Wat zijn de openingstijden?

Maandag 08:00 - 18:00 Dinsdag 08:00 - 18:00 Woensdag 08:00 - 18:00 Donderdag 08:00 - 18:00 Vrijdag 08:00 - 18:00

Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht

Startpagina
Nederland
Dordrecht
Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht

Logopediepraktijk in het centrum van Dordrecht voor onderzoek en behandeling van problemen op het ge Onze begeleiding is opbouwend en positief.

In de praktijk worden zowel volwassenen als kinderen begeleid. U kunt bij ons terecht voor professionele begeleiding op het gebied van:

• Leren, lezen en spelling
• Dyslexie
• Taal
• Stem en ademhaling
• Spraak, bijvoorbeeld slissen
• Mondgedrag, zoals duimen
• Slikken
• Gehoor
• Coaching

Wij vinden het belangrijk dat u en/of uw kind zich op het gemak voelt bij de behandeld logopedist. Een goe

de vertrouwensband is namelijk dé basis voor de begeleiding. Tijdens de begeleiding wordt er gewerkt aan de problemen, maar wordt ook de nadruk gelegd op de sterke punten. We halen het beste bij u of uw kind naar boven.

22/05/2026

Sommige kinderen komen uit school en lijken direct te ontploffen.
Ze zijn boos.
Prikkelbaar.
Moe.
Emotioneel.
Een klein dingetje kan ineens te veel zijn.

Vaak hoor ik dan van ouders:
“Maar op school ging het juist goed.”
“De juf merkt eigenlijk niets.”
“Hij houdt zich daar prima.”

Juist dát zie ik vaak bij kinderen met TOS.
Kinderen die de hele dag enorm hun best doen om mee te komen.
Om taal te verwerken.
Om gesprekken te volgen.
Om opdrachten te begrijpen.
Om sociaal mee te bewegen.
Om niet op te vallen.

Van buiten lijkt het misschien alsof het goed gaat, maar van binnen draait hun systeem overuren.
Veel kinderen met TOS zijn de hele dag aan het compenseren.
Ze kijken goed naar anderen.
Pikken losse stukjes informatie op.
Proberen voortdurend in te schatten wat er verwacht wordt.

Dat kost energie. Heel veel energie.
Soms zoveel, dat er thuis niets meer over is.
Dan komt de spanning eruit op de plek waar het veilig voelt.
Niet omdat een kind lastig is. Niet omdat ouders iets verkeerd doen.
Maar omdat het ergens uit moet.

Ik vind het zo belangrijk dat we verder kijken dan alleen gedrag.
Want achter boosheid, druk gedrag of een enorme huilbui kan ook dit zitten:
✨ overbelasting
✨ spanning
✨ voortdurend compenseren
✨ een kind dat de hele dag “aan” heeft gestaan

Wat zou er veranderen als we gedrag vaker zien als een signaal in plaats van als een probleem?

PS:
In mijn masterclass TOS & concentratie op 28 mei duiken we verder in hoe taalverwerking, overbelasting en concentratie met elkaar samenhangen.
👉 www.groeischool.nl/masterclass

Groeten,

Chantal
Groeischool Logomedia
Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

09/05/2026

Ik deelde onlangs in de nieuwsbrief en hier hoe ik als tiener langzaam ging geloven dat ik gewoon “niet goed was in wiskunde.”
Niet omdat ik niet wilde. Niet omdat ik niet slim genoeg was, maar omdat ik het niet begreep.  Omdat ik steeds opnieuw merkte dat het niet lukte. Omdat ik langzaam het vertrouwen verloor. En zonder dat ik het doorhad, kwam ik terecht in wat we ook wel de cirkel van falen noemen.
 Je probeert. Het lukt niet helemaal. Je raakt onzeker. Je gaat twijfelen aan jezelf. Je vermijdt. Je doet minder je best. Je krijgt opnieuw bevestiging dat het niet lukt.
En voor je het weet, geloof je:
Zie je wel… ik kan dit niet.

Ik zie deze cirkel dagelijks terug bij kinderen met TOS. Niet alleen met taal,

Maar ook in:
– zichzelf terugtrekken – clownesk gedrag – boosheid of frustratie – perfectionisme – “geen zin” hebben – snel opgeven – stil worden

Wat we dan soms gedrag noemen is vaak een kind dat zichzelf probeert te beschermen.
Precies daarom raakt het me zo, want achter gedrag zit vaak iets anders:
Onzekerheid. Schaamte. De angst om opnieuw te falen.

