensen denken dan dat hun libido verdwenen is.

Maar soms ben je vooral het contact kwijtgeraakt met wat jij werkelijk nodig hebt.

Misschien begint seksuele heling daarom niet bij de vraag:

'Hoe krijgen we weer meer s*ks?'

Maar juist bij de vraag:

'Wat heeft mijn lichaam nu nodig om zich veilig, ontspannen en ontvankelijk te voelen?'

Want echte intimiteit ontstaat wanneer niemand zichzelf hoeft te verlaten om verbonden te blijven.

'Lieverd, ik wil je wat vragen én ik vind het superspannend'.Ik voelde me zo klein en kwetsbaar.En toch deed ik het.Omda...
05/06/2026

'Lieverd, ik wil je wat vragen én ik vind het superspannend'.
Ik voelde me zo klein en kwetsbaar.
En toch deed ik het.
Omdat ik voelde dat mijn herstel in iets anders zat dan 'sterk zijn' en in het 'alleen doen'.
Dat kan ik namelijk al.
Veel moeilijker is het voor mij om steun te vragen.
Iets in mij wil niemand tot last zijn.
Niet zo kwetsbaar zijn.

Weet je wat ik vroeg aan mijn partner?
Om bij mij te blijven als ik in een emotional flashback terecht kwam.

Een emotional flashback is een herbeleving zonder beelden. Niet je hoofd herinnert zich iets, maar je lichaam en emoties reageren alsof het verleden opnieuw gebeurt.
Emotional flashbacks kunnen door allerlei triggers ontstaan. Bij mij gebeurde het tijdens intimiteit.
Misschien had ik hem vooraf iets meer kader moeten geven over wat er met mij gebeurt als ik hierin terecht kom én wat ik nodig heb.🤭

We waren intiem toen ik voelde dat mijn lichaam afhaakte.
Het ging op slot.
Ik probeerde het te negeren.
Ik wilde het niet.
Niet weer!
Ik deed mijn best om terug in mijn lichaam te komen.
Tot mijn lichaam aan de rem trok.

Normaliter zou dit een moment geweest zijn waarop ik had gezegd 'Lieverd, ik moet even naar de badkamer een slokje drinken'😅

Dat 'dat slokje drinken' bestond uit een herbeleving incasseren wist hij niet.
Hij dacht gewoon dat ik een slokje ging drinken. Logisch.

Ik werkelijkheid moest ik hard huilen en trilde ik onbedaarlijk, terwijl ik mijn hoofd hard in een handdoek duwde.
Niemand mocht het horen.
Na een minuut of 20 kwam ik weer terug.
En kroop ik naast hem.
Geruisloos.
Want hij was inmiddels in slaap gevallen.

Deze keer dus niet.
Ik bleef in bed.
En hij schrok zich rot.
Want ik lag kokhalzend naar lucht te happen.
Hij vroeg of hij een ambulance moest bellen omdat hij dacht dat ik stikte.😅

En ik, ik voelde geen angst.
Ik voelde een diep vertrouwen dat ik door deze golf heen weer 'op het droge' zou komen.
Adem in, adem uit.

Omdat ik niet kon praten legde ik mijn hand op zijn onderarm.
Ik wilde hem alleen maar voelen.
Contact.
Meer had ik op dat moment niet nodig.

Die avond verdween de flashback niet sneller.
Maar voor het eerst hoefde ik hem niet alleen te doorstaan.

Soms volgt de ene heftige gebeurtenis de volgende zo rap op, dat je nergens op adem kunt komen. Hersteltijd is er niet.D...
03/06/2026

Soms volgt de ene heftige gebeurtenis de volgende zo rap op, dat je nergens op adem kunt komen.
Hersteltijd is er niet.

Daar reageert je zenuwstelsel op.

Een van die manieren is stoppen met voelen.
Niet omdat je dit wilt.
Wel omdat het teveel is.
Je leeft wel maar 'voelt' het leven niet meer.

Zo stapte Marjolein (gefingeerde naam) binnen.
Haar hele lichaam zat op slot.
Best confronterend.

Maar juist door dit te voelen konden we stap voor stap haar systeem helpen om hier weer uit te komen.

Het was geen quick fix.
Er was geduld nodig.
Vertrouwen.
Vertraging.
Moed.

En daar doorheen kon het leven weer gevoeld worden.
Met al het mooie en het minder mooie.

