ZachtZicht Psychosociale Therapie

14/04/2026

Niet oplossen
Maar voelen

03/04/2026

Goh, waar zal deze reis mij heen brengen?

Ken je dat spannende gevoel… dat je ergens voelt dat er iets gaat veranderen, maar dat je nog niet weet hoe dat eruit gaat zien?

Zo begint het vaak.
Niet met een duidelijk plan, maar met een onderstroom. Iets wat niet meer helemaal past zoals het was.

Als je daar ruimte aan geeft en er licht op laat vallen, komt het dichterbij.
Wat eerst op de achtergrond bleef, wordt voelbaar. Eerlijker. Soms ook rauwer.

En wat eenmaal zichtbaar wordt, laat zich niet zomaar weer wegstoppen.
Dan vraagt het iets van je.
Om te blijven. Om te voelen. Om het niet meteen op te lossen, maar te verdragen wat er is.

Dat is niet altijd comfortabel.
Soms is therapie juist een periode van uithouden, van niet precies weten waar je uitkomt.

Maar juist daarin gebeurt er iets belangrijks.
Namelijk dat je anders gaat kijken. Naar jezelf, naar je leven, naar de patronen die je misschien al zo lang kent.
En van daaruit kan er iets verschuiven. In wat je voelt, hoe je je voelt, en langzaam ook in hoe je leeft.

Het leven zelf vraagt dit eigenlijk ook van ons.
Dat we niet alleen het lichte, het fijne, kunnen (ver)dragen, maar ook het moeilijke. Pijn, verlies, verdriet.

En dat hoef je niet alleen te doen.
Iemand die met je meekijkt, met je vertraagt, en je helpt om te blijven bij wat er is. Zonder het van je over te nemen..

Daar begint vaak de echte verandering.

Eersel

27/02/2026

Dankbaar. De afgelopen drie jaar heb ik met regelmaat een Sisterscirke van Saskia bij mogen wonen. Onder de warme, oprechte en vrouwelijke begeleiding van Saskia en Roos worden transformaties in gang gezet. Met de viering van het driejarig jubileum van de Sistercircel gaf Saskia de gelegenheid om een gedicht, voordracht, van haar mee naar huis te nemen. Een mooiere tekst, voor in mijn praktijk, kan ik me zo niet voorstellen. Deze komt volledig tot haar recht. Dank . En dank voor o.a de fijne cacaoceremonies.

11/02/2026

Je bent welkom.

06/02/2026

02/02/2026

Afgelopen vrijdag had ik een moment dat me raakte.
Ik kreeg iets te horen wat me pijn deed.
En het is nu maandag, maar ik merk dat het nog steeds in mij doorwerkt.

Wat ik in mezelf opmerk, is dat mijn lijf meteen mee gaat doen.
Mijn kaken klemmen zich, mijn schouders trekken omhoog, en vanbinnen wordt het druk. Alsof het een eigen leven gaat leiden.

In hoe ik ermee omga, herken ik mijn eigen, oude patronen.
Het alleen dragen.
Wel delen met mijn man, maar daar ook weer stoppen.
En dan vooral zelf doorgaan.

Als ik eerlijk luister, weet ik dat mijn jongere ik dit helemaal alleen zou hebben gedragen.
In stilte, met spanning, verdriet en angst.
En wat ik nu steeds meer leer, is dat het anders mag.
Dat delen geen zwakte is, maar juist ruimte kan geven.
Voor mij geldt
delen is helen, steeds meer.

Door te delen hoef ik het niet alleen te dragen.
Wanneer ik daarna mijn aandacht naar binnen breng,
Is mijn adem merkbaar rustiger.
Mijn schouders zakken omlaag.
Er komt iets van rust, van vertrouwen.

En dat raakt aan iets groters.
Ik weet dat ik hierin niet de enige ben.
Veel mensen hebben geleerd het alleen te doen.

Daarom start ik in maart met een kleine verbindingsgroep.
Vier avonden, een vaste groep,
om te ervaren wat er gebeurt als je het niet alleen hoeft te dragen.
Niet om iets op te lossen.
Maar om te voelen, te delen
en te merken wat dat doet met jou en je lichaam.

Misschien herken je dit.
Of denk je aan iemand voor wie dit passend kan zijn.
Meer informatie vind je via de link in mijn bio, onder verbindingsgroep.

26/12/2025

Innerlijk werk kent geen leeftijd.
Alleen het moment waarop je voelt:
dit klopt nu.