Op dinsdag 12 mei geef ik mijn online masterclass:
TOS & sociaal-emotionele ontwikkeling
Voor professionals die kinderen niet alleen willen begeleiden in taal, maar ook willen begrijpen wat er onder gedrag, onzekerheid en zelfbeeld schuilgaat.
👉 Hier kun je meer informatie bekijken: www.groeischool.nl/masterclass 
Bij welk kind zie jij gedrag, terwijl er misschien eigenlijk onzekerheid onder zit?
 Groeten, 
Chantal
Groeischool Logomedia Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

07/05/2026

Ik zat op de middelbare school en was een goede leerling. Op wiskunde na.
Jeetje, wat vond ik dat moeilijk. Ik begreep het gewoon niet.
Mijn docent vond dat je wiskunde gewoon moest snappen, maar ik snapte het niet. Mijn cijfers gingen langzaam omlaag.
Eerst vijven en zessen. Daarna drieën. Tweeën.

Mijn huiswerk werd een worsteling. En eerlijk? Ik deed ook niet meer echt mijn best. Waarom zou ik? Ik had al besloten dat het toch geen zin had. Ik had mezelf overtuigd:
“ik kan dit niet”
“ik ben hier gewoon niet goed in”
“dit gaat toch nooit lukken”

Mijn docent gaf het op een gegeven moment ook op. Ik werd geadviseerd om het vak te laten vallen.
Ik weet nog welke opluchting ik voelde, want ik had zo’n hekel aan het vak gekregen.

Later, tijdens mijn opleiding logopedie, kreeg ik opnieuw wiskunde, omdat ik er geen examen in had gedaan.
Mijn eerste reactie: dit lukt me nooit.
Maar ergens gebeurde er iets. Ik gaf het een kans. De docent legde het op een andere manier uit.
Rustiger. Duidelijker. Aansluitend bij hoe ik dacht.
En ineens… begon ik het te begrijpen.

Ik kreeg er zelfs plezier in. Omdat het lukte. Ik sloot het vak af met een 9+.
Ik weet nog hoe trots ik was! Niet alleen op dat cijfer, maar op wat het me liet zien:
Dat het niet ging over kunnen of niet kunnen.
Maar over hoe er gekeken werd en hoe er werd uitgelegd. Dat er iemand was die bleef geloven dat het wél kon.
En misschien nog wel belangrijker:
dat ik zelf weer begon te geloven dat ik het kon en dat dat het verschil gemaakt had.

Die ervaring heb ik al die jaren op de achtergrond meegenomen in mijn werk.
Ik wil kinderen zien.
Ik wil dat ze zich gezien voelen.
Ik wil dat ze ervaren dat ze kunnen groeien.
Ook als het nu nog niet lukt.
Omdat ik weet wat er gebeurt als een kind wordt opgegeven.
En wat er kan ontstaan als iemand blijft kijken, blijft proberen en blijft geloven.

Misschien is dit een mooie vraag om vandaag even bij stil te staan:
Bij welk kind ben je al een beetje gestopt met geloven dat het kan?

Groeten,

Chantal
Groeischool Logomedia

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

09/04/2026

Even stilstaan. Terugkijken. Zien wat er wel is.

We zijn vaak geneigd om te kijken naar wat nog niet lukt.
De woorden die moeilijk blijven.
Het tempo dat achter lijkt te lopen.
De toets die tegenviel.

Maar wat als je vandaag eens iets anders doet?

Kijk eens terug naar het begin van het schooljaar.
Waar stond jouw kind of leerling toen?

Misschien durfde het nog niet hardop te lezen.
Misschien kostte een fout maken tranen.
Misschien was de spanning rondom school elke dag voelbaar.

En kijk dan naar nu.

Misschien leest je kind of jouw leerling nog niet vloeiend, maar wél met iets meer vertrouwen.
Misschien gaat oefenen niet vanzelf, maar wel met minder strijd.
Misschien zie je een kind dat zichzelf iets minder afwijst dan eerst.

Ontwikkeling zit vaak niet in grote sprongen.
Het zit in kleine stapjes die je bijna over het hoofd ziet als je alleen kijkt naar wat er ‘nog niet’ is.

Neem even de tijd.
Sta stil.
Erken wat jouw kind of leerling het afgelopen jaar heeft geleerd, gedragen en overwonnen.

Want als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.
En dat begint bij gezien worden.

Welk klein stapje heeft jouw kind of leerling gezet?
Als je wilt, mag je me dat kleine stapje ook terugmailen.
Soms helpt het om het even hardop te benoemen.

Groeten Chantal

Logomedia Logopediepraktijk
Groeischool

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

24/03/2026

Onlangs nam mijn collega afscheid van een vader en zijn zoontje. Ze waren nog maar net bij ons gestart. In de wachtkamer sprak ik vader even.

Hij vertelde dat ze gingen verhuizen. Van een opvangcentrum, waar ze met vijf mensen in één kamer verbleven, naar een plek voor henzelf in een andere stad.