Zo trots op deze dappere vrouw!❤️

'Ik wil er wel over praten maar iedere keer als ik denk: nu ga ik het doen, zit mijn keel dicht.'Ze verloor haar kindje ...
29/05/2026

'Ik wil er wel over praten maar iedere keer als ik denk: nu ga ik het doen, zit mijn keel dicht.'

Ze verloor haar kindje tijdens de zwangerschap.
Bij 19 weken.
Bijna op de helft.

Ze keken er zó naar uit.
Hun kindje.
Een droom die uitkwam.

Na jaren van operaties en vruchtbaarheidsbehandelingen was het eindelijk gelukt.
En toen, volkomen onverwacht, braken haar vliezen.
Veel te vroeg.
De artsen konden niets meer doen.

En maanden later voelt het nog steeds bitter.
Die lege buik.
Overal baby's om haar heen bij vrienden.
Verdriet.
Leegte.
In haar buik.
In haar armen.
Liefde die niet weggegeven kan worden.

Verdriet delen valt niet mee voor haar.
Want ze wil anderen er niet mee belasten.
Iedere keer als haar partner ernaar vraagt, schiet haar keel dicht.
Wat ze wil zeggen komt er niet uit.
En als de tranen komen, slikt ze hard om ze tegen te houden.

Wat er wél komt, zijn stemmen in haar hoofd.
Beschermers die zeggen:
'Doe maar niet joh.'
'Misschien is over vijf minuten een beter moment.'
'Morgen dan maar.'

Maar als het morgen is, wordt het overmorgen.
En zo voort.

We keken samen naar kwetsbaarheid.
Wat had ze daarin meegekregen vanuit haar thuisland en gezin van herkomst?

Want wat zichtbaar werd na het verlies van haar kindje was niet nieuw.
Het was een patroon.
Een manier van omgaan met kwetsbaarheid.

Beide ouders waren emotioneel afwezig.
Een arm om haar heen of lieve woorden kan ze zich niet herinneren.
Wel de kilte.
Het alleen zijn.

En nu, precies nu ze die arm van haar partner zó hard nodig had en kreeg, kon ze hem bijna niet verdragen.

Aan de ene kant wil ze zo graag leunen.
Praten over haar kindje.
Haar verdriet delen.

En aan de andere kant verbiedt haar systeem het.
Beschermt haar systeem haar.
Omdat het geconfronteerd wordt met iets wat vroeger onveilig voelde.

Stap voor stap oefenen we nu met verbinden.
Met haarzelf.
Met de delen die haar proberen te beschermen.
Met gevoelens die jarenlang geen plek kregen.

Het gemis blijft.
Maar in haar eerder doffe ogen verschijnen langzaam weer kleine lichtjes.

Ik weet nog niet zo goed wat ik erbij voel.Is het erkenning, opluchting, bevrediging?Of een combinatie van deze?Het nieu...
08/05/2026

Ik weet nog niet zo goed wat ik erbij voel.
Is het erkenning, opluchting, bevrediging?
Of een combinatie van deze?

Het nieuws staat er bol van.
De veroordeling van Ali B.
Schuldig bevonden.
3 jaar cel.
Aanranding en verkrachting.
Bewezen.

Machtsmisbruik.
Want daar gaat seksueel overschrijdend gedrag vaak over.
Denken dat je recht hebt op iemands lichaam.
Zonder dat je nadenkt over hoe angstig, afschuwelijk en verpletterend het is voor degene die je dit aandoet.
Eigen lust voorop.
Blind voor de schade.

1 op de 2 vrouwen.
1 op de 5 mannen.
Ieder jaar ongeveer 100.000 nieuwe slachtoffers.
Een grove schatting want het gros doet geen aangifte.
Uit angst, schaamte, schuld of schrik.

Onzichtbaar leed.
Diep genesteld in het zenuwstelsel.
Getekend voor het leven.

Voor mij persoonlijk is het al meer dan 25 jaar geleden dat mijn ziel werd versplinterd.
Dat ik werd bedreigd.

En het heeft nóg steeds impact.
In mijn relatie.
In mijn moederschap.
In mijn alertheid richting bepaalde mannen.

Ik heel nog steeds, stukje bij beetje.
Door de scherven te pakken en te plakken.
Alleen zullen de krassen soms voelbaar blijven.

William is de man die mij helpt helen.
Die mij vasthoudt als mijn lichaam een herbeleving krijgt.
Mij troost.
Mij veiligheid geeft.
Die mij leert en herinnert dat ik never-nooit over een grens hoef te gaan omwille van het plezier van de ander.
Nooit.
Dat ik eigenaar ben van mijn lichaam als ik dat zelf even 'vergeten' ben.

