Freddy Onderstal Uitvaartzorg

Startpagina
Nederland
Ede
Freddy Onderstal Uitvaartzorg

Onderstal Uitvaartzorg. Uitvaartzorg regio Ede. Persoonlijk. Betrokken. Professioneel. Freddy Onderstal, Register Uitvaartverzorger. www.onderstaluitvaartzorg.nl

Uitvaartzorg Ede en ruime regio (Wageningen, Veenendaal, Barneveld, Renkum). Persoonlijk, betrokken, professioneel. Ik neem alle tijd voor jullie om zo goed als mogelijk te ondersteunen. Een passend en waardig afscheid om met een goed gevoel op terug te kijken, dat is waar ik voor sta. Ook met een uitvaartverzekering kun je bij mij terecht, de polis is bij mij vaak ook meer waard. Freddy Onderstal mag zich ook Register Uitvaartverzorger noemen.

20/09/2026

Wat gebeurt er eigenlijk automatisch na de aangifte van overlijden?

Na een overlijden doe ik als uitvaartondernemer in de meeste gevallen de officiële aangifte bij de gemeente.

Maar wat gebeurt er daarna?

Zodra de gemeente de aangifte heeft verwerkt, wordt het overlijden geregistreerd in de Basisregistratie Personen (BRP). Vanuit die registratie krijgen verschillende instanties automatisch bericht.

Denk bijvoorbeeld aan:

• de Belastingdienst
• Dienst Toeslagen
• de Sociale Verzekeringsbank (SVB), bijvoorbeeld voor AOW
• het UWV
• pensioenfondsen en pensioenuitvoerders
• de zorgverzekeraar
• het CAK
• en, wanneer van toepassing, organisaties zoals de RDW

Dat betekent dus dat nabestaanden niet overal zelf hoeven te melden dat iemand is overleden.

Maar… daarmee is nog niet alles geregeld.

Een bank, levens- of uitvaartverzekeraar, energieleverancier, telefoonprovider, verhuurder, hypotheekverstrekker, abonnement, vereniging of bijvoorbeeld een goed doel moet vaak nog wél apart worden geïnformeerd.

En juist daar ontstaat soms verwarring:
“De gemeente weet toch dat iemand overleden is?”

Dat klopt. Maar niet iedere organisatie heeft toegang tot de BRP of ontvangt automatisch een melding.

Na een overlijden komt er dus behoorlijk wat administratie op nabestaanden af. Een deel gaat vanzelf, een ander deel moet je zelf regelen.

Tijdens mijn begeleiding leg ik ook uit welke zaken automatisch lopen en waar je als nabestaande zelf nog achteraan moet. Wel zo duidelijk.

Freddy Onderstal Uitvaartzorg
Eén vast gezicht in een moeilijke tijd.

20/09/2026

“Kunnen we de kinderen niet beter thuislaten?”

Die vraag hoor ik regelmatig wanneer er een uitvaart geregeld wordt.

En ik snap hem heel goed.

Volwassenen willen kinderen beschermen.

Tegen verdriet.

Tegen spanning.

Tegen beelden waarvan je denkt: misschien is dit nog te veel.

Maar kinderen helemaal buiten een afscheid houden is niet automatisch de beste keuze.

Soms helpt het juist wanneer een kind op zijn of haar eigen manier mee mag doen.

Een tekening maken.

Een bloem op de kist leggen.

Een kaars aansteken.

Een briefje schrijven.

Naast papa of mama zitten.

Of gewoon aanwezig zijn en kijken wat er gebeurt.

Het belangrijkste vind ik dat een kind goed wordt voorbereid.

Niet vaag doen.

Niet zeggen dat opa “slaapt” als hij overleden is.

Maar rustig, eerlijk en passend bij de leeftijd uitleggen wat er gaat gebeuren.

Wie er in de kist ligt.

Waarom mensen verdrietig kunnen zijn.

Wat er tijdens de uitvaart gebeurt.

En vooral:

dat niets verplicht is.

Een kind hoeft niet naar voren.

Hoeft niet naar de overledene te kijken.

Hoeft niets te zeggen.

En mag ook op een bepaald moment gewoon even naar buiten als het te veel wordt.

Soms zie ik juist dat kinderen een afscheid wat lichter maken.

Niet omdat ze het verdriet niet voelen.

Maar omdat ze gewoon kind blijven.

