Hartenrijk

16/07/2026

De eerste reviews van de laatste groep afgestudeerden zijn ontvangen via de sites van de KTNO G*T register opleidingen (de accreditatie organisaties). Dankbaar voor de mooie complimenten 🙏🏻
Dit is toch echt wel waar ik het voor doe 💝

10/07/2026

03/07/2026

Vandaag was dan echt de afsluiting van de opleiding Mind-Body-Soul therapie voor deze groep.
Trots en dankbaar dat ik (maar liefst!) 5 welverdiende diploma's mocht uitreiken.
Natuurlijk onder het genot van een glaasje bubbels en een kado'tje.
Het was een prachtige reis samen, die we komend jaar nog verder verdiepen met een aantal thema-/terugkomdagen.

Ik ben stil van de mooie complimenten, evaluaties en positieve feedback en daarnaast van de mooie kado's die ik zelf ontving 🫶🏻🙏🏻
Daar drijf ik nog even op door!

Het complementaire werkveld integratieve therapie is weer 5 deskundigen rijker!



Dorien Zijlstra-Reitsma Hotske Batteram Arends Anna Marija de Vries

30/06/2026

Je lichaam vertelt vaak eerder dan je hoofd begrijpt. Een gespannen kaak. Een adem die hoog blijft zitten. Schouders die ongemerkt optrekken. Een vermoeidheid die niet past bij wat je die dag hebt gedaan. Een kort lontje. Niets uit je handen krijgen. Of juist een onrust die door je lijf beweegt terwijl je eigenlijk tijd hebt genomen om te herstellen.

Veel signalen zijn in het begin klein. Zo klein dat je er makkelijk overheen leeft.
Je denkt dat je gewoon even moe bent. Dat je nog één ding af moet maken. Dat je straks wel rust neemt. Dat het vanzelf weer zakt wanneer de dag voorbij is.
Tot je merkt dat je systeem al veel langer iets probeert aan te geven.
Dat er spanning is die ontladen wil worden.
Dat er vermoeidheid is die vraagt om zakken en herstellen.
Dat er leegte is die niet alleen rust zoekt, maar ook voeding, plezier en levendigheid.
Balans vinden begint vaak bij leren luisteren naar die subtiele taal.

Liefst niet pas wanneer je lichaam hard moet roepen. Maar eerder, zachter. Op het moment dat je nog kunt bijsturen.
Soms vraagt je systeem om beweging. Om even naar buiten te gaan, je armen los te schudden, te zuchten, te wandelen of te voelen waar je grens ligt.
Soms vraagt het om vertraging. Om minder prikkels, warmte, stilte, een langere uitademing, een hand op je buik en de toestemming om even niets te hoeven dragen.
En soms vraagt het juist om opladen. Om iets dat licht brengt. Een ontmoeting die voedt. Muziek. Buitenlucht. Creativiteit. Een kleine keuze die je herinnert aan zin, richting of plezier.

Hoe beter je deze signalen leert herkennen, hoe minder herstel alleen iets wordt voor achteraf. Dan wordt zelfregulatie een dagelijkse afstemming, ga je samenwerken met je systeem.
Je zenuwstelsel hoeft niet perfect rustig te zijn om in balans te komen. Het mag bewegen. Schakelen. Reageren. Terugkeren. En jij mag steeds beter leren voelen welke beweging op dit moment klopt.

Ontladen.
Ontspannen.
Opladen.

Drie eenvoudige ingangen om jezelf onderweg niet kwijt te raken.
In dat moment begint de balans, daar waarop je opmerkt wat je lichaam al zachtjes aan het vertellen was.

29/06/2026

Komende vrijdag sluiten we alweer de tweede groep van de academie af.
En wat een prachtig proces hebben we met elkaar doorlopen.

Van de eerste opleidingsdag, waarin alles nog nieuw was, naar steeds meer verdieping, herkenning, oefenen, voelen, bijstellen en eigen maken. Iedere deelnemer bracht haar eigen achtergrond, ervaring, vragen en gevoeligheid mee. Dat maakte het een rijk leerjaar, waarin theorie en praktijk steeds meer met elkaar gingen verbinden.

De laatste hobbel is nu het “examen”.
Een schriftelijk deel, waarin iedereen haar eigen werkwijze mag koppelen aan de theorie, technieken en inzichten die we dit jaar behandeld hebben.
En een sessie van een half uur, waarin zichtbaar mag worden hoe eigen de therapeutische grondhouding inmiddels al is geworden.