Hem ben ik dankbaar.
Voor zijn uitgesproken mening.
Voor het tegenspreken van mannen die over vrouwen praten als bezit.
Als recht.
Als ding.
Tegengeluid in de maatschappij is welkom.
Want die cijfers moeten omlaag.

Daarom is deze rechtspraak een gezond signaal richting de maatschappij.

Seksueel grensoverschrijdend gedrag is strafbaar.

Niemand heeft recht op het lichaam van de ander.

Ook niet als je geil bent.

Een tijdje geleden kreeg ik deze mooie review nog toegestuurd.Wat is het toch iedere keer weer ontroerend mooi om iemand...
17/04/2026

Een tijdje geleden kreeg ik deze mooie review nog toegestuurd.

Wat is het toch iedere keer weer ontroerend mooi om iemand die 'vastzit' richting vrijheid te zien bewegen.

Soms kunnen bepaalde gebeurtenissen je zo diep raken en blijven achtervolgen.

Samen kijken naar de impact en je beschermingsmechanismen helpen je naar meer inzicht, en mogelijkheden om hieruit te bewegen.

Verantwoordelijkheid nemen voor wat van jou is en teruggeven wat bij de ander hoort.

En ja soms weet je al heel duidelijk dat je hulp nodig hebt en voelt het nog zo spannend om deze ook te vragen.

Soms kan een vrijblijvend kennismaking de laatste hobbeltjes wegnemen.

En anders hoop ik dat alle ervaringsverhalen op mijn website je laten zien dat je niet alleen bent.

Je mag hulp vragen zodat je weer plezier en geluk kunt voelen.

Als er één ding is wat funest is voor je zelfbeeld, dan is het…jezelf voortdurend vergelijken met een ander.Het gras kan...
28/03/2026

Als er één ding is wat funest is voor je zelfbeeld, dan is het…
jezelf voortdurend vergelijken met een ander.

Het gras kan soms zó groen lijken bij de buren.

Alsof anderen het beter voor elkaar hebben.

Meer energie.
Meer rust.
Meer balans.

Maar jij bent de ander niet.

Jij bent jij.

Met je eigen kwaliteiten en talenten.

En ook met je eigen kwetsbare plekken.

Ja, ook die horen erbij.

Want misschien merk je dat jij het tempo van deze maatschappij niet altijd kunt bijhouden.

Dat je sneller overprikkeld raakt.

Meer tijd nodig hebt om te herstellen.

Misschien lig jij ’s nachts wakker omdat je baby huilt.

Of voel je hoe moe je eigenlijk bent na weken van gebroken nachten.

Terwijl het op social media soms lijkt alsof anderen het allemaal moeiteloos doen.

Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.

Je zenuwstelsel is niet gemaakt om altijd maar door te gaan.

En al helemaal niet wanneer je ondertussen ook nog voor een klein mensje zorgt dat volledig op jou vertrouwt.

Je hoeft jezelf niet te laten meesleuren door de menigte, mening of verwachting.

Je mag leren bij jezelf te blijven: wat heb ik nu nodig?

Natuurlijk is er niets mis met dromen of verlangen.
Met kijken naar wat je graag zou willen in je leven.

Maar vergelijken wordt pijnlijk wanneer je vergeet dat je alleen de buitenkant van een ander ziet.

En niet het hele verhaal dat daarachter zit.

Ik zie vergelijken ook vaak terug in therapie.

De één heeft na vier sessies al genoeg en kan weer verder.

Een ander zit misschien na tien sessies halverwege een traject of nog niet.

En dat is oké.

Misschien is de enige vergelijking die helpend is,
de vergelijking met jezelf.

Waar stond je een jaar geleden?
Wat heb je allemaal gedragen?
Waarin ben je gegroeid?

Herstel, groei en ouderschap hebben zelden een rechte lijn.
Iedereen beweegt in zijn eigen tempo.

Misschien mag je stoppen met vergelijken en vooral vriendelijker leren kijken naar jezelf.

Waarin vergelijk jij jezelf met een ander?
En wat doet dat met je?

23/03/2026

Je zenuwstelsel schakelt in een gezonde situatie tussen verschillende standen.
Dat helpt je omgaan met stress, verbinden met anderen én herstellen.
Globaal zijn er drie standen:

🟢 Veilig & verbonden: Je voelt je rustig en aanwezig.