Een onverwachte vraag.

Een opmerking op precies het stilste moment.

Of ineens willen weten wanneer er iets te drinken komt.

En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet verkeerd.

Het leven stopt namelijk ook tijdens een uitvaart niet met gewoon leven.

Natuurlijk is ieder kind anders.

De leeftijd speelt mee.

De relatie met degene die is overleden.

Wat een kind al heeft meegemaakt.

En hoe het afscheid eruitziet.

Daarom bestaat er wat mij betreft geen standaardantwoord op de vraag:

“Moeten kinderen mee naar een uitvaart?”

Maar ik zou ze ook niet automatisch buiten houden omdat wij als volwassenen denken dat dat beter is.

Een kind beschermen betekent niet altijd dat je het overal van weg moet houden.

Soms betekent het juist dat je ernaast gaat zitten en samen laat zien:

dit is verdrietig, maar je hoeft het niet alleen te begrijpen.

Was jij zelf als kind ooit bij een uitvaart?

En weet je nog hoe je dat hebt ervaren?

19/09/2026

Soms heb ik mijn dag keurig gepland.

Dat vindt mijn telefoon meestal een uitstekend moment om daar iets van te vinden. 😉

Een rustige zaterdag bijvoorbeeld.

Koffie.

Even boodschappen doen.

Thuis wat rommelen.

Misschien eindelijk dat klusje aanpakken waarvan ik al een tijdje zeg:

“Dat doe ik dit weekend wel.”

En dan gaat de telefoon.

Een nummer dat ik niet ken.

“Goedemiddag, met Freddy Onderstal.”

Aan de andere kant van de lijn is voor iemand op dat moment alles veranderd.

Een vader is overleden.

Een partner.

Een moeder.

Soms verwacht.

Soms totaal niet.

En dan gebeurt er bij mij iets wat inmiddels heel vanzelfsprekend is geworden.

De boodschappen kunnen wachten.

Dat klusje trouwens ook — wat op zichzelf al een prima excuus is. 😉

Ik luister.

Vraag wat er is gebeurd.

Leg uit wat er nu nodig is.

En spreek af wanneer ik naar de familie toe kom.

Het bijzondere aan mijn werk is dat je soms binnen een half uur van een heel gewone dag ineens aan een keukentafel zit waar niets meer gewoon voelt.

Dan gaat het over de eerste uren na een overlijden.

Over verzorging.

Over waar iemand wordt opgebaard.

Over wie er gebeld moet worden.

En vooral over de vraag:

“Wat moeten we nu doen?”

Voor mij hoort dat schakelen bij het vak.

Ik hoef niet voortdurend in de ‘uitvaartstand’ te staan.

Sterker nog: thuis ben ik ook gewoon Freddy.

Maar als de telefoon gaat en iemand mij nodig heeft, weet ik ook:

nu moet ik er zijn.

Rust brengen.

Uitleg geven.

En ervoor zorgen dat een familie niet ineens zelf alles hoeft uit te zoeken.

Daarna stap ik soms een paar uur later weer mijn eigen huis binnen.

En dan is het leven daar gewoon verdergegaan.

De koffie is koud.

De boodschappen moeten alsnog.

En dat klusje?

Ach.

Volgend weekend is er ook weer een zaterdag. 😉

Sommige afspraken zet je zelf in je agenda.

Andere komen gewoon binnen.

18/09/2026

Mag je eigenlijk iets meegeven in de kist?

Een brief.

Een foto.

Een knuffel.

Een tekening van een kleinkind.

Of dat ene kleine voorwerp waarvan iedereen meteen zegt:

“Dat hoorde echt bij hem.”

Ja, vaak kan dat gewoon.

En ik vind het soms één van de meest persoonlijke onderdelen van een afscheid.

Niet omdat het groots is.

Juist omdat het meestal om iets kleins gaat.

Een kleinkind dat nog snel een tekening maakt voor opa.

Een partner die een brief schrijft met woorden die misschien nooit eerder zijn uitgesproken.

Een bloem uit de eigen tuin.

Een familiefoto.

Of een voorwerp dat voor buitenstaanders misschien helemaal niets betekent, maar waar voor de familie een heel verhaal achter zit.

Soms wordt zoiets tijdens de laatste verzorging al bij iemand gelegd.

Soms pas vlak voordat de kist wordt gesloten.