Dat vind ik misschien wel het mooiste om te zien.
Hoe kennis verweven is geraakt met hoe iemand aanwezig is.
Hoe er geluisterd en afgestemd wordt.
Hoe veiligheid, bedding, intuïtie en deskundigheid samenkomen in het contact.

Daarna sluiten we natuurlijk feestelijk af.
Bubbels, het welverdiende certificaat en daarna gezellig borrelen bij .

Een afronding van een jaar waarin zoveel is geleerd, gevoeld, onderzocht en geïntegreerd.
En vooral: een jaar waarin zichtbaar werd hoe mooi het is wanneer vrouwen hun eigen manier van begeleiden steeds dieper durven innemen.

Dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van deze reis 🫶🏻

26/06/2026

Groei en balans lopen soms in een verschillend tempo.
Je kunt ergens bewust voor kiezen omdat je voelt dat het goed voor je is. Meer rust nemen. Minder prikkels toelaten. Je agenda leger maken. Je systeem eindelijk de ruimte geven om te herstellen.

Toch kan dat ook voelen alsof je niet echt herstelt.
Na een periode van meer rust merk je ineens dat drukte harder binnenkomt. Geluid voelt intenser. Sociale afspraken kosten meer. Een volle dag geeft sneller spanning. Alsof je gevoeliger bent geworden, terwijl je juist dacht dat rust je sterker zou maken.

Voelt verwarrend, maar is vaak heel logisch.
Je brein en zenuwstelsel passen zich voortdurend aan. Wanneer er langere tijd minder prikkels verwerkt hoeven worden, krijgt je systeem ruimte om te herstellen. Die rust kan ontzettend helpend en zelfs noodzakelijk zijn.

Tegelijk went je systeem ook aan die nieuwe mate van prikkelverwerking. Daardoor kan een grotere hoeveelheid prikkels daarna ineens veel vragen.

Zoals een spier die een tijd minder belast is geweest en weer gedoseerde training nodig. Stap voor stap. Met aandacht voor grens, herstel en draagkracht.

Zo werkt het ook met prikkels, energie en belastbaarheid.
Balans betekent dan niet dat je altijd in rust moet blijven. Groei betekent ook niet dat je jezelf steeds verder moet oprekken.

Het gaat om leren voelen wat je systeem aankan. Wanneer rust nodig is. Wanneer lichte activatie helpend is. Wanneer je mag uitbreiden. En wanneer je juist mag terugkeren naar eenvoud.

Soms is herstel eerst kleiner worden.
Minder moeten. Minder dragen. Minder verwerken.
En daarna komt er opnieuw een fase van opbouwen.
Voorzichtig. Liefdevol. Met respect voor het tempo van je lichaam.

Daarin groeit veerkracht.
Door rust serieus te nemen, en daarna stap voor stap weer te oefenen met wat je systeem kan dragen. Zo kan wat voelt als 'terugvallen', uiteindelijk 'training' blijken.

21/06/2026

In mensenwerk ben jíj́ de sleutel.
Het vertrekpunt van de opleiding Mind-Body-Soul therapie. Natuurlijk is er theorie. Er zijn modellen, werkvormen, methodieken en professionele kaders. Er is aandacht voor traumasensitief werken, lichaamsbewustzijn, systemisch kijken, energetische lagen en de verbinding met de reguliere GGZ.

Daarnaast gebeurt er iets anders, wat minder makkelijk in een standaard lesprogramma te vangen is.

Je leert voelen wat er in jou gebeurt wanneer je met een ander werkt. Waar je wilt 'redden'. Waar je geneigd bent om sneller te gaan dan het proces vraagt. Waar je spanning opvangt in je eigen lichaam. Waar je helder blijft en waar je misschien ongemerkt gaat dragen.

Dat is een wezenlijk onderdeel van begeleiden, want wie met mensen werkt, neemt altijd zichzelf mee. In aanwezigheid, je lichaam, gevoeligheid, grenzen en de bedding.
Je vermogen om aanwezig te blijven bij wat van jou is en wat van de ander en op wat nog geen vorm heeft. Het maakt dat je kunt afstemmen. Op wat er nu is, wat er was en op de beweging die gewenst wordt.

In de opleiding Mind-Body-Soul therapie onderzoeken we hoe je vanuit meerdere lagen kunt leren kijken. Naar het verhaal dat iemand vertelt. Naar wat het lichaam laat zien. Naar emoties die bewegen of vastzetten. Naar patronen die zich herhalen. Naar de diepere laag van betekenis, energie en innerlijk weten.

Daarin ontstaat een manier van begeleiden die zacht én stevig is.
Met ruimte voor intuïtie en deskundigheid. Voor persoonlijke ontwikkeling en professioneel vakmanschap. Voor ervaren, oefenen, vertragen en opnieuw afstemmen.