Die middag zouden ze vertrekken.
Het huis hadden ze nog niet gezien. Alles moest nog geregeld worden: meubels, potten en pannen.

En de volgende dag? Dan zou zijn zoontje naar zijn nieuwe school gaan.
Hij sprak nog geen Nederlands.

“Het is belangrijk dat kinderen naar school gaan in Nederland,” zei vader.
Dus ondanks de verhuizing. Ondanks de overgang. Ondanks alles. Gewoon door.

Ik voelde een brok in mijn keel. Hier stond een vader met zóveel goede intenties.
Hij wilde veiligheid creëren. Hij wilde het goed doen. Hij wilde passen in het systeem.

En tegelijk stelde ik mezelf een vraag:
Wat vraagt dit eigenlijk van een ouder? Wat vraagt dit van een kind?

Een nieuw huis.
Een nieuwe school.
Nieuwe mensen.
Een taal die je nog niet begrijpt. En toch wordt verwacht dat je gewoon meedraait.

Wat we soms vergeten, is dit:
Leren wordt pas mogelijk wanneer een kind zich veilig voelt.

Een brein dat moet overleven, kan niet tegelijk ontspannen leren. Dat zien wij dagelijks bij kinderen met taalproblemen, dyslexie of TOS. Wanneer er onrust op de achtergrond speelt, zie je dat terug in het leren én in het zelfvertrouwen.
Rust is geen luxe. Het is een voorwaarde.

Soms begint ontwikkeling niet bij méér oefenen.
Soms betekent goede begeleiding juist vertragen.
Zien.
Erkennen.
Meeleven. Afstemmen.
Kijken wat er écht nodig is.

Want veiligheid is de bodem waarop leren kan groeien.
Vertrouwen is de basis. Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Een vraag die opkomt;
Waar mag er eerst veiligheid of vertrouwen komen, voordat je verder kunt?

En de vader en zijn zoon?
Ik heb hen meegegeven dat ik hen wens dat ze mogen landen. Op adem mogen komen. Mogen rusten. Mogen zijn.

Ik wens je een mooie dag!

Chantal
Groeischool Logomedia

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

16/02/2026

Het blijft me verbazen hoe onze maatschappij bepaalt wie “goed genoeg” is.

Alsof je eerst moet bewijzen dat je er mag zijn. Alsof je pas waarde hebt wanneer er cijfers, resultaten of rapporten liggen. Alsof we beginnen met kijken naar wat er níet goed gaat en dan zeggen: laat het maar eens zien.

Ik zie het dagelijks bij kinderen die we in de praktijk begeleiden.
Kinderen met dyslexie.
Kinderen met TOS.
Kinderen die te horen kregen dat ze “achterlopen”, dat ze “meer moeten oefenen”, of dat iets “er gewoon niet in zit”.

En toch zie ik iets anders.

Want wie niet past binnen het systeem, wordt al snel betwijfeld. Bekritiseerd. Beoordeeld.

Maar moeite met lezen betekent niet dat een kind niet slim is.
Moeite met taal betekent niet dat een kind niets te zeggen heeft.
Een andere ontwikkeling betekent nooit minder potentie.

Alleen kijken we vaak niet met de potentie-bril. We kijken naar wat niet lukt. We meten, toetsen, vergelijken. Pas als het bewijs er is, draaien we bij.

Wat als we het omdraaien?

Wat als we beginnen met vertrouwen?
Wat als we potentie zien vóórdat het zichtbaar wordt in resultaten?
Wat als we zeggen: ik zie je; ook nu al.

Wat ik hoop?

Dat kinderen met dyslexie en TOS leren voelen dat ze goed zijn zoals ze zijn.
Dat ze hun eigen talenten leren herkennen.
Dat ze durven groeien op hun eigen tempo.
Ook als het spannend is.
Ook als het moeilijk is.
Ook als het bewijs er nog niet is.

Misschien hoop ik nog wel het meest dat wij als volwassenen anders leren kijken. Dat we lichtjes zien in plaats van tekorten. Dat we vertrouwen geven vóórdat prestaties zichtbaar zijn.

Want ik zie het elke dag: waar aandacht naartoe gaat, groeit.

Focus je op wat ontbreekt, dan groeit onzekerheid.
Focus je op potentie, dan groeit moed.

En moed is precies wat een kind nodig heeft om te leren.

Groeten Chantal

27/01/2026

Soms zie je het gebeuren.
Een kind dat naar een ander kijkt en zichzelf langs die meetlat legt.

Een lichaam dat door ziekte niet fit is en toch naast een gezond kind staat bij de piepjestest.
Een 4. Of een 5.
En de teleurstelling die volgt.
“Zie je wel… ik kan dit niet.”

Een kind met dyslexie dat zichzelf vergelijkt met een klasgenoot die moeiteloos door de woorden vliegt.
En langzaam gaat geloven dat het tekortschiet.
Dat het faalt.
Niet omdat het niet groeit maar omdat het anders groeit.