En soms wil iemand het eerst nog even vasthouden voordat het wordt meegegeven.

Dat mag allemaal.

Wel geldt: niet álles kan zomaar mee.

Zeker bij een crematie gelden er regels voor bepaalde materialen. Denk bijvoorbeeld aan voorwerpen met batterijen, elektronica of andere materialen die problemen kunnen geven in de crematieoven.

Daarom kijk ik bij twijfel altijd even mee en stemmen we zo nodig af met het crematorium.

Bij een begrafenis kunnen er ook voorwaarden gelden, bijvoorbeeld vanuit de begraafplaats of vanwege milieu.

Maar meestal is er voor een klein, persoonlijk gebaar heel veel mogelijk.

En misschien zit daar juist iets moois in.

Je hoeft iemand niet per se iets kostbaars mee te geven.

Soms zegt een velletje papier met een paar handgeschreven woorden veel meer dan welk duur voorwerp dan ook.

Dus stel dat jij afscheid moest nemen van iemand die heel belangrijk voor je is…

Wat zou jij dan nog één ding willen meegeven in de kist?

Een brief?

Een foto?

Iets persoonlijks?

Of juist helemaal niets?

Ik ben benieuwd naar jullie antwoorden.

17/09/2026

Weet jouw partner eigenlijk wat jij later zou willen?

Niet iedereen praat daar makkelijk over.

Logisch ook.

Aan de keukentafel hebben we het liever over vakantie, de kinderen, wat we eten vanavond of wie er morgen boodschappen doet.

Niet over onze eigen uitvaart.

En toch kan zo’n gesprek later ontzettend veel onzekerheid wegnemen.

Want stel dat je partner ineens voor jou moet beslissen…

Begraven of cremeren?

Wel of geen kerk?

Welke muziek?

Veel mensen of juist klein?

Een kist, een wade of misschien iets anders?

Bloemen?

Koffie en cake, een borrel, helemaal niets?

En misschien nog belangrijker:

wat wil je absoluut níét?

Je hoeft echt geen compleet draaiboek klaar te hebben.

Soms zijn een paar zinnen al genoeg.

“Hou het klein.”

“Draai vooral dat ene liedje.”

“Ik wil geen zwarte bedoeling.”

“Laat mensen na afloop gewoon een glas wijn drinken.”

Of simpelweg:

“Doe vooral wat voor jullie goed voelt.”

Dat soort opmerkingen lijken nu misschien onbelangrijk.

Maar op het moment dat iemand anders ineens keuzes voor jou moet maken, kunnen ze ontzettend waardevol zijn.

Ik merk in mijn werk regelmatig dat families zeggen:

“Had ik dit maar eens aan hem gevraagd.”

Of juist:

“Gelukkig hadden we het hier ooit over gehad.”

En dat laatste geeft vaak rust.

Dus misschien helemaal geen verkeerd onderwerp voor vanavond aan de keukentafel.

Niet zwaar.

Niet uitgebreid.

Gewoon eens vragen:

“Weet jij eigenlijk wat ik later zou willen?”

Hebben jullie het daar thuis weleens over gehad?

17/09/2026

Niet iedere beslissing hoeft op de eerste avond na een overlijden genomen te worden.

Dat zeg ik eigenlijk best vaak.

Want wanneer ik voor het eerst bij een familie aan tafel zit, gebeurt er veel tegelijk.

Er is verdriet.

Er zijn vragen.

Er moet van alles geregeld worden.

En ondertussen denken mensen soms dat ze diezelfde avond al álles moeten beslissen.

Welke kist.

Welke bloemen.

Welke muziek.

Hoe laat de uitvaart wordt.

Wie er spreekt.

Wat er op de kaart komt.

Welke catering.

Welke foto.

Wie er allemaal uitgenodigd moeten worden.

Maar zo hoeft het niet.

Natuurlijk zijn er dingen die snel aandacht nodig hebben.

De verzorging.

De opbaring.

Soms het vastleggen van een locatie of datum.

Maar veel andere keuzes kunnen ook gewoon morgen.

Of overmorgen.

Soms merk ik tijdens een gesprek dat een familie moe wordt.

Dat er steeds minder binnenkomt.

Of dat iemand bij iedere volgende vraag eigenlijk alleen nog maar denkt:

“Geen idee.”

Dan zeg ik gerust:

“We laten dit even liggen.”

