12/08/2026
Als het licht verdwijnt
De zonsverduistering als oefening in aanwezigheid en onderscheidingsvermogen
Vandaag, 12 augustus, vindt er een zonsverduistering plaats. De Maan schuift tussen de Aarde en de Zon, en een groot deel van het zonlicht verdwijnt.
Wij weten wat er gebeurt. We kunnen het berekenen. We weten dat het licht terugkomt.
Onze voorouders hadden die zekerheid niet altijd. Stel je voor dat je buiten staat en ziet hoe het licht langzaam wegvalt. De temperatuur daalt. Vogels worden stil. De Zon, die iedere ochtend vanzelfsprekend terugkeert, wordt donker.
Wat doe je wanneer het licht waarop je vertrouwde verdwijnt?
Als het landschap donker wordt
De afgelopen tijd ben ik de Windroos steeds meer gaan zien als een innerlijk landschap. Een landschap met alles wat bij ons hoort: geschiedenis, verlangens, talenten, schaduw, lichaam, relaties, en de krachten die op ons inwerken.
Sommige delen kennen we goed. Andere gebieden bezoeken we nauwelijks.
En er zijn momenten waarop het licht waaronder we dat landschap kenden verandert. Een relatie eindigt. Iemand sterft. Een vertrouwde rol valt weg. Ons lichaam verandert. Een overtuiging houdt geen stand.
Ons landschap is er nog. Maar we kunnen het niet meer op dezelfde manier zien.
Donker is niet hetzelfde als slecht
We verbinden licht met bewustzijn en donker met onbewustheid, en maken daar bijna ongemerkt goed en slecht van.
Maar donker betekent in de eerste plaats: ik kan het nog niet zien. Een zaad ontkiemt in het donker. Een kind groeit in de donkere ruimte van de baarmoeder. We slapen in het donker. Een nieuw idee kan lange tijd ergens in ons leven voordat het woorden krijgt.
Er zijn ook dingen die juist licht nodig hebben. Oude patronen die alleen blijven bestaan zolang we ze niet zien. Geheimen. Angsten. Overtuigingen die ons leven sturen zonder dat we weten dat ze er zijn.
De vraag is dus niet of licht beter is dan donker. De vraag is: wat heeft hier licht nodig, en wat heeft donker nodig? Daar begint onderscheidingsvermogen.
Aanwezig blijven in de schemering
Tijdens een eclips komen we tijdelijk in een tussengebied. Geen nacht, geen gewone dag.
Als alles helder verlicht is, kost onderscheiden weinig moeite. Als alles volledig donker is, kunnen we nauwelijks onderscheiden. Maar in de schemering moeten we opletten.
Wat zie ik werkelijk? Wat denk ik te zien? Wat komt van mij, en wat komt van buiten? Wat wil ik toelaten? Waar ligt mijn grens?
Dat vraagt aanwezigheid. Niet onmiddellijk handelen, niet onmiddellijk verklaren. Eerst aanwezig zijn bij wat er is.
De Wachter aan de grens
Deze week droomde ik over het maken van rituelen. Er was iemand bij van wie ik weet dat ik alert moet zijn op mijn grenzen. Wanneer ik mijn ruimte niet duidelijk inneem, kan zij er gemakkelijk instappen.
Een ritueel opent een ruimte, en juist daarom moet die ruimte ook begrensd worden. Openstaan betekent niet dat alles naar binnen mag. Ontvankelijkheid betekent niet dat ik mezelf opgeef.
Aanwezig zijn betekent dat ik kan voelen: dit hoort bij mij, dit komt van jou, dit wil ik ontvangen, hier zeg ik nee tegen, dit begrijp ik nog niet en laat ik voorlopig ongemoeid.
In de Windroos noem ik die functie de Wachter. De Wachter staat aan de drempel, niet om de wereld buiten te sluiten, maar om wakker te blijven bij wat de grens passeert.
In astrologische taal hoeft die Wachter niet altijd dezelfde planeet te zijn. Saturnus kan begrenzen. Mars kan zeggen: tot hier. De Maan voelt of iets veilig genoeg is om binnen te laten. Venus onderscheidt wat werkelijk waarde heeft. Mercurius geeft woorden aan wat eerst onduidelijk was. De Zon maakt zichtbaar.
