08/06/2026
Zondag 7 juni was het zover, het optreden van Trotse kameraden in het parktheater. Na een half jaar repeteren waren we erg klaar voor om 20 minuten te gaan shinen op het podium.
Om 9 uur ‘s ochtend stonden de eersten acteurs al klaar voor de taxi. In 4 groepen werden we naar het parktheater gebracht. De eerste groep ging om half 10 en rond half 12 waren we allemaal op locatie. Angela sr., Angela jr., Wim, Ghislaine, Sjan, Aurora, Consolata, Fransisco, Annie, Kees, Diny, Gertie, Elvira, Mercedes, Aduccia, Carina en Sara. En daar troffen we al snel Vincent, onze regisseur.
Eerste indruk van de schouwburg was ‘gigantisch!’ en ‘doolhof!’. Het is daar ook ontzettend groot achter de schermen, we hebben heel was afgelopen.
Na aankomst eerst even naar onze kleedkamer en koffiedrinken in de greenroom. Hierna het podium verkennen. Even voelen hoe dat is, op het podium staan. Vooral nog heel groot en leeg op dat moment. De lichten en projecties werden nog afgesteld en de technici waren met de de kabels en geluid bezig.
En toen was het lunchtijd. Lekker soep en belegde broodjes en kroketten. Goed verzorgd!
Hierna trokken alle groepen zich terug in de kleedkamers om zich voor te bereiden. Beetje opmaken, haren goed, shawls uitdelen etc. We oefenden nog even de start van ons stuk en Aurora kreeg alvast een headsetje op, want zij zou de show gaan openen.
Rond 14 uur kwam de opening van de voorstelling en mochten we allemaal even het podium op. Hierna snel weer naar de kleedkamer waar nog hard gewerkt werd aan een tv waarop de show zouden kunnen volgen totdat we op mochten. Voor Angela sr. stond er al een luie stoel klaar voor een schoonheidsslaapje.
En toen was het moment daar! Wachtend in de coulissen. De spanning was voelbaar en na het woordje van regisseur Liesbeth mochten we op!
Het liep helemaal gesmeerd! Iedereen speelde supergoed zijn rol en we hadden vooral ook veel plezier. Zelfs Lenie, die eigenlijk niet het podium op wilde, stond erbij.
Iedereen straalde en kreeg energie van de positieve geluiden uit het publiek.
Na het lied ‘mn wiegje was een stijfselkissie’ en iedereen was op het podium geweest, konden we naar de foyer voor een drankje en om familie en vrienden te begroeten. Iedereen genoot en was trots.
Rond 18 uur waren we allemaal weer terug bij Theresia. Uitgeput, maar zeer voldaan.
Wat was het een bijzondere ervaring!
Dank aan alle betrokkenendie dit mogelijk hebben gemaakt!!