Wat je merkt:
• je kunt helder nadenken
• contact maken gaat makkelijk
• je reageert rustig op je kind/partner
• je lichaam voelt ontspannen

Dit is de stand waarin we verbinding voelen en empathisch kunnen reageren.

🟡 Stress / overleving: Je systeem staat “aan”.

Wat je merkt:
• irritatie of onrust in je lijf
• gespannen spieren
• sterke drang om iets op te lossen of controleren

Je systeem kan reageren met:
• boosheid of irritatie
• afstand nemen
• pleasen / verzoenen (je aanpassen om spanning te verminderen)

Bij ouders zie je vaak dat laatste: je voelt frustratie of onrust, maar blijft rustig voor je kind (co-regulatie*).

🔴Terugtrekken / bevriezen: Wanneer stress te groot wordt of je extreem moe bent, schakelt je systeem soms terug.

Wat je merkt:
• vermoeidheid, leegte of afstand voelen
• uitgecheckt, moeite met voelen, verdoofd

👶 Het zenuwstelsel van jonge ouders staat vaak sneller “aan”

Onder invloed van hormonen en zorgervaringen wordt je brein extra gevoelig voor signalen van je baby, zoals huilen of geluidjes.
Je systeem reageert sneller en je bent constant alert. Dit is bedoeld om je kind te beschermen.

💡 *Co-regulatie vraagt ook iets van jou

Een kind reguleren lukt het best wanneer jij zelf ook gereguleerd bent.

Veel moeders hebben het gevoel dat ze altijd beschikbaar en geduldig moeten zijn, terwijl hun eigen zenuwstelsel natuurlijk ook momenten nodig heeft om op te laden.

Dat kan bijvoorbeeld door:
• een wandeling maken
• sporten of bewegen
• even alleen zijn
• een korte lichaamsgerichte oefening

Wanneer jouw zenuwstelsel weer tot rust komt, ontstaat er vanzelf meer ruimte voor geduld en verbinding met je kindje en partner.

🟢 Weet jij wat je nodig hebt om terug te keren naar 'groen'?

15/03/2026

1. Overprikkeling⚡️

Ouders met jonge kinderen krijgen vaak veel meer prikkels dan hun zenuwstelsel aankan:

😵gebroken nachten
😭huilgeluiden (waar het brein dan extra gevoelig voor is)
🥹constante alertheid
😕weinig herstelmomenten
😵‍💫verantwoordelijkheid die nooit “uit” staat

Je stresssysteem staat daardoor langer aan.
Het sympathische zenuwstelsel blijft actief.

Dat kan leiden tot:
😶‍🌫️prikkelbaarheid
😒snel overbelast raken
🥴het gevoel dat alles te veel is
🫡minder tolerantie voor geluid of drukte

2. Onderprikkeling🌀

Tegelijk gebeurt er iets anders. Het dagelijkse ritme met een baby kan monotoon en repetitief zijn:

👩‍🍼voeden
💩verschonen
👨‍🍼wiegen
😴slapen
🔄weer opnieuw

❗️Voor een volwassen brein dat gewend is aan variatie, gesprekken, autonomie en cognitieve uitdaging kan dat juist te weinig stimulerend zijn.

Dat kan leiden tot gevoelens van

😏verveling
🫨rusteloosheid
🥹gevangenschap
🤯onverklaarbare onrust in je lijf

3. De combinatie van over,- en onderprikkeling maakt het uitdagend.

Je zenuwstelsel krijgt te veel stressprikkels
maar te weinig voedende prikkels.

Met andere woorden:

🥱te weinig slaap
🥴continue verantwoordelijkheid
💃te weinig autonomie
👫te weinig volwassen interactie
🛀te weinig herstelmomenten

Dat voelt voor veel ouders als:
“Ik ben moe, maar mijn hoofd blijft aan.”

4. In mijn praktijk zie ik ouders die somber, uitgeput en rusteloos tegelijk zijn.
Ze voelen zich ook vaak nog schuldig en gefaald dat het niet lukt zoals hun hoofd het had bedacht.

5. Samen werken we aan realistisch plan waarin er aandacht is voor de behoefte van de baby én jou als ouder.
Want emotioneel aansluiten bij de behoefte van je kindje lukt alleen als je ook goed voor jezelf zorgt.

Adres

Vroonweg 10
Dirksland
3247CG

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 12:00
Donderdag 09:00 - 17:00

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Takecare_coaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Delen