De planeet is niet de eigenaar van het landschap. Dat zijn wij zelf. De planeten vertegenwoordigen krachten waarmee we ons tot dat landschap kunnen verhouden. Bewustzijn is dan niet dat ik geen donker meer heb, maar dat ik steeds beter leer leven met wat zichtbaar en onzichtbaar in mij aanwezig is.
Waar ben ik?
Dat is de eerste vraag van de Windroos. Niet: waar moet ik heen? Ook niet: hoe kom ik zo snel mogelijk weer in het licht? Maar: waar ben ik?
Soms luidt het antwoord: ik ben hier en ik zie helder. En soms: ik ben hier en het is donker.
Dat tweede antwoord is niet minder bewust. Er zijn momenten waarop het krachtigste wat we kunnen doen is blijven staan, onze voeten op de grond voelen en erkennen: ik zie de weg nog niet. Zonder het donker onmiddellijk te vullen met angsten, verlangens of verklaringen.
Het licht keert terug
Dan gebeurt tijdens een zonsverduistering iets wat mensen al duizenden jaren raakt. Het licht komt terug. Eerst een klein stukje, dan meer. Langzaam wordt het landschap opnieuw zichtbaar.
Degene die de verduistering bewust heeft meegemaakt, heeft iets ervaren. De wereld bleef bestaan toen hij haar niet goed kon zien. De Zon bleef bestaan toen haar licht werd afgedekt. En ook wij kunnen aanwezig blijven wanneer onze vertrouwde oriëntatie tijdelijk verdwijnt.
Dat is voor mij de uitnodiging van deze eclips. Niet om bang te zijn voor het donker, niet om alleen het licht te zoeken, maar om ons onderscheidingsvermogen te oefenen in de beweging ertussen.
Bewustzijn betekent niet dat ons hele innerlijke landschap voortdurend verlicht is. Bewustzijn betekent dat we leren bewoner te zijn van het geheel. Van licht en donker. Van weten en niet-weten. Van openen en begrenzen.
En wanneer het licht terugkeert, kunnen we opnieuw kijken naar het landschap waarin we staan. Niet om terug te keren naar hoe het was, maar om te zien wat we nu kunnen onderscheiden wat we eerder nog niet konden zien.
Zeven overwegingen bij de eclips
1. Waar ben ik? Als ik niets hoef op te lossen of te veranderen: waar bevind ik mij op dit moment werkelijk in mijn leven?
2. Wat staat in het licht? Wat kan ik inmiddels helder zien, ook als ik dat eerder niet kon of wilde zien?
3. Wat bevindt zich nog in het donker? Kan ik verdragen dat iets nog geen antwoord, betekenis of richting heeft?
4. Wat is van mij en wat is van de ander? Waar neem ik gevoelens of verantwoordelijkheden over die niet bij mijn eigen landschap horen?
5. Wat wil ik binnenlaten? Waar vraagt het leven mij om ontvankelijkheid, zonder mijn eigen ruimte te verlaten?
6. Waar staat mijn Wachter? Welke grens vraagt op dit moment om mijn aandacht?
7. Wat zie ik wanneer het licht terugkeert? Welke nieuwe levenskans wordt zichtbaar, als ik niet probeer terug te keren naar hoe het was?
Van inzicht naar ervaring
Je kunt veel over je horoscoop weten en toch iets heel anders ervaren wanneer je er letterlijk in gaat staan.
Op 30 augustus geef ik opnieuw een systemische opstelling: Spreken met de Planeten. We brengen de planetaire krachten uit het platte vlak van de horoscoop het veld in. Je ervaart waar je staat, welke kracht je aandacht vraagt, wat je aantrekt of op afstand houdt, en waar beweging wil ontstaan.
Niet om alles onmiddellijk te verklaren. Maar om aanwezig te worden bij wat er is. Want soms weten we met ons hoofd allang waar het over gaat, terwijl ons lichaam en het veld iets anders laten zien.
Welke planeet klopt op dit moment bij jou aan? En wat verandert er wanneer je haar werkelijk ontmoet?
Wil je weten of een persoonlijk traject iets voor je is? Klik dan hier voor een vrijblijvend gesprek. https://tidycal.com/sophieviasophia/kennismakingsgesprek
Lees hier de blog: https://via-sophia.nl/als-het-licht-verdwijnt/
Als het licht verdwijnt De zonsverduistering als oefening in aanweizigheid en onderscheidingsvermogen; wat zie ik werkelijk?