Steeds opnieuw komen we terug bij dezelfde beweging:
eerst bedding, dan verdieping.

Want hoe veiliger jij in jezelf kunt landen, hoe helderder je aanwezig kunt zijn bij de ander.

🌻 De nieuwe groep start in september 2026 in Friesland.
🌻 Kleine groep, maximaal 5 deelnemers.

Meer informatie: hartenrijk.nl/academie

18/06/2026

Is er eindelijk even ruimte, je planning even wat rustiger, blijkt genieten helemaal niet zo eenvoudig als het lijkt.
Misschien zit je met een kop thee in de zon, wandel je door het bos of heb je zomaar een middag zonder verplichtingen. De dag wordt wat stiller en er hoeft voor een moment niets geregeld, opgelost of gedragen te worden.

En dan merk je dat je lichaam nog niet helemaal meebeweegt. Er blijft iets alert. Je gedachten zoeken naar wat er nog moet gebeuren. Je schaamt je dat je even zit, of voelt onrust opkomen. Alsof stilte iets in jou wakker maakt dat tijdens het doorgaan minder voelbaar was.

Dat is menselijk. Wanneer je lange tijd gewend bent geweest om aan te staan, te zorgen, te dragen, te voldoen of vooruit te kijken, kan rust in het begin vreemd voelen. Je systeem kent de beweging van doorgaan vaak beter dan de beweging van ontvangen, van ont-spannen.

Genieten vraagt soms oefening... Probeer eens een kleine lachmeditatie.
Ga rustig zitten of staan en voel je voeten op de grond. Leg eventueel een hand op je buik of borst. Adem een paar keer uit met een zachte zucht.
Laat dan heel voorzichtig een kleine glimlach ontstaan. Zelfs als die eerst gemaakt voelt. Laat je mondhoeken een beetje bewegen en merk wat er in je gezicht gebeurt. Zoek er eventueel een leuk filmpje van lachende mensen bij.
Misschien komt er vanzelf een kleine klank bij. Een zachte “ha”. Of alleen een adem die iets lichter wordt.
Laat die klank een paar keer komen, zonder dat het groot hoeft te worden.
Voel hoe je borst, buik en keel meedoen, Verruim maar. Misschien wordt het even grappig omdat het ongemakkelijk is. Geef jezelf ruimte voor die echte uitbundige lach. Lach zolang als je wilt...

Ook al begint het soms klein of moet je het nog even oefenen, elke oefening herinnert aan lichtheid aan lichtheid, aan een ademhaling die iets vrijer wordt.
In een moment waarop rust en plezier weer een beetje dichterbij komen.
Daar kan ontspanning langzaam meer vertrouwd worden.

16/06/2026

Je wilt ontspannen, maar je lichaam blijft aan staan.
Je doet je best... gaat zitten, ademt wat dieper, doet ontspanningsoefeningen, sluit misschien je ogen en probeert 'het' los te laten. Je weet dat rust goed voor je zou zijn. Misschien verlang je er ook echt naar.

En toch blijft er iets vanbinnen wakker, blijft er alertheid. Een spanning die niet zomaar zakt. Een gevoel alsof je lichaam nog niet helemaal begrijpt dat het veilig is om te ontspannen.

Dat is geen onwil en je lichaam is niet tegen je. Soms is rust gewoonweg niet de eerste stap.
Want wanneer spanning zich heeft opgebouwd, kan je lichaam niet altijd direct naar stilte. Er kan nog energie aanwezig zijn die eerst een weg naar buiten zoekt. Iets wat bewogen wil worden. Iets wat eerder werd ingehouden of wat nog niet helemaal af is in je systeem.

Dan kan stil worden juist voelen als vastzetten en dat geeft nog meer weerstand en activatie.
Alsof je jezelf naar ontspanning probeert te brengen, terwijl je lichaam eigenlijk eerst wil zuchten, bewegen, rekken, wandelen, trillen, geluid maken of steviger contact voelen met de grond.

Dan mag je op onderzoek uit. Luisteren naar wat er nog in beweging wil komen.
Je adem wat kan zakken, je kaken verzachten en je schouders een beetje mee kunnen geven. Zodat je je weer meer aanwezig kunt voelen in je lichaam.

En dan wordt genieten ook toegankelijker. Omdat je lichaam de beweging heeft mogen maken die nodig was.
Soms begint ontspanning dus niet met minder doen.
Soms begint ontspanning met activeren, ontladen en daarna pas landen.