26/08/2026
Vrouwen zijn niet minder productief. Ze zijn anders productief.
Een mannenlichaam werkt in een vlak dagritme. Een vrouwenlichaam in een ritme dat elke week verandert. Onze werkdagen, roosters, vergaderstructuren en beoordelingsgesprekken zijn gebouwd op dat eerste ritme.
En dan noemen we het een probleem als het tweede daar niet in past.
Wat er gebeurt wanneer een vrouw wél naar haar eigen ritme kan werken, is precies het omgekeerde van wat de meeste mensen verwachten. Er zijn dagen waarop zij scherper analyseert dan wie dan ook in de kamer. Dagen waarop zij overzicht heeft en verbanden ziet die anderen missen. Dagen waarop zij het gesprek voert dat al maanden werd uitgesteld. En ja, ook dagen waarop zij minder aankan en beter niet die presentatie geeft.
Dat is geen wisselvalligheid. Dat is een patroon en het is voorspelbaar zodra iemand het herkent.
In de topsport is dit allang geen discussie meer. Daar wordt getraind naar de cyclus, niet ondanks de cyclus, en dat levert betere prestaties en minder blessures op. Op de werkvloer doen we alsof het niet bestaat, en vragen we vervolgens waarom vrouwen halverwege hun loopbaan een stap terugdoen.
Een organisatie die ruimte maakt voor dat ritme, krijgt er iets voor terug wat je niet koopt met een bonus. Scherpte op de dagen dat het telt. Mensen die blijven. En collega's die eindelijk begrijpen waar het over gaat.
Het begint met weten wat er speelt. Niet gissen, niet aannemen, niet met een lezing of workshop, maar meten.
Meten maakt het zichtbaar, kennis maakt het bespreekbaar.
Link in de reacties.