Want een beslissing wordt niet beter omdat je hem om 23.15 uur nog per se wilt nemen.

De volgende ochtend ziet iets er soms ineens heel anders uit.

Dan weet iemand opeens welk muziekstuk het moet worden.

Dan komt die ene foto boven water.

Of zegt iemand:

“Ik heb er vannacht nog over nagedacht. Dit past eigenlijk veel beter.”

Dat is prima.

Rust brengen betekent voor mij niet dat ik zo snel mogelijk zoveel mogelijk afvink.

Soms betekent het juist:

even stoppen.

Kijken wat vandaag echt nodig is.

En de rest bewaren voor morgen.

Want een uitvaart regelen is geen wedstrijd tegen de klok.

Het mag stap voor stap.

16/09/2026

Wie draagt eigenlijk de kist?

Veel mensen denken dat daar automatisch professionele dragers voor worden ingezet.

Maar dat hoeft helemaal niet.

Kinderen, kleinkinderen, broers, zussen, vrienden of collega’s kunnen die rol ook zelf op zich nemen.

En voor sommige families is dat juist heel waardevol.

Omdat het voelt als:

nog één keer iets dóén voor iemand.

Nog één keer letterlijk samen dragen.

Dat kan op verschillende manieren.

Soms wordt de kist echt gedragen.

Soms wordt hij begeleid op een rijdende baar.

En soms loopt familie alleen een stukje mee, bijvoorbeeld vanaf de rouwauto naar binnen of juist naar de begraafplaats.

Wat mogelijk en verstandig is, hangt af van de situatie.

Van het aantal mensen.

Van de locatie.

Van het gewicht.

En natuurlijk van wat veilig voelt.

Daarom bespreek ik dit vooraf altijd goed.

Niemand hoeft zich groot te houden of iets te doen omdat het “mooi zou zijn”.

Als iemand twijfelt, kijken we rustig naar een andere oplossing.

Maar als een familie zegt:

“Wij willen hem zelf dragen.”

Dan vind ik dat vaak een bijzonder moment.

Niet omdat het spectaculair is.

Maar juist omdat het zo direct is.

Je doet het samen.

Stap voor stap.

En soms zegt dat meer dan een hele toespraak.

Iemand voor de laatste keer dragen kan letterlijk én figuurlijk een heel persoonlijk onderdeel van het afscheid zijn.

Zou jij dat zelf willen doen voor iemand die dichtbij je staat?

15/09/2026

Mijn moeder droeg altijd gehoorapparaten.

Laat je die na haar overlijden dan eigenlijk zitten?

Dat is misschien geen vraag waar je meteen aan denkt, maar juist dit soort kleine dingen komen tijdens de laatste verzorging ter sprake.

Een gehoorapparaat kan namelijk behoorlijk bepalend zijn voor hoe iemand eruitziet.

Zeker wanneer iemand ze jarenlang iedere dag droeg.

Tijdens een opbaring kunnen gehoorapparaten daarom gewoon worden gedragen als de familie dat prettig vindt.

Soms zegt iemand:

“Laat ze maar in. Zo kennen we mam.”

Een ander zegt juist:

“Nee hoor, zonder is prima.”

Ook hier geldt: er is niet één vaste manier.

Voor een crematie ligt dat anders.

Een gehoorapparaat bevat elektronica en meestal een batterij of accu. Daarom worden gehoorapparaten vóór de crematie doorgaans verwijderd. Ik kijk daarbij altijd naar de regels van het betreffende crematorium.

En dan komt vanzelf de volgende vraag:

wat doe je er daarna mee?

Sommige families bewaren ze.

Niet eens omdat ze financieel nog veel waard zijn, maar gewoon omdat ze zo bij iemand hoorden.

Andere families hebben daar juist helemaal geen emotionele band mee en willen er niets mee.

Ook kunnen gehoorapparaten in sommige gevallen via een audicien of inzamelpunt worden ingeleverd voor hergebruik of recycling.

Ik vind het vooral belangrijk dat zoiets niet gedachteloos ergens verdwijnt.

Net als bij een bril, trouwring, horloge of ander persoonlijk voorwerp bespreek ik liever vooraf:

willen jullie dit bewaren?

Want juist na een overlijden kunnen de meest alledaagse spullen ineens een heel andere betekenis krijgen.

