21/08/2026
Uit de tijd zijn
(1920) (i.p.v. zijn ook: gaan, komen of raken) (euf.) dood zijn. De overledene verlaat de aardse wereld en betreedt het eeuwige, tijdloze.
Uit de tijd zijn is ook “ouderwets zijn”. Nou, laat mij dan maar ouderwets zijn. Niet omdat ik zwarte rouwauto’s mooi vind en graag een jacquet draag bij een uitvaart.
Ik ben ouderwets als het gaat om normen, waarden en INTEGRITEIT. Waar sommige uitvaartverzorgers lopen, zitten, rijden te vloggen, hou ik mijn mond en vraag me af: “Echt, krijg jij zoveel vragen?” Of is het verzonnen voor de views en de likes?
Toen ik elf jaar geleden mijn eerste stappen in de uitvaartwereld zette, was mijn werkgever erg duidelijk in wat kan en wat niet kan. “Horen, zien en zwijgen” was het devies. Logisch ook. Niet iets wat ik hoefde te leren. Het voelde vanzelfsprekend. En zo voelt het nog steeds.
Het schrijven van een goede column vind ik een kunst. Helemaal als het niet direct te herleiden is naar een gebeurtenis. Zacht, met gevoel. Prachtig, ook als het een uitvaart betreft. Helemaal prachtig als AI of ChatGPT er niet vanaf spat.
Onlangs las ik een bericht waar ik de rillingen van kreeg. In mijn ogen totaal ongepast, onnodig gedetailleerd. Waarom? Je werkt met mensen. Hou op!
Moet ik reageren onder zo’n bericht? Ik neig er sterk naar, maar doe het niet. Een collega noemde het vanochtend “de hand in het wespennest steken”. En hij heeft volkomen gelijk. Ben je het tegenwoordig niet met elkaar eens, dan vliegen de bedreigingen en intimidaties je om de oren. Dus inderdaad, ik pas wel op. Helaas.
Ik weet dat er nu mensen zijn die denken “dit schrijf je ook voor de likes.”
Nee, dit schrijf ik om te laten zien waar ik, en met mij heel veel collega’s, voor sta.
Past het je? Welkom. Past het je niet? Ook prima.
Horen, zien en zwijgen. Het past me wel.
Op de foto de apenrots, vond ik wel toepasselijk.
Google omschrijft het als “sociale setting waar iedereen vecht om of let op zijn plek in de hiërarchie”.