Een kind dat af en toe voetbalt en zegt:
“Ik kan niet voetballen.”
Terwijl het zich meet aan kinderen die vier keer per week trainen en al jaren op voetbal zitten.

Vergelijken lijkt zo logisch.
Maar het klopt niet.

Je kunt jezelf niet spiegelen aan een ander zonder het hele verhaal te kennen.
Het lijf.
De omstandigheden.
De oefening.
De tijd.

Wat wél klopt, is vergelijken met jezelf.

Wie was je een half jaar geleden?
Wat kon je toen en wat kan je nu?

Groei zit vaak niet in cijfers maar in vertrouwen.
In durven.
In blijven proberen ook als het lastig is.

En soms is dát de grootste winst.

Groeten Chantal 💖

20/01/2026

Soms heb je even geen overzicht.
En kan de hoeveelheid werk je ineens overspoelen.

Hij zuchtte en zei:
“Ik kan er echt niets van.”
“Ik had eerder moeten beginnen.”
“Dit gaat echt niet lukken.”

Hoor je waar zijn aandacht lag?

Bij wat níét lukt.
Bij het mogelijke falen.
Bij alles wat al verloren leek, nog vóór hij echt begon.

En stel jezelf eens deze vraag:
helpt dit een kind om te leren?
Om te onthouden?
Om vertrouwen te voelen?

Nee. Natuurlijk niet.

De shift kwam toen we even stilstonden bij zijn woorden.
En ze zachtjes veranderden.

Van “ik kan dit niet”
naar “dit vind ik nog lastig”.

Van “het lukt niet”
naar “dit stukje gaat al beter”.

Ineens zag hij wat wél lukte.
Waar hij al stappen had gezet.
En precies daar kwam het leren weer in beweging.

Leren gebeurt niet vanuit druk of zelfkritiek.
Maar vanuit veiligheid, vertrouwen en het zien van wat er al is.

✨ Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf. ✨

Groeten Chantal

13/01/2026

Het moment vóór corrigeren

Soms zit het niet in wat we zeggen, maar in hoe snel we het zeggen.

Dat moment waarop een kind vastloopt.
Een fout maakt.
Afhaakt.
Of boos wordt.

En wij, vanuit zorg, al bijna onderweg zijn met woorden als:
“Let even op.”
“Probeer het nog eens.”
“Je kunt dit wel.”

Allemaal goed bedoeld.

En tegelijk zie ik in mijn werk met kinderen met TOS en/of dyslexie hoeveel verschil het maakt als we dat ene moment heel even uitrekken.

Niet om niets te doen. Maar om eerst te zien.

Te zien:
– dat iets lastig is
– dat er spanning zit
– dat een kind zijn best doet, ook als het niet lukt

Soms is dát al genoeg om de druk iets te laten zakken.

Niet omdat leren dan vanzelf gaat,
maar omdat vertrouwen weer ruimte krijgt.

Misschien begint anders kijken niet bij wat je toevoegt,
maar bij wat je even niet hoeft te zeggen.

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Wat gebeurt er als je één moment langer blijft kijken, vóór je corrigeert?

Groeten Chantal

11/01/2026

Soms vragen mensen me:
“Maar hoe doe je dat dan, anders kijken?”

Niet als truc.
Niet als methode.
Niet omdat je alles loslaat.

Maar vaak begint het heel klein.

Bij even niet meteen corrigeren.
Bij het opmerken van wat een kind wél doet,
terwijl je hoofd alweer vooruit wil naar wat nog lastig is.

Bij kinderen met TOS en/of dyslexie zie ik hoe snel leren iets kan worden
waar spanning op komt te staan.
Goed bedoeld.
Uit zorg.
Uit betrokkenheid.

En tegelijk zie ik dit:
op het moment dat de druk er iets af mag,
ontstaat er ruimte.

Ruimte om te proberen.
Ruimte om fouten te maken.
Ruimte om vertrouwen te voelen.

Niet omdat alles ineens makkelijk wordt,
maar omdat een kind zich gezien voelt
in wie het is, niet alleen in wat het moet leren.

Misschien is dat wel de kern van anders kijken:
niet wegkijken van wat moeilijk is,
maar het plaatsen in een groter geheel
waar ook kracht, inzet en groei zichtbaar zijn.

Waar mag de druk even af?

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Groeten Chantal

Adres

Blekersdijk 59
Dordrecht
3311LD

Openingstijden

Maandag	08:00 - 18:00
Dinsdag	08:00 - 18:00
Woensdag	08:00 - 18:00
Donderdag	08:00 - 18:00
Vrijdag	08:00 - 18:00

Telefoon

+31786135139

Website

http://www.logomedia.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.