Een bril.

Een horloge.

En dus soms ook twee kleine gehoorapparaten die jarenlang iedere ochtend als vanzelfsprekend werden ingedaan.

Zou jij gehoorapparaten van iemand bewaren als herinnering?

Of zou dat voor jou juist helemaal niet zo voelen?

14/09/2026

Mag je eigenlijk zelf helpen met de laatste verzorging van iemand die is overleden?

Ja.

En veel mensen weten niet dat dat vaak gewoon mogelijk is.

Bij de laatste verzorging denken mensen al snel aan iets wat achter gesloten deuren gebeurt.

Dat de uitvaartverzorger of de laatste verzorger alles doet en de familie pas later weer binnenkomt.

Maar zo hoeft het helemaal niet.

Als je wilt, kun je juist heel bewust zelf meehelpen.

Bijvoorbeeld met wassen.

Met aankleden.

Met het haar doen.

Met sieraden omdoen.

Met een vertrouwde crème, parfum of aftershave.

Of misschien alleen met het dichtknopen van dat ene overhemd dat iemand zo vaak droeg.

Je hoeft daarbij echt niet alles zelf te doen.

Je mag ook alleen kijken.

Of juist één klein onderdeel doen en de rest aan mij overlaten.

Sommige families vinden het fijn om heel actief betrokken te zijn.

Andere mensen zeggen meteen:

“Dat kan ik niet.”

En ook dat is helemaal goed.

Er is geen goede of verkeerde manier.

Ik vind het vooral belangrijk dat je weet dat je een keuze hebt.

De laatste verzorging hoeft niet per se iets te zijn wat ergens achter een gesloten deur gebeurt.

Soms kan juist dat kleine stukje meehelpen later heel waardevol blijken.

Omdat je nog één keer iets voor iemand hebt kunnen doen.

Niet als verplichting.

Maar als laatste gebaar.

En soms is dat iets heel eenvoudigs.

Een overhemd rechtleggen.

Iemands haar goed doen.

Een ring om.

Een hand vasthouden.

Meer hoeft het niet te zijn.

Zou jij zelf willen helpen bij de laatste verzorging van iemand van wie je houdt?

Of zou je dat liever helemaal aan de uitvaartverzorger overlaten?

13/09/2026

Wat zou jij aantrekken in je kist?

Een net pak omdat dat “hoort”?

Of juist gewoon die trui waarin iedereen je kent?

Veel mensen denken bij een laatste verzorging automatisch aan nette kleding.

Een pak.

Een blouse.

Een jurk.

Iets verzorgd en formeel.

En natuurlijk kan dat heel mooi zijn.

Maar het hoeft helemaal niet.

Als iemand altijd in een spijkerbroek liep, waarom zou dat na overlijden ineens anders moeten?

Als iemand bijna nooit een overhemd droeg, waarom zou je hem dan juist dáárin opbaren?

En als iemand altijd een favoriete trui, vest, jurk, voetbalshirt of paar sneakers droeg, kan juist dat heel herkenbaar zijn.

Ik hoor families regelmatig zeggen:

“Dit was echt zijn trui.”

Of:

“Zo liep mam altijd thuis.”

En dat vind ik veelzeggend.

De kleding bij een laatste verzorging hoeft wat mij betreft niet te laten zien hoe netjes iemand kón zijn.

Het mag vooral laten zien wie iemand wás.

Soms kiezen families voor iets bijzonders.

Een trouwjurk.

Een uniform.

Een blouse die iemand op belangrijke momenten droeg.

Een voetbalshirt.

Een favoriete jas.

Of juist heel eenvoudig:

een spijkerbroek, shirt en schoenen.

Ook daar bestaat geen vaste regel voor.

Wel kijk ik natuurlijk altijd of kleding praktisch geschikt is voor de verzorging en opbaring.

Maar binnen die mogelijkheden is er vaak veel meer vrijheid dan mensen denken.

En misschien is dit wel een leuke vraag om eens over na te denken terwijl het helemaal niet aan de orde is:

Waarin zou jij later zelf opgebaard willen worden?

Netjes en formeel?

Of juist precies zoals mensen jou op een gewone dag kennen?

Adres

Allendesingel 171
Ede
6716GP

Telefoon

+31629024910

Website

http://onderstaluitvaartzorg.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Freddy Onderstal Uitvaartzorg nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.